The Message

Hebrews 12

Discipline in a Long-Distance Race

11-3 Do you see what this means—all these pioneers who blazed the way, all these veterans cheering us on? It means we’d better get on with it. Strip down, start running—and never quit! No extra spiritual fat, no parasitic sins. Keep your eyes on Jesus, who both began and finished this race we’re in. Study how he did it. Because he never lost sight of where he was headed—that exhilarating finish in and with God—he could put up with anything along the way: Cross, shame, whatever. And now he’s there, in the place of honor, right alongside God. When you find yourselves flagging in your faith, go over that story again, item by item, that long litany of hostility he plowed through. That will shoot adrenaline into your souls!

4-11 In this all-out match against sin, others have suffered far worse than you, to say nothing of what Jesus went through—all that bloodshed! So don’t feel sorry for yourselves. Or have you forgotten how good parents treat children, and that God regards you as his children?

My dear child, don’t shrug off God’s discipline,
    but don’t be crushed by it either.
It’s the child he loves that he disciplines;
    the child he embraces, he also corrects.

God is educating you; that’s why you must never drop out. He’s treating you as dear children. This trouble you’re in isn’t punishment; it’s training, the normal experience of children. Only irresponsible parents leave children to fend for themselves. Would you prefer an irresponsible God? We respect our own parents for training and not spoiling us, so why not embrace God’s training so we can truly live? While we were children, our parents did what seemed best to them. But God is doing what is best for us, training us to live God’s holy best. At the time, discipline isn’t much fun. It always feels like it’s going against the grain. Later, of course, it pays off handsomely, for it’s the well-trained who find themselves mature in their relationship with God.

12-13 So don’t sit around on your hands! No more dragging your feet! Clear the path for long-distance runners so no one will trip and fall, so no one will step in a hole and sprain an ankle. Help each other out. And run for it!

14-17 Work at getting along with each other and with God. Otherwise you’ll never get so much as a glimpse of God. Make sure no one gets left out of God’s generosity. Keep a sharp eye out for weeds of bitter discontent. A thistle or two gone to seed can ruin a whole garden in no time. Watch out for the Esau syndrome: trading away God’s lifelong gift in order to satisfy a short-term appetite. You well know how Esau later regretted that impulsive act and wanted God’s blessing—but by then it was too late, tears or no tears.

An Unshakable Kingdom

18-21 Unlike your ancestors, you didn’t come to Mount Sinai—all that volcanic blaze and earthshaking rumble—to hear God speak. The earsplitting words and soul-shaking message terrified them and they begged him to stop. When they heard the words—“If an animal touches the Mountain, it’s as good as dead”—they were afraid to move. Even Moses was terrified.

22-24 No, that’s not your experience at all. You’ve come to Mount Zion, the city where the living God resides. The invisible Jerusalem is populated by throngs of festive angels and Christian citizens. It is the city where God is Judge, with judgments that make us just. You’ve come to Jesus, who presents us with a new covenant, a fresh charter from God. He is the Mediator of this covenant. The murder of Jesus, unlike Abel’s—a homicide that cried out for vengeance—became a proclamation of grace.

25-27 So don’t turn a deaf ear to these gracious words. If those who ignored earthly warnings didn’t get away with it, what will happen to us if we turn our backs on heavenly warnings? His voice that time shook the earth to its foundations; this time—he’s told us this quite plainly—he’ll also rock the heavens: “One last shaking, from top to bottom, stem to stern.” The phrase “one last shaking” means a thorough housecleaning, getting rid of all the historical and religious junk so that the unshakable essentials stand clear and uncluttered.

28-29 Do you see what we’ve got? An unshakable kingdom! And do you see how thankful we must be? Not only thankful, but brimming with worship, deeply reverent before God. For God is not an indifferent bystander. He’s actively cleaning house, torching all that needs to burn, and he won’t quit until it’s all cleansed. God himself is Fire!

Ang Pulong Sang Dios

Hebreo 12

Ang Dios nga Aton Amay

1Karon, kon parte sa aton, ang aton halimbawa pareho sa nagadalagan sa palumba nga ginalibutan sang madamo nga mga tawo nga amo ang mga nagpamatuod sang ila pagtuo sa Dios. Gani bayaan ta ang mga sala nga nagahawid sa aton, ang tanan nga butang nga nagabalabag sa aton pagdalagan. Padayunon ta gid ang aton pagdalagan hasta sa katapusan. Isintro ta ang aton panulok kay Jesus nga amo ang ginasandigan sang aton pagtuo halin sa ginsuguran hasta sa katapusan. Gin-antos niya ang paglansang sa krus kag ginbaliwala niya ang ini nga kahuy-anan, tungod kay ginhunahuna niya ang kalipay nga nagahulat para sa iya. Kag sa karon didto na siya nagapungko sa tuo sang trono sang Dios.

Agod indi magluya kag indi madula ang inyo pagtuo, hunahunaon ninyo permi kon daw ano ang mga pag-antos ni Jesus sa mga makasasala nga mga tawo nga nagkontra sa iya. Ang matuod, wala pa man sing may ginpatay sa inyo tungod sa inyo pagkontra sa sala. Siguro nalipatan na ninyo ang laygay sang Dios sa inyo bilang iya mga anak. Indi bala nagasiling sa Kasulatan,

“Anak, indi pag-ibaliwala ang pagdisiplina sang Ginoo sa imo. Indi ka magkaluya kon ginasabdong ka niya.
Kay ginadisiplina sang Ginoo ang iya mga ginapalangga, kag ginahanot niya ang tanan nga ginakabig niya nga iya mga anak.”[a]

Gani antusa ninyo ang mga kabudlayan nga nagaabot sa inyo, kay isa ina ka pagdisiplina sang Dios sa inyo tungod kay ginakabig niya kamo nga iya mga anak. Indi bala nga wala sing bata nga wala ginadisiplina sang iya amay? Kon wala kamo ginadisiplina sang Dios pareho sang naagihan sang tanan niya nga mga anak, ti indi niya kamo matuod nga mga anak. Indi bala nga gindisiplina kita sang aton tawhanon nga mga amay, kag sa pihak sina ginatahod naton sila? Ti kundi labi pa gid nga magpasakop kita sa pagdisiplina sang aton espirituhanon nga Amay agod mangin maayo ang aton kabuhi. 10 Ang aton mga amay diri sa duta nagdisiplina sa aton sa malip-ot lang nga tion, kag suno man lang sa ila hunahuna kon ano ang maayo para sa aton. Pero ang Dios iya nagadisiplina sa aton para gid sa aton kaayuhan, agod mangin matarong kita pareho sa iya. 11 Samtang ginadisiplina kita, daw wala kita malipay kundi nagakasubo. Pero sa ulihi ini nga pagdisiplina nagaresulta sang kalinong sa aton kabuhi tungod kay paagi sini nagatadlong ang aton pamatasan.

Mga Bilin kag mga Paandam

12 Gani magpakabakod kamo. 13 Magpadayon kamo sa tadlong nga dalan agod indi maano ang pagtuo sang inyo mga kaupod nga maluya kundi magabaskog pa gani.

14 Tinguhai ninyo nga mangin maayo ang inyo relasyon sa tanan nga tawo, kag tinguhai man ninyo nga mangin matarong ang inyo kabuhi. Kay kon indi matarong ang inyo kabuhi indi ninyo makita ang Ginoo. 15 Mag-andam kamo kay basi kon may ara sa inyo nga magtalikod sa bugay sang Dios, kag basi kon may ara sa inyo nga magpanggamo, kag madamo ang madalahig. 16 Mag-andam man kamo nga wala sing bisan isa sa inyo nga maghimo sang imoral nga pagpakigrelasyon ukon magsunod kay Esau nga ginbaliwala lang niya ang mga butang nga espirituhanon. Kay ang iya kinamatarong bilang kamagulangan ginbaylo niya sa isa lamang ka kalan-an. 17 Nahibaluan man ninyo nga sang ulihi gusto niya nga maangkon ang bendisyon para sa pagkamagulang pero wala siya paghatagi. Kay indi na niya mabag-o ang iya ginhimo bisan ginhibian pa niya.

18 Ang inyo pagpalapit sa Dios indi pareho sang pagpalapit sang mga Israelinhon. Nagpalapit sila sa bukid nga makita nila, sa Bukid sang Sinai nga may nagadabdab nga kalayo, may makahaladlok nga kadulom, kag may mabaskog nga hangin nga nagahuyop. 19 May nabatian sila nga tunog sang budyong kag may nagahambal pa. Kag pagkabati nila sang sadto nga tingog nagpakitluoy sila nga kon mahimo indi na siya maghambal sa ila. 20 Kay hinadlukan gid sila sa iya ginsiling, “Ang bisan sin-o, bisan sapat, nga magpalapit sa bukid dapat nga batuhon hasta mapatay.”[b] 21 Makahaladlok gid ang ila nakita didto kag bisan gani si Moises nagsiling nga nagkurog siya sa kahadlok.[c]

22 Ang sa aton indi pareho sadto. Kay ang aton ginpalapitan amo ang matuod nga Bukid sang Zion, ang siyudad sang Dios nga buhi, ang langitnon nga Jerusalem nga may linibo ka anghel. 23 Nagpalapit kita sa malipayon nga pagtilipon sang mga ginakabig nga kamagulangan nga mga anak sang Dios, nga ang ila mga ngalan nasulat na didto sa langit. Nagpalapit kita sa Dios nga amo ang magahukom sa tanan, kag sa mga espiritu sang mga tawo nga ginpakamatarong sang Dios kag wala na gid sing sala. 24 Nagpalapit kita kay Jesus nga amo ang manugpatunga sang bag-o nga kasugtanan. Ang iya dugo nga gin-ula nagapamatuod nga ginpatawad na kita sa aton mga sala, kag mas maayo pa ini sang sa dugo ni Abel nga nagapangayo sang balos.

25 Gani mag-andam kamo kag indi magpabungol sa ginahambal sang Dios sa inyo. Ang mga tawo sang una nga wala nagpati sa naghambal sa ila diri sa duta wala makalikaw sa silot. Gani paano kita makalikaw sa silot kon indi kita magpati sa nagahambal nga halin sa langit? 26 Sang una nag-uyog ang duta tungod sa tingog sang Dios. Pero subong nagpromisa siya nga sa palaabuton nga mga inadlaw uyugon niya ini sing kaisa pa gid, kag pati na ang langit.[d] 27 Ang “kaisa pa” nagakahulugan nga dulaon na niya ang tanan nga ginhimo nga puwede mauyog, kag ang indi mauyog amo ang mabilin.

28 Gani magpasalamat kita sa Dios tungod kay katapo na kita sang iya ginharian nga indi mauyog. Magsimba kita sa iya sa paagi nga iya naluyagan, nga may pagtahod kag kahadlok. 29 Kay kon magsilot ang aton Dios daw sa kalayo nga nagapang-upos.