The Message

Genesis 48

11-2 Some time after this conversation, Joseph was told, “Your father is ill.” He took his two sons, Manasseh and Ephraim, and went to Jacob. When Jacob was told, “Your son Joseph has come,” he roused himself and sat up in bed.

3-7 Jacob said to Joseph, “The Strong God appeared to me at Luz in the land of Canaan and blessed me. He said, ‘I’m going to make you prosperous and numerous, turn you into a congregation of tribes; and I’ll turn this land over to your children coming after you as a permanent inheritance.’ I’m adopting your two sons who were born to you here in Egypt before I joined you; they have equal status with Reuben and Simeon. But any children born after them are yours; they will come after their brothers in matters of inheritance. I want it this way because, as I was returning from Paddan, your mother Rachel, to my deep sorrow, died as we were on our way through Canaan when we were only a short distance from Ephrath, now called Bethlehem.”

Just then Jacob noticed Joseph’s sons and said, “Who are these?”

9-11 Joseph told his father, “They are my sons whom God gave to me in this place.”

“Bring them to me,” he said, “so I can bless them.” Israel’s eyesight was poor from old age; he was nearly blind. So Joseph brought them up close. Old Israel kissed and embraced them and then said to Joseph, “I never expected to see your face again, and now God has let me see your children as well!”

12-16 Joseph took them from Israel’s knees and bowed respectfully, his face to the ground. Then Joseph took the two boys, Ephraim with his right hand setting him to Israel’s left, and Manasseh with his left hand setting him to Israel’s right, and stood them before him. But Israel crossed his arms and put his right hand on the head of Ephraim who was the younger and his left hand on the head of Manasseh, the firstborn. Then he blessed them:

The God before whom walked
    my fathers Abraham and Isaac,
The God who has been my shepherd
    all my life long to this very day,
The Angel who delivered me from every evil,
    Bless the boys.
May my name be echoed in their lives,
    and the names of Abraham and Isaac, my fathers,
And may they grow
    covering the Earth with their children.

17-18 When Joseph saw that his father had placed his right hand on Ephraim’s head, he thought he had made a mistake, so he took hold of his father’s hand to move it from Ephraim’s head to Manasseh’s, saying, “That’s the wrong head, Father; the other one is the firstborn; place your right hand on his head.”

19-20 But his father wouldn’t do it. He said, “I know, my son; but I know what I’m doing. He also will develop into a people, and he also will be great. But his younger brother will be even greater and his descendants will enrich nations.” Then he blessed them both:

Israel will use your names to give blessings:
May God make you like Ephraim and Manasseh.

In that he made it explicit: he put Ephraim ahead of Manasseh.

21-22 Israel then said to Joseph, “I’m about to die. God be with you and give you safe passage back to the land of your fathers. As for me, I’m presenting you, as the first among your brothers, the ridge of land I took from Amorites with my sword and bow.”

Ang Pulong Sang Dios

Genesis 48

Si Manase Kag si Efraim

1Sang ulihi may nagsugid kay Jose nga nagamasakit ang iya amay nga si Jacob. Gani gindala niya ang iya duha ka anak nga si Manase kag si Efraim kag nagkadto sa iya. Sang ginsugiran si Jacob nga nag-abot ang iya anak nga si Jose, gintinguhaan niya nga makapungko sa iya hiligdaan. Nagsiling si Jacob kay Jose, “Sang didto pa ako sa Luz, sa duta sang Canaan, nagpakita sa akon ang Makagagahom nga Dios kag ginbendisyunan niya ako. Siling niya, ‘Hatagan ko ikaw sang madamo nga mga kaliwat agod mangin amay ka sang madamo nga mga katawhan. Kag ihatag ko ang ini nga duta sang Canaan sa imo mga kaliwat kag mangin ila ini hasta san-o.’ ”

Nagpadayon si Jacob sa pagsiling, “Ang duha mo ka anak nga si Efraim kag si Manase, nga natawo diri sa Egipto antes ako mag-abot, kabigon ko nga akon mga anak. Gani pareho kay Reuben kag kay Simeon, magahalin man sa ila ang mga Israelinhon nga mga tribo. Pero ang masunod mo nga mga anak magapabilin nga imo, kag makabaton sila sang palanublion halin kay Efraim kag kay Manase.

“Nadumduman ko nga sang paghalin namon sa Padan kag nagapanglakaton kami sa duta sang Canaan, napatay ang imo iloy.[a] Natabo ini sang malapit na kami sa Efrata, gani ginlubong ko na lang siya sa higad sang dalan nga pakadto sa Efrata”[b] (nga amo man ang Betlehem.)

Sang makita ni Israel[c] ang mga anak ni Jose, nagpamangkot siya, “Sin-o sila?” Nagsabat si Jose, “Sila ang akon mga anak nga ginhatag sa akon sang Dios diri sa Egipto.” Dayon nagsiling si Israel, “Dal-a sila diri sa akon agod mabendisyunan ko sila.” 10 Daw indi na makakita si Israel tungod sa iya katigulangon, gani gindala ni Jose ang iya mga anak palapit kay Israel. Ginhakos sila ni Israel kag ginhalukan. 11 Nagsiling si Israel kay Jose, “Wala na gid ako maglaom nga makita ko pa ikaw, pero karon gintugot sang Dios nga indi lang ikaw ang akon makita kundi pati man ang imo mga anak.”

12 Ginkuha dayon ni Jose ang iya mga anak sa sabak ni Israel kag nagluhod siya bilang pagtahod sa iya amay. 13 Dayon ginpapalapit niya liwat ang iya mga anak sa ila lolo agod bendisyunan sila. Si Efraim sa may tuo ni Jose, bali sa wala ni Israel; kag si Manase sa may wala ni Jose, bali sa tuo ni Israel. 14 Pero gintungtong ni Israel ang iya tuo nga kamot sa ulo ni Efraim nga amo ang manghod, kag gintungtong niya ang iya wala nga kamot sa ulo ni Manase nga amo ang magulang. 15 Dayon ginbendisyunan niya sila nga nagasiling,

“Kabay pa nga bendisyunan ini nga mga bata sang Dios nga gin-alagad sang akon katigulangan nga si Abraham kag si Isaac, nga amo man ang Dios nga nagabantay sa akon halin sang akon pagkatawo hasta subong.
16 Kag kabay pa nga bendisyunan man sila sang anghel nga nagluwas sa akon sa tanan nga katalagman.
Kabay pa nga madumduman ako kag ang akon katigulangan nga si Abraham kag si Isaac paagi sa ila.
Kag kabay pa nga magdamo gid sila sa kalibutan.”

17 Pagkakita ni Jose nga ginatungtong sang iya amay ang iya tuo nga kamot sa ulo ni Efraim, naglain iya buot. Gani gin-uyatan niya ang kamot sang iya amay agod sayluhon kay Manase, 18 kag nagsiling, “Tay, indi ina amo. Ari ang magulang; itungtong ang imo tuo nga kamot sa iya ulo.” 19 Pero nagsabat ang iya amay, “Huo, nahibaluan ko man anak. Ang mga kaliwat ni Manase mangin bantog man nga katawhan. Pero mas mangin bantog ang mga kaliwat ni Efraim kag mangin madamo sila nga mga grupo sang mga katawhan.” 20 Gani ginhimo niya si Efraim nga labaw sang sa kay Manase. Kag sang sadto nga adlaw, ginbendisyunan niya sila nga nagasiling, “Pagagamiton sang mga Israelinhon ang inyo mga ngalan sa pagbendisyon. Magasiling sila, ‘Kabay pa nga pakamaayuhon ka sang Dios pareho kay Efraim kag kay Manase.’ ”

21 Dayon nagsiling si Israel kay Jose, “Madali na lang ako mapatay, pero indi kamo magkabalaka kay pagaupdan kamo sang Dios kag pabalikon sa duta sang inyo katigulangan. 22 Kag ikaw Jose ang magapanubli sang Shekem kag indi ang imo mga utod. Ina nga lugar naangkon ko sa pagpakig-away sa mga Amornon.”

Notas al pie

  1. 48:7 ang imo iloy: sa Hebreo, si Raquel.
  2. 48:7 Efrata: sa Hebreo, Efrat.
  3. 48:8 Israel: Siya amo man si Jacob.