The Message

1 Samuel 30

David’s Strength Was in His God

11-3 Three days later, David and his men arrived back in Ziklag. Amalekites had raided the Negev and Ziklag. They tore Ziklag to pieces and then burned it down. They captured all the women, young and old. They didn’t kill anyone, but drove them like a herd of cattle. By the time David and his men entered the village, it had been burned to the ground, and their wives, sons, and daughters all taken prisoner.

4-6 David and his men burst out in loud wails—wept and wept until they were exhausted with weeping. David’s two wives, Ahinoam of Jezreel and Abigail widow of Nabal of Carmel, had been taken prisoner along with the rest. And suddenly David was in even worse trouble. There was talk among the men, bitter over the loss of their families, of stoning him.

6-7 David strengthened himself with trust in his God. He ordered Abiathar the priest, son of Ahimelech, “Bring me the Ephod so I can consult God.” Abiathar brought it to David.

Then David prayed to God, “Shall I go after these raiders? Can I catch them?”

The answer came, “Go after them! Yes, you’ll catch them! Yes, you’ll make the rescue!”

9-10 David went, he and the six hundred men with him. They arrived at the Brook Besor, where some of them dropped out. David and four hundred men kept up the pursuit, but two hundred of them were too fatigued to cross the Brook Besor, and stayed there.

11-12 Some who went on came across an Egyptian in a field and took him to David. They gave him bread and he ate. And he drank some water. They gave him a piece of fig cake and a couple of raisin muffins. Life began to revive in him. He hadn’t eaten or drunk a thing for three days and nights!

13-14 David said to him, “Who do you belong to? Where are you from?”

“I’m an Egyptian slave of an Amalekite,” he said. “My master walked off and left me when I got sick—that was three days ago. We had raided the Negev of the Kerethites, of Judah, and of Caleb. Ziklag we burned.”

15 David asked him, “Can you take us to the raiders?”

“Promise me by God,” he said, “that you won’t kill me or turn me over to my old master, and I’ll take you straight to the raiders.”

16 He led David to them. They were scattered all over the place, eating and drinking, gorging themselves on all the loot they had plundered from Philistia and Judah.

17-20 David pounced. He fought them from before sunrise until evening of the next day. None got away except for four hundred of the younger men who escaped by riding off on camels. David rescued everything the Amalekites had taken. And he rescued his two wives! Nothing and no one was missing—young or old, son or daughter, plunder or whatever. David recovered the whole lot. He herded the sheep and cattle before them, and they all shouted, “David’s plunder!”

21 Then David came to the two hundred who had been too tired to continue with him and had dropped out at the Brook Besor. They came out to welcome David and his band. As he came near he called out, “Success!”

22 But all the mean-spirited men who had marched with David, the rabble element, objected: “They didn’t help in the rescue, they don’t get any of the plunder we recovered. Each man can have his wife and children, but that’s it. Take them and go!”

23-25 “Families don’t do this sort of thing! Oh no, my brothers!” said David as he broke up the argument. “You can’t act this way with what God gave us! God kept us safe. He handed over the raiders who attacked us. Who would ever listen to this kind of talk? The share of the one who stays with the gear is the share of the one who fights—equal shares. Share and share alike!” From that day on, David made that the rule in Israel—and it still is.

26-31 On returning to Ziklag, David sent portions of the plunder to the elders of Judah, his neighbors, with a note saying, “A gift from the plunder of God’s enemies!” He sent them to the elders in Bethel, Ramoth Negev, Jattir, Aroer, Siphmoth, Eshtemoa, Racal, Jerahmeelite cities, Kenite cities, Hormah, Bor Ashan, Athach, and Hebron, along with a number of other places David and his men went to from time to time.

Ang Pulong Sang Dios

1 Samuel 30

Ginpanglaglag ni David ang mga Amaleknon

1Sang ikatlo nga adlaw, nakaabot si David kag ang iya mga tinawo sa Ziklag. Nasapwan nila nga ginsalakay sang mga Amaleknon ang Negev, lakip na ang Ziklag. Ginsunog nila ang Ziklag kag ginpangbihag ang mga babayi kag mga kabataan sa sini nga banwa. Wala nila sila pagpatya kundi ginbihag lang nila. Nakita ni David kag sang iya mga tinawo nga sunog na ang ila lugar, kag ang ila mga asawa kag mga kabataan wala na. Gani naghibi sila sing tudo gid hasta nagpalangluya sila. Ginbihag man ang duha ka asawa ni David nga si Ahinoam nga taga-Jezreel kag si Abigail nga asawa anay ni Nabal nga taga-Carmel. Nagdako na gid ang problema ni David tungod nga naglain ang buot sang iya mga tinawo sa pagkabihag sang ila mga kabataan, kag nagplano sila sa pagbato sa iya. Pero ginpabaskog si David sang Ginoo nga iya Dios.

Dayon nagsiling si David kay Abiatar nga pari, nga anak ni Ahimelec, “Dal-a diri ang espesyal nga panapton[a] sang pari.” Gani gindala ato ni Abiatar sa iya. Nagpamangkot dayon si David sa Ginoo, “Lagson bala namon ang nagsalakay sa amon? Mapierdi bala namon sila?” Nagsabat ang Ginoo, “Huo, lagsa ninyo sila kay mapierdi gid ninyo sila, kag maluwas ninyo ang mga ginpangbihag.” Gani naglakat si David kag ang iya 600 ka tinawo hasta nga nakaabot sila sa Besor nga ililigan sang tubig. Nagpabilin didto 10 ang 200 niya ka tinawo tungod nga kapoy na gid sila sa pagtabok pa sa ililigan sang tubig. Pero nagpadayon sa paglagas si David kag ang 400 niya ka tinawo.

11 Karon, may nakita ang mga tinawo ni David nga isa ka Egiptohanon sa uma, kag gindala nila siya kay David. Ginhatagan nila siya sang tubig kag tinapay, 12 kag isa ka hakop sang binulad nga higos kag duha ka hakop sang pasas, tungod kay wala gid siya makakaon ukon makainom sa sulod sang tatlo ka adlaw. Pagkatapos niya kaon, nagbaskog siya. 13 Ginpamangkot siya ni David, “Sin-o ang imo agalon? Kag taga-diin ka?” Nagsabat siya, “Isa ako ka Egiptohanon kag ulipon ako sang isa ka Amaleknon. Ginpabay-an ako sang akon agalon tatlo ka adlaw na ang nagligad, tungod kay nagmasakit ako. 14 Ginsalakay namon ang parte sang Negev nga ginaestaran sang mga Keretnon, sa teritoryo sang Juda, kag pati man ang parte sang Negev nga ginaestaran sang mga kaliwat ni Caleb, kag ginsunog namon ang Ziklag.” 15 Nagpamangkot si David sa iya, “Maupdan mo bala kami kon diin nagkampo ining mga nagpangsalakay?” Nagsabat siya, “Magsumpa ka anay sa akon sa presensya sang Dios nga indi mo ako pagpatyon ukon itugyan sa akon agalon, kag dayon updan ko kamo sa ila.”

16 Gani nagsumpa si David, kag gin-updan dayon sila sang Egiptohanon sa ginkampuhan sang mga nagpangsalakay. Kag didto nakita nila ang mga Amaleknon nga nagalinapta nga nagakinaon, nagaininom kag nagakinalipay, tungod nga madamo ang ila naagaw sa mga Filistinhon kag sa duta sang Juda. 17 Ginsalakay sila ni David kag sang iya mga tinawo, kag nag-inaway sila sa bilog nga gab-i hasta sang madason nga gab-i. Wala sing may nakapalagyo sa mga Amaleknon luwas lang sa 400 ka pamatan-on nga nagsakay sa mga kamelyo kag nagpalagyo. 18 Nabawi ni David ang tanan nga ginpanguha sang mga Amaleknon pati na ang duha niya ka asawa. 19 Wala gid sing may nadula, bata ukon tigulang, lalaki ukon babayi, ukon bisan ano nga ginpanguha sang mga Amaleknon. Nabawi ini tanan ni David. 20 Ginkuha niya ang tanan nga karnero kag baka. Kag samtang ginatabog sang mga tinawo ni David ang tanan nga kasapatan sa pag-una sa ila, nagasiling sila, “Mga naagaw ini ni David.”

21 Sang makabalik na sila ni David sa Besor nga ililigan sang tubig, ginsugata sila sang 200 niya ka tinawo nga nagpabilin didto tungod nga ginkapuyan sila sa pag-upod. Nagpalapit kanday David sa ila kag gintamyaw niya sila. 22 Pero ang mga malain kag wala sing pulos nga mga tinawo ni David nagsiling, “Indi naton sila pagpartihan sang mga naagaw naton sa mga Amaleknon, tungod kay wala sila nag-upod sa aton. Ibalik lang sa ila ang ila mga asawa kag mga kabataan, kag palakta sila.” 23 Nagsabat si David, “Mga utod, indi kamo magdinalok sa ginhatag sang Ginoo sa aton. Ginprotektaran niya kita kag ginpadaog sa mga nagsalakay sa aton. 24 Wala gid sing may magsugot sa ginahambal ninyo nga ina. Dapat partihan ang tanan! Ang parte sang mga nagpabilin sa pagbantay sang aton mga gamit dapat pareho man sa mga nagkadto sa inaway.” 25 Ginhimo ini ni David nga pagsulundan para sa mga Israelinhon halin sadto hasta subong.

26 Sang pag-abot nila ni David sa Ziklag, ginpadala niya ang iban nila nga naagaw sa mga manugdumala sang Juda nga iya mga abyan, kaupod ang ini nga mensahi: “Ari ang regalo ko sa inyo halin sa mga naagaw namon sa mga kaaway sang Ginoo.” 27 Ang ginpadal-an niya amo ang mga manugdumala sang masunod nga mga banwa: Betel, Ramot Negev, Jatir, 28 Aroer, Sifmot, Eshtemoa, 29 Racal, sa mga banwa sang mga Jerameelinhon kag mga Kenhanon, 30 sa Horma, Borashan, Atac, 31 Hebron, kag sa iban pa nga mga lugar nga nakadtuan ni David kag sang iya mga tinawo.

Notas al pie

  1. 30:7 espesyal nga panapton sang pari: sa Hebreo, efod. Sadto nga panahon ginagamit ini sa paghibalo sang kabubut-on sang Dios.