The Message

1 Kings 2

11-4 When David’s time to die approached, he charged his son Solomon, saying, “I’m about to go the way of all the earth, but you—be strong; show what you’re made of! Do what God tells you. Walk in the paths he shows you: Follow the life-map absolutely, keep an eye out for the signposts, his course for life set out in the revelation to Moses; then you’ll get on well in whatever you do and wherever you go. Then God will confirm what he promised me when he said, ‘If your sons watch their step, staying true to me heart and soul, you’ll always have a successor on Israel’s throne.’

5-6 “And don’t forget what Joab son of Zeruiah did to the two commanders of Israel’s army, to Abner son of Ner and to Amasa son of Jether. He murdered them in cold blood, acting in peacetime as if he were at war, and has been stained with that blood ever since. Do what you think best with him, but by no means let him get off scot-free—make him pay.

“But be generous to the sons of Barzillai the Gileadite—extend every hospitality to them; that’s the way they treated me when I was running for my life from Absalom your brother.

8-9 “You also will have to deal with Shimei son of Gera the Benjaminite from Bahurim, the one who cursed me so viciously when I was on my way to Mahanaim. Later, when he welcomed me back at the Jordan, I promised him under God, ‘I won’t put you to death.’ But neither should you treat him as if nothing ever happened. You’re wise, you know how to handle these things. You’ll know what to do to make him pay before he dies.”

10-12 Then David joined his ancestors. He was buried in the City of David. David ruled Israel for forty years—seven years in Hebron and another thirty-three in Jerusalem. Solomon took over on the throne of his father David; he had a firm grip on the kingdom.


13-14 Adonijah son of Haggith came to Bathsheba, Solomon’s mother. She said, “Do you come in peace?”

He said, “In peace.” And then, “May I say something to you?”

“Go ahead,” she said, “speak.”

15-16 “You know that I had the kingdom right in my hands and everyone expected me to be king, and then the whole thing backfired and the kingdom landed in my brother’s lap—God’s doing. So now I have one request to ask of you; please don’t refuse me.”

“Go ahead, ask,” she said.

17 “Ask King Solomon—he won’t turn you down—to give me Abishag the Shunammite as my wife.”

18 “Certainly,” said Bathsheba. “I’ll speak to the king for you.”

19 Bathsheba went to King Solomon to present Adonijah’s request. The king got up and welcomed her, bowing respectfully, and returned to his throne. Then he had a throne put in place for his mother, and she sat at his right hand.

20 She said, “I have a small favor to ask of you. Don’t refuse me.”

The king replied, “Go ahead, Mother; of course I won’t refuse you.”

21 She said, “Give Abishag the Shunammite to your brother Adonijah as his wife.”

22 King Solomon answered his mother, “What kind of favor is this, asking that Abishag the Shunammite be given to Adonijah? Why don’t you just ask me to hand over the whole kingdom to him on a platter since he is my older brother and has Abiathar the priest and Joab son of Zeruiah on his side!”

23-24 Then King Solomon swore under God, “May God do his worst to me if Adonijah doesn’t pay for this with his life! As surely as God lives, the God who has set me firmly on the throne of my father David and has put me in charge of the kingdom just as he promised, Adonijah will die for this—today!”

25 King Solomon dispatched Benaiah son of Jehoiada; he struck Adonijah and he died.

26 The king then told Abiathar the priest, “You’re exiled to your place in Anathoth. You deserve death but I’m not going to kill you—for now anyway—because you were in charge of the Chest of our ruling God in the company of David my father, and because you shared all the hard times with my father.”

27 Solomon stripped Abiathar of his priesthood, fulfilling God’s word at Shiloh regarding the family of Eli.

28-29 When this news reached Joab, this Joab who had conspired with Adonijah (although he had remained loyal in the Absalom affair), he took refuge in the sanctuary of God, seizing the horns of the Altar and holding on for dear life. King Solomon was told that Joab had escaped to the sanctuary of God and was clinging to the Altar; he immediately sent Benaiah son of Jehoiada with orders, “Kill him.”

30 Benaiah went to the sanctuary of God and said, “King’s orders: Come out.”

He said, “No—I’ll die right here.”

Benaiah went back to the king and reported, “This was Joab’s answer.”

31-33 The king said, “Go ahead then, do what he says: Kill him and bury him. Absolve me and my father’s family of the guilt from Joab’s senseless murders. God is avenging those bloody murders on Joab’s head. Two men he murdered, men better by far than he ever was: Behind my father’s back he brutally murdered Abner son of Ner, commander of Israel’s army, and Amasa son of Jether, commander of Judah’s army. Responsibility for their murders is forever fixed on Joab and his descendants; but for David and his descendants, his family and kingdom, the final verdict is God’s peace.”

34-35 So Benaiah son of Jehoiada went back, struck Joab, and killed him. He was buried in his family plot out in the desert. The king appointed Benaiah son of Jehoiada over the army in place of Joab, and replaced Abiathar with Zadok the priest.

36-37 The king next called in Shimei and told him, “Build yourself a house in Jerusalem and live there, but you are not to leave the area. If you so much as cross the Brook Kidron, you’re as good as dead—you will have decreed your own death sentence.”

38 Shimei answered the king, “Oh, thank you! Your servant will do exactly as my master the king says.” Shimei lived in Jerusalem a long time.

39-40 But it so happened that three years later, two of Shimei’s slaves ran away to Achish son of Maacah, king of Gath. Shimei was told, “Your slaves are in Gath.” Shimei sprang into action, saddled his donkey, and went to Achish in Gath looking for his slaves. And then he came back, bringing his slaves.

41 Solomon was told, “Shimei left Jerusalem for Gath, and now he’s back.”

42-43 Solomon then called for Shimei and said, “Didn’t I make you promise me under God, and give you a good warning besides, that you would not leave this area? That if you left you would have decreed your own death sentence? And didn’t you say, ‘Oh, thank you—I’ll do exactly as you say’? So why didn’t you keep your sacred promise and do what I ordered?”

44-45 Then the king told Shimei, “Deep in your heart you know all the evil that you did to my father David; God will now avenge that evil on you. But King Solomon will be blessed and the rule of David will be a sure thing under God forever.”

46 The king then gave orders to Benaiah son of Jehoiada; he went out and struck Shimei dead.

The kingdom was now securely in Solomon’s grasp.

Thai New Contemporary Bible

1 พงศ์กษัตริย์ 2


1เมื่อดาวิดใกล้จะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงกำชับโซโลมอนโอรสของพระองค์ว่า

“พ่อกำลังจะจากไปตามธรรมดาโลก ฉะนั้นเจ้าจงเข้มแข็งและเป็นชายชาตรี จงรักษาข้อกำหนดที่พระเจ้าพระยาห์เวห์ทรงวางไว้ ดำเนินในทางของพระองค์และปฏิบัติตามกฎหมาย พระบัญชา บทบัญญัติ และข้อกำหนดของพระองค์ ตามที่บันทึกไว้ในบทบัญญัติของโมเสส เพื่อเจ้าจะเจริญก้าวหน้า ไม่ว่าจะไปที่ไหนหรือทำสิ่งใด และเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงทำตามพระสัญญาที่พระองค์ทรงให้ไว้กับพ่อว่า ‘หากลูกหลานของเจ้าระมัดระวังวิถีการดำเนินชีวิตของตน ซื่อสัตย์ภักดีต่อเราสุดใจสุดวิญญาณแล้ว เจ้าจะไม่ขาดคนครองบัลลังก์อิสราเอลเลย’

“นี่แน่ะ! ลูกเองก็รู้สิ่งที่โยอาบบุตรนางเศรุยาห์ทำกับพ่อ ที่เขาได้ฆ่าแม่ทัพอิสราเอลสองนายคือ อับเนอร์บุตรเนอร์และอามาสาบุตรเยเธอร์ ทำให้เขาทั้งสองหลั่งเลือดในยามสงบราวกับยามศึก โลหิตจึงแปดเปื้อนผ้าคาดเอวและรองเท้าของโยอาบ ลูกจงใช้สติปัญญาจัดการกับเขา อย่าปล่อยให้เขาแก่ตายอย่างสงบ

“แต่จงแสดงความกรุณาแก่ลูกๆ ของบารซิลลัยแห่งกิเลอาด และให้เขามาร่วมโต๊ะเสวยด้วย พวกเขาอยู่ฝ่ายพ่อเมื่อพ่อหนีอับซาโลมพี่ชายของเจ้าไป

“และก็อย่าลืมชิเมอีบุตรเกราคนเบนยามินจากบาฮูริม ผู้ซึ่งแช่งด่าพ่ออย่างเจ็บแสบตอนที่พ่อไปยังมาหะนาอิม เมื่อเขาลงมาต้อนรับพ่อที่จอร์แดน พ่อก็ได้สาบานกับเขาโดยอ้างองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ‘เราจะไม่ฆ่าเจ้าด้วยดาบ’ แต่บัดนี้อย่าถือว่าเขาพ้นผิด ลูกเป็นคนฉลาดย่อมรู้ว่าจะจัดการกับเขาอย่างไร จงประหารเขาเสีย”

10 จากนั้นดาวิดก็ทรงล่วงลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และถูกฝังไว้ในเมืองดาวิด 11 ดาวิดทรงปกครองอิสราเอลเป็นเวลา 40 ปี ปกครองในเมืองเฮโบรน 7 ปี และในกรุงเยรูซาเล็มอีก 33 ปี 12 โซโลมอนจึงขึ้นครองบัลลังก์ของดาวิดราชบิดา และรัชกาลของพระองค์มั่นคงเป็นปึกแผ่น


13 ฝ่ายอาโดนียาห์โอรสของพระนางฮักกีทมาเข้าเฝ้าพระนางบัทเชบาราชมารดาของโซโลมอน พระนางตรัสว่า “เจ้ามาอย่างสันติหรือ?”

อาโดนียาห์ทูลว่า “ข้าพระบาทมาอย่างสันติ” 14 เขากล่าวอีกว่า “ข้าพระบาทมีเรื่องมากราบทูล”

พระนางตรัสว่า “พูดไปเถิด”

15 อาโดนียาห์ทูลว่า “ตามที่ทรงทราบดีว่าราชอาณาจักรเป็นของข้าพระบาท อิสราเอลทั้งปวงล้วนคาดหมายว่าข้าพระบาทจะได้เป็นกษัตริย์ แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตร ราชอาณาจักรตกเป็นของน้องชายแทน เพราะการนี้เป็นมาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า 16 บัดนี้ข้าพระบาทมีสิ่งหนึ่งจะทูลขอ ขออย่าทรงปฏิเสธเลย”

พระนางตรัสว่า “พูดมาเถิด”

17 อาโดนียาห์ทูลว่า “โปรดทูลกษัตริย์โซโลมอน เพราะพระองค์จะไม่ทรงปฏิเสธพระนาง ขอพระราชทานอาบีชากชาวชูเนมให้เป็นภรรยาของข้าพระบาทด้วยเถิด”

18 บัทเชบาตรัสว่า “ตกลง เราจะไปขอกษัตริย์ให้”

19 เมื่อบัทเชบาเข้าพบกษัตริย์โซโลมอนเพื่อทูลขอให้อาโดนียาห์ กษัตริย์ก็ทรงยืนขึ้นต้อนรับและหมอบคำนับ แล้วประทับบนบัลลังก์ ทรงให้ยกพระแท่นมาถวายราชมารดา พระนางจึงประทับเบื้องขวาพระหัตถ์

20 พระนางตรัสว่า “แม่จะขออะไรสักอย่างหนึ่ง อย่าปฏิเสธแม่เลย”

กษัตริย์ตรัสตอบว่า “เสด็จแม่บอกมาเถิด ลูกไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว”

21 พระนางจึงตรัสว่า “ขอยกอาบีชากชาวชูเนมให้แต่งงานกับอาโดนียาห์พี่ชายของลูก”

22 กษัตริย์โซโลมอนตรัสตอบราชมารดาว่า “ทำไมเสด็จแม่ขออาบีชากชาวชูเนมให้อาโดนียาห์? ขอราชบัลลังก์ให้เขาด้วยสิเพราะเขาเป็นพี่ชายของลูก ปุโรหิตอาบียาธาร์และโยอาบบุตรนางเศรุยาห์ก็เป็นฝ่ายเขา!”

23 แล้วกษัตริย์โซโลมอนตรัสปฏิญาณโดยอ้างองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ขอพระเจ้าทรงจัดการกับเราอย่างรุนแรงที่สุด หากอาโดนียาห์ไม่ชดใช้ด้วยชีวิตที่บังอาจขอเช่นนี้! 24 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถาปนาเราไว้บนบัลลังก์ของเสด็จพ่อดาวิด และทรงตั้งราชวงศ์ขึ้นเพื่อเราตามที่ทรงสัญญาไว้ ดังนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด อาโดนียาห์จะต้องตายในวันนี้ฉันนั้น!” 25 กษัตริย์โซโลมอนจึงตรัสสั่งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา เขาก็ไปประหารชีวิตอาโดนียาห์

26 กษัตริย์ตรัสกับปุโรหิตอาบียาธาร์ว่า “จงกลับไปยังที่ของท่านในอานาโธท ท่านสมควรตาย แต่เราจะไม่ประหารท่านเวลานี้ เพราะท่านได้หามหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตในรัชกาลเสด็จพ่อของเรา และท่านได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเสด็จพ่อมาโดยตลอด” 27 โซโลมอนจึงทรงถอดอาบียาธาร์จากตำแหน่งปุโรหิตขององค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นอันสำเร็จตามพระบัญชาขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ชิโลห์เกี่ยวกับวงศ์วานของเอลี

28 ครั้นข่าวมาถึงโยอาบผู้สมคบกับอาโดนียาห์ แม้เมื่อก่อนไม่ได้คบคิดกับอับซาโลม โยอาบก็หนีไปที่พลับพลาขององค์พระผู้เป็นเจ้าและจับเชิงงอนของแท่นบูชาไว้ 29 มีผู้ไปทูลโซโลมอนว่าโยอาบหนีไปยังพลับพลาขององค์พระผู้เป็นเจ้าและอยู่ข้างๆ แท่นบูชา โซโลมอนจึงตรัสสั่งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาว่า “ไปประหารเขา!”

30 เบไนยาห์ก็เข้าไปในพลับพลาขององค์พระผู้เป็นเจ้าและกล่าวกับโยอาบว่า “กษัตริย์ตรัสสั่งให้ออกไป!”

แต่โยอาบตอบว่า “ไม่ เราจะตายที่นี่”


31 กษัตริย์ตรัสสั่งเบไนยาห์ว่า “ทำอย่างที่เขาบอก ฆ่าเขาแล้วเอาไปฝัง ตัวเราและวงศ์วานของเสด็จพ่อจะได้พ้นจากมลทินที่เขาได้ฆ่าผู้บริสุทธิ์ 32 องค์พระผู้เป็นเจ้าจะให้เขาเองรับผิดชอบที่ใช้ดาบฆ่าชายสองคนซึ่งดีกว่าและชอบธรรมกว่าเขา เพราะเสด็จพ่อของเราไม่ได้มีส่วนร่วมใดๆ กับความตายของอับเนอร์บุตรเนอร์แม่ทัพอิสราเอล และอามาสาบุตรเยเธอร์แม่ทัพยูดาห์ 33 ขอให้โทษผิดจากโลหิตนั้นตกอยู่แก่โยอาบกับวงศ์วานตลอดไป ส่วนดาวิดกับวงศ์วาน ราชวงศ์ และราชบัลลังก์ ขอให้มีสันติสุขขององค์พระผู้เป็นเจ้าสืบไปนิรันดร์”

34 เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาจึงไปประหารโยอาบ ศพของโยอาบถูกฝังไว้ในที่ดินของตน[a]ในถิ่นกันดาร 35 กษัตริย์ทรงแต่งตั้งเบไนยาห์เป็นแม่ทัพแทนโยอาบ และให้ศาโดกเป็นปุโรหิตแทนอาบียาธาร์

36 กษัตริย์ทรงให้คนไปตามชิเมอีมา และตรัสกับเขาว่า “จงสร้างบ้านและอาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มนี้ อย่าไปที่อื่นใดเลย 37 วันใดที่เจ้าออกไปพ้นหุบเขาขิดโรน เจ้าก็แน่ใจได้ว่าเจ้าจะต้องตาย และถือเป็นความผิดของเจ้าเอง”

38 ชิเมอีทูลว่า “ฝ่าพระบาทตรัสชอบแล้ว ผู้รับใช้จะปฏิบัติตาม” ชิเมอีจึงอาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มเป็นเวลานาน

39 แต่สามปีต่อมา ทาสของชิเมอีสองคนหลบหนีไปเข้าเฝ้ากษัตริย์อาคีชโอรสของมาอาคาห์แห่งเมืองกัท เมื่อมีผู้มาบอกชิเมอีว่า “ทาสของท่านอยู่ที่เมืองกัท” 40 เขาก็ขึ้นลาไปเข้าเฝ้าอาคีชที่เมืองกัทเพื่อตามหาทาสและนำตัวทาสกลับมาจากเมืองนั้น

41 เมื่อโซโลมอนทราบว่าชิเมอีออกจากกรุงเยรูซาเล็มไปยังเมืองกัทและกลับมาแล้ว 42 กษัตริย์ก็ให้ตามชิเมอีมา และตรัสกับเขาว่า “เราเตือนเจ้า และให้เจ้าสาบานในพระนามของพระยาห์เวห์แล้วไม่ใช่หรือว่า ‘วันใดที่เจ้าออกไปที่อื่นเจ้าจะต้องตาย’? เจ้าก็ตอบว่า ‘ฝ่าพระบาทตรัสชอบแล้ว ข้าพระบาทจะปฏิบัติตาม’ 43 แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ทำตามที่ปฏิญาณไว้ต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าและไม่ทำตามคำสั่งของเรา?”

44 กษัตริย์ตรัสกับชิเมอีด้วยว่า “เจ้ารู้อยู่แก่ใจถึงความเลวร้ายทั้งสิ้นที่เจ้าทำไว้กับดาวิดราชบิดาของเรา บัดนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงคืนสนองความผิดที่เจ้าได้ทำ 45 แต่กษัตริย์โซโลมอนจะได้รับพร และราชบัลลังก์ของดาวิดจะยั่งยืนมั่นคงต่อหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้าตลอดไป”

46 จากนั้นกษัตริย์ตรัสสั่งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา เขาก็ออกไปประหารชิเมอี


Notas al pie

  1. 2:34 หรือฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของเขา