Kurdi Sorani Standard

میخا 1:1-16

1پەیامی یەزدان کە لە سەردەمی یۆتام و ئاحاز و حەزقیای پاشایانی یەهودا بۆ میخای مۆرەشەتی هات، ئەو بینینەی سەبارەت بە سامیرە و ئۆرشەلیم بوو:

2ئەی هەموو گەلان، گوێ بگرن،

زەوی و هەموو ئەوانەی تێیدان، سەرنج بدەن:

پەروەردگار لە پەرستگای پیرۆزیەوە،

یەزدانی باڵادەست ببێتە شایەت بەسەرتانەوە.

حوکمدان بەسەر سامیرە و ئۆرشەلیم

3ئەوەتا، یەزدان لە شوێنی نیشتەجێبوونی خۆیەوە دێتە دەرەوە،

دادەبەزێت و بەسەر بەرزاییەکانی زەویدا دەڕوات.

4چیاکان لە ژێری دەتوێنەوە و

دۆڵەکان شەق دەبەن،

وەک مۆم لەبەردەم ئاگردا،

وەک ئاوی ڕۆیشتوو بە لێژاییدا.

5هەموو ئەمە لەبەر یاخیبوونی یاقوب،

لەبەر گوناهی بنەماڵەی ئیسرائیل.

چی هۆکاری یاخیبوونی یاقوبە؟

ئایا سامیرە نییە؟

ئەی هۆکاری بتپەرستی بەرزاییەکانی یەهودا چییە؟

ئایا ئۆرشەلیم نییە؟

6«لەبەر ئەوە سامیرە کاول و وێران دەکەم،

دەیکەمە کێڵگەی مێو چاندن.

بەردەکانی فڕێدەدەمە ناو دۆڵەکەوە و

بناغەکانی دەردەخەم.

7هەموو بتەکانی تێکدەشکێنرێن و

هەموو کرێی داوێنپیسییەکەی بە ئاگر دەسووتێنرێت،

هەموو بتەکانی وێران دەکەم.

لەبەر ئەوەی بە کرێی لەشفرۆشی کۆی کردووەتەوە،

دەدرێتەوە لەشفرۆش.»

گریان و شیوەن گێڕان

8لەبەر ئەوە دەلورێنم و دەلاوێنمەوە،

بەپێی پەتی و بە ڕووتی هاتوچۆ دەکەم.

وەک چەقەڵ دەلورێنم و

وەک کوندەپەپوو شیوەن دەگێڕم،

9چونکە برینەکەی ساڕێژ نابێت،

بەڵکو یەهوداش تووش بوو،

گەیشتە دەروازەی گەلەکەم،

هەتا ئۆرشەلیم هات.

10ئەوە لە گەت ڕامەگەیەنن،

بە هیچ شێوەیەک مەگریێن،

لە بێت‌عۆفرادا1‏:10 (بێت‌عۆفرا) واتە (ماڵی خۆڵ).‏

خۆت لە خۆڵ بگەوزێنە.

11ئەی دانیشتووانی شافیر

بە ڕووتی و شەرمەزاری بپەڕنەوە،

دانیشتووانی چەئەنان دەرنەچن.

بێت‌ئێچەل دەگریێت

بەڵام ناتانپارێزێت.

12دانیشتووانی مارۆت بە ئازارەوە دەتلێنەوە،

بە دڵەڕاوکێوە چارەسەر چاکە دەکەن،

چونکە لەلایەن یەزدانەوە

بەڵا بۆ دەروازەی ئۆرشەلیم دابەزی.

13ئەی دانیشتووانی لاخیش،

گالیسکە بە ئەسپەوە ببەستن،

ئێوە یەکەمین شار بوون دوای یاخیبوونەکانی ئیسرائیل کەوتن،

هەروەها سییۆنی کچتان1‏:13 دەربڕینێکی خوازەیە بۆ پایتەخت، مەبەست لە هەموو دانیشتووانی شارەکەیە.‏ تووشی گوناه کرد.

14لەبەر ئەوە دیاری ماڵئاوایی دەدەن

بە مۆرەشەت گەت.

یارمەتی لە شارۆچکەکانی ئەکزیڤەوە1‏:14 ئەکزیڤ واتە هەڵخەڵەتاندنە.‏ جێی متمانە نییە

بۆ پاشاکانی ئیسرائیل.

15داگیرکەرتان دەهێنمە سەر،

ئەی دانیشتووانی مارێشا1‏:15 لە زمانی عیبریدا دەنگی (مارێشا) نزیکەی وشەیەکی دیکە کە واتە (داگیرکەر).‏،

ئەوەی شکۆی ئیسرائیلە

دێتە عەدولام.

16سەرتان بتاشن بۆ شیوەنگێڕان

لەسەر منداڵە نازدارەکانتان،

وەک سیسارکە کەچەڵ بن و مووتان بە سەرەوە نەبێ،

چونکە منداڵی ئێوە بە دیل گیراوی ڕاپێچ دەکەن.

Hoffnung für Alle

Micha 1:1-16

Eine Gerichtsbotschaft für Israel und Juda

(Kapitel 1–3)

Samarias Untergang

1In diesem Buch sind die Botschaften aufgeschrieben, die Micha aus Moreschet vom Herrn empfing. Während der Regierungszeit der judäischen Könige Jotam, Ahas und Hiskia offenbarte ihm Gott, was mit Samaria und Jerusalem geschehen würde:

2Hört zu, all ihr Völker! Gebt acht, ihr Bewohner der Erde! Gott, der Herr, tritt als Zeuge gegen Israel1,2 Wörtlich: gegen euch. – Vom Zusammenhang her sind hier wahrscheinlich die Israeliten angesprochen. auf, er kommt aus seinem heiligen Tempel. 3Seht! Von seiner Wohnung im Himmel steigt er herab und schreitet über die Gipfel der Erde. 4Unter seinen Schritten schmelzen die Berge wie Wachs im Feuer, sie fließen in die Ebene, wie Wasser den Abhang hinabschießt. In den Tälern brechen tiefe Spalten auf.

5Dies geschieht, weil die Israeliten, die Nachkommen von Jakob, gegen den Herrn gesündigt und ihm den Rücken gekehrt haben. Wer ist verantwortlich für Israels Schuld? Seine Hauptstadt Samaria! Und wer hat Juda zum Götzendienst an den Opferstätten verführt? Seine Hauptstadt Jerusalem!

6Darum sagt der Herr: »Ich werde Samaria bis auf die Grundmauern niederreißen und die Trümmer ins Tal hinunterwerfen. Ich mache die Stadt dem Erdboden gleich; dort, wo sie lag, wird man dann Weinberge anlegen! 7Alle Götzenstatuen von Samaria lasse ich in Stücke hauen, die geschnitzten Bilder werden ein Raub der Flammen. Mit den kostbaren Gegenständen, die man vom Lohn der Tempelhuren angeschafft hat, bezahlen die Plünderer dann wiederum ihre Huren.«

Micha trauert über das Schicksal seines Volkes

8Darum klage und weine ich, voller Trauer gehe ich barfuß und ohne Obergewand umher. Ich heule wie ein Schakal, schreie wie ein Strauß. 9Denn Samarias Wunden sind unheilbar, und auch Juda wird nicht verschont. Ja, selbst Jerusalem, die Hauptstadt meines Volkes, ist dem Untergang nah!

10Erzählt den Philistern in Gat nichts davon, zeigt ihnen nicht eure Tränen! Wälzt euch vor Verzweiflung im Staub von Bet-Leafra!1,10 Die Verse 10‒15 enthalten im hebräischen Text zahlreiche Wortspiele im Zusammenhang mit den Ortsnamen. Zum Beispiel klingt das hebräische Wort für »erzählen« im Namen Gat an und »Staub« in Bet-Leafra. 11Flieht nackt in Schimpf und Schande, ihr Einwohner von Schafir! Ihr von Zaanan, ihr werdet es nicht einmal mehr wagen, eure Stadt zu verlassen! Bet-Ezel bietet euch keinen Schutz mehr, man hört dort nur noch lautes Klagen. 12Die Einwohner von Marot zittern vor Angst und hoffen, noch einmal davonzukommen,1,12 Oder: Die Einwohner von Marot bangen um ihr Hab und Gut. denn der Herr lässt die Feinde schon bis vor die Tore von Jerusalem heranrücken.

13Spannt die Pferde an und flieht, ihr Leute von Lachisch! Ihr habt die Menschen in Zion zur Sünde verführt, ihr seid genauso gottlos wie das Nordreich Israel! 14Darum müsst ihr auch Moreschet im Gebiet von Gat hergeben. Auf die Stadt Achsib hatten die Könige von Israel ihre Hoffnung gesetzt. Doch sie werden enttäuscht wie von einem Bach, dessen Wasser im Sommer versiegt.

15Ihr Einwohner von Marescha, eure Stadt wird ebenfalls dem Eroberer zum Opfer fallen, den Gott euch schickt! Dann werden sich Israels vornehme Männer in der Adullamhöhle verstecken müssen.1,15 Wörtlich: Die Herrlichkeit Israels wird bis Adullam kommen. 16Schneide dir in Trauer die Haare ab, Juda, bis du kahl bist wie ein Geier! Denn deine Bewohner, deine geliebten Kinder, werden in ein fremdes Land verschleppt!