زەبوورەکان 42 KSS - Psalm 42 KJV

Kurdi Sorani Standard

زەبوورەکان 42

کۆکراوەی بەشی دووەم

زەبوورەکانی 42‏–72

بۆ سەرۆکی کۆمەڵی مۆسیقاژەنان، هۆنراوەیەکی کوڕانی قۆرەح

1چۆن ئاسک بە پەرۆشە بۆ ئاوی ڕووبار،
    ئەی خودایە، گیانی منیش بە پەرۆشە بۆ تۆ.
گیانم تینووی خودایە، خودای زیندوو.
    کەی دێم و بە دیداری خودا شاد دەبم[a]؟
بە شەو و ڕۆژ فرمێسکەکانم بوون بە خۆراکم،
    لە کاتێکدا بە درێژایی ڕۆژ پێم دەڵێن: «کوا خوداکەت؟»
هەناوم دەتوێتەوە ئەو کاتەی دێتەوە یادم:
    چۆن لەگەڵ کۆمەڵانی خەڵکدا دەڕۆیشتین،
بەرەو ماڵی خودا پێشڕەویانم دەکرد،
    بە هەلهەلە و ستایشکردنەوە لەناو کۆمەڵی جەژنگێڕان.

ئەی گیانی من بۆچی خەمباریت؟
    بۆ لە ناخمدا پەرێشانیت؟
ئومێدت بە خودا هەبێت،
    چونکە هەر ستایشی ئەو دەکەم،
    ئەو ڕزگارکەر و خودامە.

گیانم خەمبارە لە ناخم،
    بۆیە یادت دەکەمەوە
لە لای ڕووباری ئوردون،
    لە بەرزاییەکانی حەرمۆنەوە[b]، لە کێوی میچعارەوە.
قووڵایی بانگی قووڵایی دەکات،
    بە دەم خوڕەی تاڤگەکانتەوە،
    هەموو شەپۆلەکانت و تەوژمەکانت بەسەرمدا کەوتوون.

بە ڕۆژ یەزدان خۆشەویستییە نەگۆڕەکەی ئاراستە دەکات،
    بە شەویش سروودی ئەو لەسەر لێومە،
    نوێژێکە بۆ خودای ژیانم.

خودا، کە تاشەبەردی منە، پێی دەڵێم:
    «بۆچی لە یادت کردووم؟
بۆچی دەبێت بناڵێنم،
    بچەوسێمەوە بە دەست دوژمنانم؟»
10 بە تێکشکانی ئێسقانەکانم
    ناحەزانم توانجم تێدەگرن،
    بە درێژایی ڕۆژ پێم دەڵێن: «کوا خوداکەت؟»

11 ئەی گیانی من بۆچی خەمباریت؟
    بۆ لە ناخمەوە پەرێشانیت؟
ئومێدت بە خودا هەبێت،
    چونکە من هەر ستایشی ئەو دەکەم،
    ئەو ڕزگارکەر و خودامە.

Notas al pie

  1. 42‏:2 لە ئەمادەگی خودا لە پەرستگا دەبم.‏
  2. 42‏:6 بەرزترین شاخە لە سوریا، نزیکە 75 کم لە باکووری دەریاچەی جەلیل بووە.‏

King James Version

Psalm 42

1As the hart panteth after the water brooks, so panteth my soul after thee, O God.

My soul thirsteth for God, for the living God: when shall I come and appear before God?

My tears have been my meat day and night, while they continually say unto me, Where is thy God?

When I remember these things, I pour out my soul in me: for I had gone with the multitude, I went with them to the house of God, with the voice of joy and praise, with a multitude that kept holyday.

Why art thou cast down, O my soul? and why art thou disquieted in me? hope thou in God: for I shall yet praise him for the help of his countenance.

O my God, my soul is cast down within me: therefore will I remember thee from the land of Jordan, and of the Hermonites, from the hill Mizar.

Deep calleth unto deep at the noise of thy waterspouts: all thy waves and thy billows are gone over me.

Yet the Lord will command his lovingkindness in the day time, and in the night his song shall be with me, and my prayer unto the God of my life.

I will say unto God my rock, Why hast thou forgotten me? why go I mourning because of the oppression of the enemy?

10 As with a sword in my bones, mine enemies reproach me; while they say daily unto me, Where is thy God?

11 Why art thou cast down, O my soul? and why art thou disquieted within me? hope thou in God: for I shall yet praise him, who is the health of my countenance, and my God.