Kurdi Sorani Standard

ئیشایا 38

نەخۆشی حەزقیا

1لەو ڕۆژانەی[a] حەزقیا نەخۆش کەوت، لە سەرە مەرگ بوو، ئیشایا پێغەمبەر کوڕی ئامۆچ هات بۆ لای و پێی گوت: «یەزدان ئەمە دەفەرموێت: وەسیەت بۆ ماڵەکەت بکە، چونکە دەمریت و ناژیت.»

حەزقیا ڕووی لە دیوارەکە کرد و نوێژی بۆ یەزدان کرد، گوتی: «ئای یەزدان، ئەوەت لەیاد بێت کە چۆن بە دڵسۆزی و پڕ بە دڵ دۆستایەتیم کردیت، ئەوەی پێت باش بوو کردم.» ئینجا حەزقیا بەکوڵ گریا.

جا ئیشایا فەرمایشتی یەزدانی بۆ هات، فەرمووی: «بڕۆ و بە حەزقیا بڵێ: ”یەزدان، پەروەردگاری داودی باپیرە گەورەت ئەمە دەفەرموێت: گوێم لە پاڕانەوەکەت بوو و فرمێسکەکانتم بینی، پازدە ساڵ لە تەمەنت زیاد دەکەم و فریای خۆت و ئەم شارەش دەکەوم، بەرگری لەم شارە دەکەم لە دەستی پاشای ئاشور.

«”ئەمەش نیشانە بێت بۆت لەلایەن یەزدانەوە، کە یەزدان ئەم کارە دەکات کە بەڵێنی دا: ئەوەتا سێبەر دەگەڕێنمەوە بەو پلانەی پێی هاتووەتە خوارەوە، بە پلەکانی ئاحاز بە خۆر، دە پلە بەرەو دواوە.“» جا خۆر دە پلە گەڕایەوە بەو پلانەی پێی هاتبووە خوار.

نووسراوی حەزقیای پاشای یەهودا، دوای ئەوەی نەخۆش کەوت و لە نەخۆشییەکەی چاک بووەوە:

10 گوتم: «ئایا لە هەڕەتی گەنجیمدا
    من دەچم بۆ جیهانی مردووان
    چونکە یەزدان لە پاشماوەی ژیانم بێبەشی کردووم؟»
11 گوتم: «یەزدان نابینم
    لە خاکی زیندوواندا،
لەمەودوا چیتر سەیری ئادەمیزاد ناکەم
    لەسەر ڕووی زەوی.
12 خانووم هەڵتەکا و لەلام ڕۆیشت
    وەک خێوەتی شوانان،
وەکو جۆڵا ژیانی خۆمم پێچایەوە و
    لە تەونەکەمدا بڕیمەوە.
    شەو و ڕۆژ تۆ لەناوم دەبەیت،
13 هەتا بەیانی هاوار دەکەم،
    وەک شێر ئێسکم ورد بکات،
    شەو و ڕۆژ تۆ لەناوم دەبەیت.
14 وەک پەڕەسێلکە و ڕیشۆڵە جیکە جیک دەکەم،
    وەکو کۆتر دەگمێنم،
چاوم شل بوو هێندە لە ئاسمان بڕوانم.
    وەڕس بووم، ئەی پەروەردگار، بە هانام وەرە!»

15 ئیتر چی بڵێم؟
    ئەو پێی فەرمووم و ئەو خۆی کردی.
بە بێفیزی بە هەموو ساڵانمدا دەڕۆم
    لەبەر تاڵاوی گیانم.
16 ئەی پەروەردگار، مرۆڤ لەسەر ئەمانە دەژین،
    ژیانی ڕۆحیم لە هەموو ئەمانەدایە.
تۆ منت چاککردەوە و
    ژیانت پێ بەخشیم.
17 بێگومان سوودی بۆ من هەبوو کە
    تاڵی لەسەر تاڵیم چێشت.
لە خۆشەویستیدا تۆ گیانی منت
    لە تەڵەی لەناوچوون ڕزگار کرد،
چونکە هەموو گوناهەکانی منت
    فڕێدایە پشت خۆتەوە.
18 چونکە جیهانی مردووان سوپاست ناکات و
    مردووانیش ستایشت ناکەن،
هەروەها ئەوانەی لە گۆڕ دەنرێن
    هیوایان بە دڵسۆزی تۆ نییە.
19 زیندووان، تەنها زیندووان سوپاست دەکەن،
    باوکان دڵسۆزی تۆ
    بە منداڵەکانیان دەناسێنن.

20 یەزدان ڕزگارم دەکات،
    هەموو ڕۆژانی ژیانمان
مۆسیقا دەژەنین
    لە پەرستگای یەزدان.

21 ئینجا ئیشایا گوتی: «با هەویری هەنجیر هەڵبگرن و بیخەنە سەر دوومەڵەکە، چاک دەبێتەوە.»

22 حەزقیاش گوتبووی: «نیشانە چییە، کە دەچمە پەرستگای یەزدان؟»

Notas al pie

  1. 38‏:1 مەبەست لەو ڕۆژانەیە پێش ڕووداوەکانی بەشی 36.‏

The Message

Isaiah 38

Time Spent in Death’s Waiting Room

1At that time, Hezekiah got sick. He was about to die. The prophet Isaiah son of Amoz visited him and said, “God says, ‘Prepare your affairs and your family. This is it: You’re going to die. You’re not going to get well.’”

2-3 Hezekiah turned away from Isaiah and, facing the wall, prayed to God: “God, please, I beg you: Remember how I’ve lived my life. I’ve lived faithfully in your presence, lived out of a heart that was totally yours. You’ve seen how I’ve lived, the good that I have done.” And Hezekiah wept as he prayed—painful tears.

4-6 Then God told Isaiah, “Go and speak with Hezekiah. Give him this Message from me, God, the God of your ancestor David: ‘I’ve heard your prayer. I have seen your tears. Here’s what I’ll do: I’ll add fifteen years to your life. And I’ll save both you and this city from the king of Assyria. I have my hand on this city.

7-8 “‘And this is your confirming sign, confirming that I, God, will do exactly what I have promised. Watch for this: As the sun goes down and the shadow lengthens on the sundial of Ahaz, I’m going to reverse the shadow ten notches on the dial.’” And that’s what happened: The declining sun’s shadow reversed ten notches on the dial.

9-15 This is what Hezekiah king of Judah wrote after he’d been sick and then recovered from his sickness:

In the very prime of life
    I have to leave.
Whatever time I have left
    is spent in death’s waiting room.
No more glimpses of God
    in the land of the living,
No more meetings with my neighbors,
    no more rubbing shoulders with friends.
This body I inhabit is taken down
    and packed away like a camper’s tent.
Like a weaver, I’ve rolled up the carpet of my life
    as God cuts me free of the loom
And at day’s end sweeps up the scraps and pieces.
    I cry for help until morning.
Like a lion, God pummels and pounds me,
    relentlessly finishing me off.
I squawk like a doomed hen,
    moan like a dove.
My eyes ache from looking up for help:
    “Master, I’m in trouble! Get me out of this!”
But what’s the use? God himself gave me the word.
    He’s done it to me.
I can’t sleep—
    I’m that upset, that troubled.

16-19 O Master, these are the conditions in which people live,
    and yes, in these very conditions my spirit is still alive—
    fully recovered with a fresh infusion of life!
It seems it was good for me
    to go through all those troubles.
Throughout them all you held tight to my lifeline.
    You never let me tumble over the edge into nothing.
But my sins you let go of,
    threw them over your shoulder—good riddance!
The dead don’t thank you,
    and choirs don’t sing praises from the morgue.
Those buried six feet under
    don’t witness to your faithful ways.
It’s the living—live men, live women—who thank you,
    just as I’m doing right now.
Parents give their children
    full reports on your faithful ways.

20 God saves and will save me.
    As fiddles and mandolins strike up the tunes,
We’ll sing, oh we’ll sing, sing,
    for the rest of our lives in the Sanctuary of God.

21-22 Isaiah had said, “Prepare a poultice of figs and put it on the boil so he may recover.”

Hezekiah had said, “What is my cue that it’s all right to enter again the Sanctuary of God?”