King James Version

Psalm 31

1In thee, O Lord, do I put my trust; let me never be ashamed: deliver me in thy righteousness.

Bow down thine ear to me; deliver me speedily: be thou my strong rock, for an house of defence to save me.

For thou art my rock and my fortress; therefore for thy name's sake lead me, and guide me.

Pull me out of the net that they have laid privily for me: for thou art my strength.

Into thine hand I commit my spirit: thou hast redeemed me, O Lord God of truth.

I have hated them that regard lying vanities: but I trust in the Lord.

I will be glad and rejoice in thy mercy: for thou hast considered my trouble; thou hast known my soul in adversities;

And hast not shut me up into the hand of the enemy: thou hast set my feet in a large room.

Have mercy upon me, O Lord, for I am in trouble: mine eye is consumed with grief, yea, my soul and my belly.

10 For my life is spent with grief, and my years with sighing: my strength faileth because of mine iniquity, and my bones are consumed.

11 I was a reproach among all mine enemies, but especially among my neighbours, and a fear to mine acquaintance: they that did see me without fled from me.

12 I am forgotten as a dead man out of mind: I am like a broken vessel.

13 For I have heard the slander of many: fear was on every side: while they took counsel together against me, they devised to take away my life.

14 But I trusted in thee, O Lord: I said, Thou art my God.

15 My times are in thy hand: deliver me from the hand of mine enemies, and from them that persecute me.

16 Make thy face to shine upon thy servant: save me for thy mercies' sake.

17 Let me not be ashamed, O Lord; for I have called upon thee: let the wicked be ashamed, and let them be silent in the grave.

18 Let the lying lips be put to silence; which speak grievous things proudly and contemptuously against the righteous.

19 Oh how great is thy goodness, which thou hast laid up for them that fear thee; which thou hast wrought for them that trust in thee before the sons of men!

20 Thou shalt hide them in the secret of thy presence from the pride of man: thou shalt keep them secretly in a pavilion from the strife of tongues.

21 Blessed be the Lord: for he hath shewed me his marvellous kindness in a strong city.

22 For I said in my haste, I am cut off from before thine eyes: nevertheless thou heardest the voice of my supplications when I cried unto thee.

23 O love the Lord, all ye his saints: for the Lord preserveth the faithful, and plentifully rewardeth the proud doer.

24 Be of good courage, and he shall strengthen your heart, all ye that hope in the Lord.

Ang Pulong Sang Dios

Salmo 31

Pangamuyo sang Tawo nga Nagasalig sa Dios

1Ginoo, sa imo ako nagapangayo sang proteksyon.
Indi pag-itugot nga mahuy-an ako.
Luwasa ako tungod kay matarong ka.
Pamatii ako kag luwasa gilayon.
Protektari ako pareho sa palalipdan nga bato;
depensahi ako pareho sa mabakod nga palanaguan.
Tungod kay ikaw ang akon palalipdan nga bato kag mabakod nga palanaguan,
tuytuyi kag ubayi ako agod mapadunggan ka.
Ilikaw ako sa siod nga ginbutang sang akon mga kaaway para sa akon,
kay ikaw ang akon mabakod nga dalangpan.
Ginatugyan ko sa imo ang akon kabuhi.[a]
Luwasa ako, Ginoo, Dios nga masaligan.

Ginakaugtan ko ang mga nagasimba sa mga dios-dios nga wala man lang sing pulos,
kay nagasalig ako sa imo, Ginoo.
Magakalipay gid ako tungod sang imo gugma,
kay nakita mo ang akon mga pag-antos,
kag nahibaluan mo ang akon mga kalisod.
Wala mo ako gintugyan sa akon mga kaaway;
ginluwas mo ako sa katalagman.
Ginoo, kaluoyi ako kay nalisdan ako.
Nagapalamarok ang akon mata sang hibi,
kag nagapalangluya na ako.
10 Puno sang kasubo ang akon kabuhi.
Pila na ka tuig nga nagahibi ako permi.
Nagapalangluya na ako tungod sang akon mga pag-antos,[b]
kag daw nagakamudmod na ang akon mga tul-an.
11 Ginapakahuy-an ako sang tanan ko nga kaaway,
labi na sang akon mga kasimanwa.
Bisan ang akon mga kilala nahadlok na nga magpalapit sa akon.
Kon makita nila ako sa dalan nagapalagyo sila.
12 Ginakalimtan na nila ako, nga daw sa napatay na ako.
Para sa ila pareho ako sa buka nga kolon nga wala na sing pulos.
13 Mabatian ko ang paghinutikay sang madamo nga mga kaaway.
Bisan diin ako magkadto nahadlok ako,
kay nagaplano sila nga patyon ako.
14 Pero nagasalig ako sa imo, Ginoo.
Ikaw ang akon Dios.
15 Ang akon kapalaran ara sa imo;
luwasa ako sa akon mga kaaway nga nagahingabot sa akon.
16 Ipakita ang imo kaayo sa akon nga imo alagad;
tungod nga ginahigugma mo ako, luwasa ako.
17 Indi pag-itugot nga mahuy-an ako, Ginoo,
kay nagapanawag ako sa imo.
Pakahuy-i ang mga malaot kag pamatya sila
agod magpakalinong sila sa lulubngan.[c]
18 Pahipusa inang mga butigon, nga nagapabugal kag nagatamay sa mga matarong.

19 Daw ano kadako sang imo kaayo nga ginatigana mo sa mga nagatahod sa imo.
Samtang nagatulok ang mga tawo,
ginapakitaan mo sang kaayo ang mga nagapangayo sang proteksyon sa imo.
20 Ginatago mo sila sa lugar nga ara ang imo presensya,
kag didto luwas sila sa pagpanglibak[d] kag pagpang-insulto[e] sang mga tawo.
21 Dalayawon ka, Ginoo!
Kay makatilingala gid ang pagpakita mo sang imo gugma sa akon
sang didto ako sa ginkibon nga siyudad.
22 Sa akon kahadlok naghunahuna ako nga ginsikway mo na ako.
Pero ginpamatian mo ang akon pagpakitluoy sang nagpangayo ako sang bulig sa imo.

23 Higugmaa ninyo ang Ginoo,
kamo nga iya matutom nga katawhan.
Ginatipigan sang Ginoo ang mga matutom sa iya,
pero ginasilutan niya sing puwerte gid ang mga matinaas-taason.
24 Magpakalig-on kamo kag magpakaisog,
kamo nga nagalaom sa Ginoo.

Notas al pie

  1. 31:5 kabuhi: sa literal, espiritu.
  2. 31:10 pag-antos: Amo ini sa Septuagint kag sa Syriac. Sa Hebreo, kalautan.
  3. 31:17 lulubngan: ukon, lugar sang mga patay.
  4. 31:20 pagpanglibak: ukon, malain nga plano.
  5. 31:20 pagpang-insulto: ukon, pagpang-akusar.