King James Version

Psalm 10

1Why standest thou afar off, O Lord? why hidest thou thyself in times of trouble?

The wicked in his pride doth persecute the poor: let them be taken in the devices that they have imagined.

For the wicked boasteth of his heart's desire, and blesseth the covetous, whom the Lord abhorreth.

The wicked, through the pride of his countenance, will not seek after God: God is not in all his thoughts.

His ways are always grievous; thy judgments are far above out of his sight: as for all his enemies, he puffeth at them.

He hath said in his heart, I shall not be moved: for I shall never be in adversity.

His mouth is full of cursing and deceit and fraud: under his tongue is mischief and vanity.

He sitteth in the lurking places of the villages: in the secret places doth he murder the innocent: his eyes are privily set against the poor.

He lieth in wait secretly as a lion in his den: he lieth in wait to catch the poor: he doth catch the poor, when he draweth him into his net.

10 He croucheth, and humbleth himself, that the poor may fall by his strong ones.

11 He hath said in his heart, God hath forgotten: he hideth his face; he will never see it.

12 Arise, O Lord; O God, lift up thine hand: forget not the humble.

13 Wherefore doth the wicked contemn God? he hath said in his heart, Thou wilt not require it.

14 Thou hast seen it; for thou beholdest mischief and spite, to requite it with thy hand: the poor committeth himself unto thee; thou art the helper of the fatherless.

15 Break thou the arm of the wicked and the evil man: seek out his wickedness till thou find none.

16 The Lord is King for ever and ever: the heathen are perished out of his land.

17 Lord, thou hast heard the desire of the humble: thou wilt prepare their heart, thou wilt cause thine ear to hear:

18 To judge the fatherless and the oppressed, that the man of the earth may no more oppress.

Kurdi Sorani Standard

زەبوورەکان 10

1ئەی یەزدان، بۆچی لە دوورەوە وەستاویت؟
    بۆچی لە کاتی تەنگانە خۆت دەشاریتەوە؟

بەدکاران لە لووتبەرزییان ڕاوی هەژار دەکەن،
    گرفتاری ئەو پیلانەیان دەکەن کە بۆیان دادەنێن.
چونکە کەسی بەدکار شانازی بە ئارەزووە خراپەکانی دڵییەوە دەکات،
    داوای بەرەکەت بۆ چاوبرسی دەکات و کفر بە یەزدان دەکات.
بەدکار لە لووتبەرزی خۆی باکی بە یەزدان نییە،
    هەموو بیرکردنەوەی ئەوەیە کە: «خودا نییە.»
هەمیشە ڕێگاکانی سەرکەوتووە،
    لە حوکمەکانی خودا ناگات،
    ناحەزەکانی خۆی بە هیچ دەزانێت.
لە دڵی خۆیدا دەڵێت: «هیچ شتێک ناملەقێنێت،
    هەموو کاتێک دڵخۆش دەبم و هەرگیز تووشی بەڵا نابم.»

دەمی پڕە لە نەفرەت و درۆ و هەڕەشە،
    بەڵا و گوناه لەبن زمانیەتی.
لە نزیکی گوندەکان بۆسە دادەنێت،
    خۆی دەشارێتەوە بۆ کوشتنی بێتاوانان.
وەک شێر خۆی مات دەکات،
    خۆی مات دەکات بۆ گرتنی بەستەزمانان،
    بەستەزمانان گرفتاری ئەو داوە دەکات کە بۆی ناونەتەوە و ڕاپێچیان دەکات.
10 نێچیرەکانی وردوخاش دەکات، دەڕووخێن،
    دەکەونە ژێر هێزی ئەوەوە.
11 لە دڵی خۆیدا دەڵێت: «خودا ئاگای لێ نییە،
    چاوی خۆی نوقاندووە و هەرگیز نامبینێت.»

12 ئەی یەزدان، ڕاپەڕە! ئەی خودایە، دەستت بەرز بکەرەوە،
    ستەملێکراوان لەبیر مەکە.
13 چۆن دەبێت کەسی بەدکار کفر بە خودا بکات؟
    بۆچی لە دڵی خۆیدا بڵێت: «خودا لێم ناپێچێتەوە؟»
14 بەڵام تۆ ئەی خودایە، ئازار و تەنگانە دەبینیت،
    لێت دیارە و کاردانەوەت هەیە،
ستەملێکراوان خۆیان داوەتە دەستی تۆ،
    تۆش هەمیشە یارمەتیدەری هەتیوانیت.
15 بازووی بەدکاران و خراپەکاران بشکێنە،
    تەنانەت لەسەر ئەو خراپانەش لێیان بپێچەوە کە نابینرێن.

16 یەزدان پاشایە هەتاهەتایە،
    نەتەوەکان لە خاکەکەی لەناودەچن.
17 ئەی یەزدان، تۆ گوێ لە داواکاری ستەملێکراوان دەگریت،
    دڵیان دەچەسپێنی و گوێیان لێ دەگریت،
18 بۆ پارێزگاری لە هەتیوان و زۆرلێکراوان،
    تاکو لەمەولا مرۆڤی سەر زەوی نەیان ترسێنێت.