King James Version

Lamentations 3

1I Am the man that hath seen affliction by the rod of his wrath.

He hath led me, and brought me into darkness, but not into light.

Surely against me is he turned; he turneth his hand against me all the day.

My flesh and my skin hath he made old; he hath broken my bones.

He hath builded against me, and compassed me with gall and travail.

He hath set me in dark places, as they that be dead of old.

He hath hedged me about, that I cannot get out: he hath made my chain heavy.

Also when I cry and shout, he shutteth out my prayer.

He hath inclosed my ways with hewn stone, he hath made my paths crooked.

10 He was unto me as a bear lying in wait, and as a lion in secret places.

11 He hath turned aside my ways, and pulled me in pieces: he hath made me desolate.

12 He hath bent his bow, and set me as a mark for the arrow.

13 He hath caused the arrows of his quiver to enter into my reins.

14 I was a derision to all my people; and their song all the day.

15 He hath filled me with bitterness, he hath made me drunken with wormwood.

16 He hath also broken my teeth with gravel stones, he hath covered me with ashes.

17 And thou hast removed my soul far off from peace: I forgat prosperity.

18 And I said, My strength and my hope is perished from the Lord:

19 Remembering mine affliction and my misery, the wormwood and the gall.

20 My soul hath them still in remembrance, and is humbled in me.

21 This I recall to my mind, therefore have I hope.

22 It is of the Lord's mercies that we are not consumed, because his compassions fail not.

23 They are new every morning: great is thy faithfulness.

24 The Lord is my portion, saith my soul; therefore will I hope in him.

25 The Lord is good unto them that wait for him, to the soul that seeketh him.

26 It is good that a man should both hope and quietly wait for the salvation of the Lord.

27 It is good for a man that he bear the yoke in his youth.

28 He sitteth alone and keepeth silence, because he hath borne it upon him.

29 He putteth his mouth in the dust; if so be there may be hope.

30 He giveth his cheek to him that smiteth him: he is filled full with reproach.

31 For the Lord will not cast off for ever:

32 But though he cause grief, yet will he have compassion according to the multitude of his mercies.

33 For he doth not afflict willingly nor grieve the children of men.

34 To crush under his feet all the prisoners of the earth.

35 To turn aside the right of a man before the face of the most High,

36 To subvert a man in his cause, the Lord approveth not.

37 Who is he that saith, and it cometh to pass, when the Lord commandeth it not?

38 Out of the mouth of the most High proceedeth not evil and good?

39 Wherefore doth a living man complain, a man for the punishment of his sins?

40 Let us search and try our ways, and turn again to the Lord.

41 Let us lift up our heart with our hands unto God in the heavens.

42 We have transgressed and have rebelled: thou hast not pardoned.

43 Thou hast covered with anger, and persecuted us: thou hast slain, thou hast not pitied.

44 Thou hast covered thyself with a cloud, that our prayer should not pass through.

45 Thou hast made us as the offscouring and refuse in the midst of the people.

46 All our enemies have opened their mouths against us.

47 Fear and a snare is come upon us, desolation and destruction.

48 Mine eye runneth down with rivers of water for the destruction of the daughter of my people.

49 Mine eye trickleth down, and ceaseth not, without any intermission.

50 Till the Lord look down, and behold from heaven.

51 Mine eye affecteth mine heart because of all the daughters of my city.

52 Mine enemies chased me sore, like a bird, without cause.

53 They have cut off my life in the dungeon, and cast a stone upon me.

54 Waters flowed over mine head; then I said, I am cut off.

55 I called upon thy name, O Lord, out of the low dungeon.

56 Thou hast heard my voice: hide not thine ear at my breathing, at my cry.

57 Thou drewest near in the day that I called upon thee: thou saidst, Fear not.

58 O Lord, thou hast pleaded the causes of my soul; thou hast redeemed my life.

59 O Lord, thou hast seen my wrong: judge thou my cause.

60 Thou hast seen all their vengeance and all their imaginations against me.

61 Thou hast heard their reproach, O Lord, and all their imaginations against me;

62 The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day.

63 Behold their sitting down, and their rising up; I am their musick.

64 Render unto them a recompence, O Lord, according to the work of their hands.

65 Give them sorrow of heart, thy curse unto them.

66 Persecute and destroy them in anger from under the heavens of the Lord.

Ang Pulong Sang Dios

Panalambiton 3

1Isa ako nga nakaeksperiensya sang pagsilot sang Ginoo tungod sa iya kaakig. Gintabog niya ako palayo kag ginpalakat sa kadulom imbes sa kasanag. Ginsilutan niya ako nga wala sing untat adlaw-gab-i. Ginpaluya niya ang bug-os ko nga lawas, kag ginbali ang akon mga tul-an. Ginsalakay niya ako kag puwerte ang akon kasubo kag kasakit. Ginpaestar niya ako sa kadudulman pareho sadtong madugay na nga napatay. Ginpakadenahan niya ako kag ginpalibutan sang pader agod indi ako makapalagyo. Bisan magpangayo pa ako sang bulig, wala niya ako ginapamatian. Ginbalabagan niya sang pader ang akon alagyan, kag ginpaliko-liko niya ang akon ginaagyan. 10 Pareho siya sa oso[a] ukon leon nga nagapanago kag nagahulat sa pagtukob sa akon. 11 Gin-guyod niya ako palayo sa dalan, dayon ginus-ab kag ginbayaan. 12 Ginbinat niya ang iya pana kag ginpuntirya sa akon. 13 Ginpana niya ako kag naglapos gid sa akon tagipusuon.

14 Nangin kaladlawan ako sa akon mga kasimanwa. Ginayaguta nila ako sa bilog nga adlaw paagi sa kanta. 15 Puro lang kasakit ang ginhatag niya sa akon. 16 Nagkalabingaw ang akon mga ngipon tungod ginpakaon niya ako sang graba, kag ginlapak-lapak niya ako sa duta. 17 Ginkuha niya sa akon ang maayo nga kahimtangan, kag wala ko na maeksperiensyahan ang kabuganaan.

18 Nadula na ang akon kadungganan kag ang tanan nga ginlauman ko sa Ginoo. 19 Mapait panumdumon ang akon pag-antos kag pagtalang-talang. 20 Kon panumdumon ko ini permi, nagapalangluya ako. 21 Pero nagabalik ang akon paglaom kon madumduman ko nga 22 ang gugma kag kaluoy sang Ginoo wala sing katapusan. Amo ina nga wala kita malaglag sing bug-os.[b] 23 Matutom gid ang Ginoo. Ginapakita niya ang iya kaluoy kada adlaw. 24 Nagasiling ako sa akon kaugalingon, “Ang Ginoo amo ang tanan sa akon, gani magalaom ako sa iya.” 25 Ang Ginoo maayo sa mga nagalaom kag nagadangop sa iya. 26 Maayo nga maghulat kita nga may pagbatas sa pagluwas sang Ginoo sa aton. 27 Maayo para sa isa ka tawo ang magpadisiplina samtang bataon pa siya. 28 Kon ginadisiplina kita sang Ginoo magpungko kita nga nagaisahanon kag magpamalandong. 29 Magpaubos kita sang aton kaugalingon sa atubangan sang Ginoo kag indi madulaan sang paglaom. 30 Kon may magtampa sa imo, itaya ang imo guya. Kag batuna ang pag-insulto sang imo mga kaaway. 31 Kay ang Ginoo indi magsikway sa aton hasta san-o. 32 Bisan tuod nagahatag siya sang kalisod, ginapakita niya gihapon ang kaluoy tungod sa iya dako nga gugma nga wala sing katapusan. 33 Kay wala siya nagakalipay sa pagpaantos kag sa pagsakit sa aton.

34-35 Indi gusto sang Labing Mataas nga Dios nga pintasan ang mga priso ukon ibaliwala ang kinamatarong sang tawo. 36 Indi man gusto sang Ginoo nga indi paghatagan sang hustisya si bisan sin-o. Nakita niya ini tanan nga butang.

37 Wala sing may makasiling nga matabo ang isa ka butang kon indi ini pag-itugot sang Ginoo. 38 Indi bala nga ang Labing Mataas nga Dios ang nagabuot kon matabo ang isa ka malain ukon maayo nga butang? 39 Ngaa bala nagareklamo kita kon ginasilutan kita tungod sang aton mga sala? 40 Dapat usisaon naton ang aton pagginawi kag magbalik sa Ginoo. 41 Buksan naton ang aton mga tagipusuon kag ibayaw ang aton mga kamot sa Dios sa langit kag magsiling, 42 “Nakasala kami kag nagrebelde, Ginoo, kag wala mo kami pagpatawara. 43 Naakig ka gid kag ginlagas mo kami kag ginpamatay nga wala sing luoy-luoy. 44 Nagpanabon ka sang panganod, agod indi mo mabatian ang amon pangamuyo. 45 Ginhimo mo kami nga daw basura sa panulok sang iban nga mga nasyon. 46 Ginyaguta kami sang tanan namon nga kaaway. 47 Nag-antos kami sa kahadlok, katalagman, kapierdihan, kag kalaglagan.”

48 Nagaililig ang akon mga luha tungod nalaglag ang akon mga kasimanwa. 49 Padayon nga magailig ang akon luha 50 hasta talupangdon kita sang Ginoo halin sa langit. 51 Nagasakit ang akon balatyagon sa gindangatan sang mga babayi sa amon[c] siyudad.

52 Daw pareho ako sa pispis nga ginlagas sang akon mga kaaway bisan wala ako sing may nahimo nga sala sa ila. 53 Gintinguhaan nila ako nga patyon paagi sa paghulog sa akon sa buho kag pagbato sa akon. 54 Daw sa malumos ako sa tubig, kag abi ko mapatay na ako.

55 Halin sa kadadalman sang buho nagpanawag ako sa imo, O Ginoo. 56 Ginpamatian mo ang akon pagpakitluoy kag ang pagpangayo sang bulig. 57 Nag-abot ka sang nagpanawag ako sa imo, kag nagsiling ka nga indi ako magkahadlok. 58 Ginoo, ginbuligan mo ako sa akon kaso kag ginluwas mo ang akon kabuhi. 59 Nakita mo, Ginoo, ang kalautan nga ginhimo sa akon sang akon mga kaaway, gani hatagi ako sang hustisya. 60 Nahibaluan mo kon daw ano ang ila pagtimalos sa akon kag ang tanan nila nga plano kontra sa akon. 61 O Ginoo, nabatian mo ang pagpang-insulto nila sa akon. Nahibaluan mo ang tanan nila nga plano kontra sa akon— 62 ang mga padihot nga ila ginaestoryahan sa bilog nga adlaw kontra sa akon. 63 Tan-awa sila! Ginayaguta nila ako paagi sa kanta, nagapungko man sila ukon nagatindog. 64 Siluti sila, Ginoo, suno sa nagakabagay sa ila ginhimo. 65 Patig-aha ang ila tagipusuon kag pakamalauta sila. 66 Lagsa sila kag laglaga sa imo kaakig agod madula sila sa kalibutan.

Notas al pie

  1. 3:10 oso: sa English, bear.
  2. 3:22 Amo… bug-os: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  3. 3:51 amon: sa Hebreo, akon.