Japanese Contemporary Bible

ヨブ 記 17:1-16

17

1私の病は重く、死の一歩手前です。

墓は口を開いて私を迎えます。

2あざける者が私を取り巻き、

右を見ても左を見ても、彼らの姿が目につきます。

3-4私の潔白を証明してくれる者は、

どこにもいないのでしょうか。

ああ神よ、だれも私を理解しないよう仕向けたのは、

あなたです。

だから、お願いします。

彼らが勝ち誇らないようにしてください。

5わいろをもらって友人を告発するような者の

子どもたちは、目が衰えて見えなくなる。

6神は私を物笑いの種にした。

人々は私の顔につばを吐く。

7あまりの情けなさに、目は涙にかすむ。

今の私は昔の影にすぎない。

8公正な人がいたら、私を見て驚くだろう。

しかし最後には、潔白な人は不信心な者の先頭に立つ。

9正しい人は躍進を続け、

心のきよい人はいっそう力を増し加える。

10みんな、頼むから帰ってくれないか。

だれも、理解できていないのだ。

11私の古き良き時代は終わった。

希望は失せ、夢は破れた。

12夜を昼、昼を夜だと人は言う。

とんでもない錯覚だ。

13-14死ねば、暗闇の中に入り、

墓をわが父と言い、うじ虫をわが母、わが姉妹と呼ぶ。

15そうなったら、私の望みはどうなるのだ。

だれが、望みを見つけてくれるのか。

16それは、私とともに墓に下る。

ちりの中で共に憩うようになるのだ。」

Tagalog Contemporary Bible

Job 17:1-16

1“Malapit na akong mamatay; parang malalagot na ang hininga ko. Nakahanda na ang libingan para sa akin. 2Napapaligiran ako ng mga mangungutya. Kitang-kita ko kung paano nila ako kutyain. 3O Dios, tulungan nʼyo po ako na makalaya. Tanging kayo lang ang makakatulong sa akin. 4Isinara nʼyo ang isipan ng aking mga kaibigan para hindi sila makaunawa. Kaya huwag ninyong payagan na magtagumpay sila sa kanilang mga paratang sa akin. 5Katulad sila ng taong nandadaya sa kanyang mga kaibigan para magkapera, at ito ang magiging dahilan ng paghihirap17:5 paghihirap: sa literal, pagkabulag. ng kanyang mga anak.

6“Ginawa akong katawa-tawa ng Dios sa mga tao at dinuraan pa nila ang mukha ko. 7Nagdilim na ang paningin ko dahil sa matinding kalungkutan; halos butoʼt balat na ako, at halos kasingnipis na ng anino. 8Ang mga taong nag-iisip na sila ay matuwid ay nagtataka sa nangyaring ito sa akin. Akala nilaʼy masama ako at hindi makadios. 9Para sa kanila ang matuwid ay matatag ang pamumuhay at lalo pang nagiging matatag. 10Pero hinahamon ko sila na minsan pa nila akong siyasatin. At tiyak na matutuklasan kong wala kahit isa sa kanila ang nakakaunawa. 11Malapit nang matapos ang mga araw ko. Bigo ang mga plano koʼt hinahangad. 12Pero sinasabi ng iba na baka sakaling maging mabuti rin ang kalagayan ko sa hinaharap, dahil sa kabila raw ng dilim ay may liwanag. 13Ngunit kung ako man ay may pag-asa pa, doon ito sa lugar ng mga patay kung saan ako titira. At nais ko nang ilagay ang higaan ko sa madilim na lugar na iyon. 14Ituturing kong ama ang libingan ko at ang mga uod ang siya kong ina at babaeng kapatid. 15May pag-asa pa kaya ako? Sinong makapagsasabi na may pag-asa pa ako? 16Kasama kong malilibing ang pag-asa ko. Magkakasama kami roon sa ilalim ng lupa.”