Het Boek

Psalmen 73

1Een psalm van Asaf.

God is zeker goed voor zijn volk Israël,
Hij is goed voor alle mensen die een zuiver hart bezitten.
Wat mijzelf betreft:
bijna had ik het rechte pad verlaten,
bijna was ik uitgegleden.
Dat komt doordat ik jaloers was op de trotse mensen,
toen ik zag hoe voorspoedig de ongelovigen leefden.
Zij lijken geen problemen te kennen,
ook lichamelijk niet:
zij zien er gezond en weldoorvoed uit.
Zij weten niet wat zorgen zijn
en niemand legt hun een strobreed in de weg.
Daarom dragen zij hun trots als een halsketting
en pronken zij met geweld alsof het dure kleren zijn.
Hun gezicht is pafferig van het vet.
Zij verbeelden zich van alles.
Zij steken overal de spot mee
en spreken kwaadaardig
over het onderdrukken van andere mensen.
Hun taal is gezwollen, trots en uit de hoogte.
Zij zetten een grote mond op tegen God
en verachten de mensen.
10 Het volk houdt rekening met hen
en zij profiteren ervan.
11 Zij zeggen: ‘God kan niet alles weten.
De Allerhoogste heeft wel iets anders te doen
dan Zich met ons te bemoeien.’
12 Kijk, zo leven nu de ongelovigen.
Zonder zorgen worden zij alleen maar rijker en rijker.
13 Voor niets heb ik zuiver geleefd,
mij ver gehouden van onrecht.
14 De hele dag word ik gekweld,
elke morgen voel ik mijn straf.
15 Als ik echter net zo had gehandeld en gesproken,
hoorde ik niet meer bij U.
16 Ik heb mij het hoofd gebroken hoe dit mogelijk was.
In mijn ogen was het onbegrijpelijk en onaanvaardbaar.
17 Maar uiteindelijk ging ik Gods huis binnen
en zag hoe het met de ongelovigen afliep.
18 Werkelijk, U laat hen op gladde wegen lopen en uitglijden.
U laat hen ten slotte ineenstorten en een ruïne worden.
19 In een oogwenk veranderen zij
en bekijkt ieder hen met afgrijzen.
Dan zijn ze weg, omgekomen door rampen.
20 Zoals een droom na het ontwaken niet echt blijkt te zijn,
zo ontkent U, Here, hun bestaan
als U erbij wordt betrokken.
21 Toen bitterheid in mijn hart opkwam
en ik opstandig en geprikkeld was,
22 reageerde ik als een dwaas zonder inzicht.
Ik gedroeg mij onredelijk tegenover U.
23 Toch zal ik altijd bij U blijven,
U houdt mij stevig vast.
24 Door uw raadgevingen zal ik mij laten leiden
en wanneer ik eenmaal sterf,
mag ik in uw heerlijkheid bij U komen.
25 Wie of wat heb ik, buiten U, nog nodig?
Als ik U heb, heb ik verder niets nodig
en verlang ik niets meer.
Noch op aarde, noch in de hemel.
26 Al zou ik geestelijk en lichamelijk bezwijken,
mijn hart vertrouwt op God,
Hij is mijn rots.
Voor eeuwig houdt Hij mij vast.
27 Het is duidelijk: wie niet met U leven,
gaan hun ondergang tegemoet.
U vernietigt ieder die U verlaat en andere goden dient.
28 En ik? Ik ben gelukkig als ik dicht bij God ben.
De Almachtige Here is mijn toevluchtsoord.
Ik wil iedereen over uw werk vertellen.

New Serbian Translation

Псалми 73

Књига Трећа

Псалми 73–89

Псалам Асафов.

1Зацело је Бог добар Израиљу,
    и онима чије срце је без мане.

Што се мене тиче, замало ми ноге нису зашле с пута;
    кораци се моји скоро исклизаше.
Јер сам завидео бахатима
    гледајући благостање зликоваца.

Ето, стрепњу од смрти немају,
    тело им је задригло.
Људске муке не познају,
    не страдају са људима.
Надменост је зато њима као огрлица,
    огрће их одећа насиља.
Од дебљине очи своје избечише,
    зло им срце за границу не зна.
Исмевају се, говоре злобно
    и насиљем прете поносито.
Њихова су уста окренута небесима,
    а њихов језик земљом шета.
10 Зато им се њихов народ враћа
    и обиље воде испијају.
11 И говоре: „Како би Бог знао?
    Постоји ли знање Свевишњега?“

12 Гле, такви су зликовци:
    спокојни довека
    и богатство гомилају!

13 Зацело сам узалуд своје срце чистим очувао,
    своје руке невиношћу очистио!
14 Од јутра до сутра ојађен сам био,
    јутра су ми доносила казну.

15 А да сам казао да ћу и ја тако да причам,
    изневерио бих нараштај твоје деце.
16 Размишљао сам да разазнам ово,
    и очима мојим то је мучно било;
17 док нисам ушао у Божије Светилиште,
    и схватио њихов свршетак.

18 Зацело их стављаш на клизаво место,
    обараш их у руине.
19 Како су опустошени, у трену су окончали
    и наглом страхотом докрајчени!
20 Они су попут сна када се неко пробуди.
    О, Господе, када се пробудиш, лик њихов презрећеш.

21 Када огорчено беше срце моје
    и нутрина моја беше прободена,
22 без памети и без знања сам био,
    пред тобом сам био животиња.

23 Ипак сам ја са тобом стално,
    ти ми држиш десну руку.
24 Саветом ме својим водиш,
    напослетку ћеш ме у славу узети.
25 Кога ја имам на небесима?
    Поред тебе на земљи ми ништа мило није.
26 Нека ми окопне и тело и срце,
    Бог је довека стена мога срца
    и баштина моја.

27 Гле, ено пропашће они од тебе далеки,
    ти сатиреш сваког ко ти је неверан.
28 Што се мене тиче,
    добра ми је Божија близина.
У Господу Богу себи начинићу уточиште
    и сва дела твоја објавићу.