Het Boek

Psalmen 42

1Een leerzaam gezang van de Korachieten voor de koordirigent.

Zoals een hert naar water snakt,
zo verlang ik naar U, God.
Mijn hele innerlijk verlangt naar de levende God,
wanneer zou ik voor Hem mogen verschijnen?
Dag en nacht huil ik, ik proef alleen maar tranen,
omdat men voortdurend aan mij vraagt waar mijn God is.
Eens ging ik aan het hoofd van een grote menigte
op weg naar het Huis van God.
Het was een feestvierende menigte.
Overal klonk gejuich en lofprijzing.
Daar zal ik aan terugdenken en mijzelf mee opbeuren.
Waarom ben ik toch zo onrustig en terneergeslagen?
Ik moet alles alleen van God verwachten.
Ik zal Hem zeker weer lofprijzen, mijn Bevrijder en mijn God!
Steeds opnieuw ben ik terneergeslagen.
Daarom dwing ik mijzelf aan U te denken
en aan het land bij de Jordaan en het Hermongebergte.
Zoals het water klinkt en het bruisen van de rivieren,
zo treffen mij uw beproevingen.
Overdag zal de goedheid en liefde van de Here bij mij zijn
en ʼs nachts zal ik tot Hem zingen,
bidden tot de God van mijn leven.
10 Ik zal God, mijn rots, vragen:
‘Waarom vergeet U mij?
Waarom moet ik terneergeslagen rondlopen,
onderdrukt door mijn tegenstanders?’
11 Mijn vijanden bespotten mij
en brengen mij de doodsteek toe
door de hele dag maar te zeggen:
‘Waar is uw God nu?’
12 Waarom ben ik toch zo onrustig en terneergeslagen?
Ik wil op God vertrouwen,
eens zal ik Hem zeker weer loven,
want Hij is mijn bevrijder en mijn God!

New Living Translation

Psalm 42

Book two (Psalms 42–72)

Psalm 42

For the choir director: A psalm[a] of the descendants of Korah.

As the deer longs for streams of water,
    so I long for you, O God.
I thirst for God, the living God.
    When can I go and stand before him?
Day and night I have only tears for food,
    while my enemies continually taunt me, saying,
    “Where is this God of yours?”

My heart is breaking
    as I remember how it used to be:
I walked among the crowds of worshipers,
    leading a great procession to the house of God,
singing for joy and giving thanks
    amid the sound of a great celebration!

Why am I discouraged?
    Why is my heart so sad?
I will put my hope in God!
    I will praise him again—
    my Savior and my God!

Now I am deeply discouraged,
    but I will remember you—
even from distant Mount Hermon, the source of the Jordan,
    from the land of Mount Mizar.
I hear the tumult of the raging seas
    as your waves and surging tides sweep over me.
But each day the Lord pours his unfailing love upon me,
    and through each night I sing his songs,
    praying to God who gives me life.

“O God my rock,” I cry,
    “Why have you forgotten me?
Why must I wander around in grief,
    oppressed by my enemies?”
10 Their taunts break my bones.
    They scoff, “Where is this God of yours?”

11 Why am I discouraged?
    Why is my heart so sad?
I will put my hope in God!
    I will praise him again—
    my Savior and my God!

Notas al pie

  1. 42:Title Hebrew maskil. This may be a literary or musical term.