Het Boek

Psalmen 39:1-14

1Een psalm van David voor de koordirigent. Voor Jedutun.

2Ik was van plan zorgvuldig te leven

en ook in mijn spreken niet te zondigen.

Ik wilde mijzelf in bedwang houden,

zolang ongelovigen op mij letten.

3Ik zweeg en sprak geen woord,

ik hield mijn mond en zei zelfs geen goede dingen.

Mijn zorgen en problemen werden alleen maar groter.

4Het verteerde mij vanbinnen.

Als ik zuchtte, laaide alles weer op.

Toen sprak ik wel.

5Here, laat mij toch zien hoe het met mij afloopt,

hoelang ik nog te leven heb.

Toon mij maar dat ik eigenlijk niets voorstel.

6Want voor U is mijn leven niet langer dan enkele decimeters.

Mijn leven stelt in uw ogen niets voor.

Ieder mens is maar een ademtocht.

7Een mens gaat voorbij als een schaduw,

als een zuchtje wind vliegt zijn leven weg.

Mensen verzamelen van alles,

maar beseffen niet dat anderen het na hun dood zullen nemen.

8Maar wat heb ik te verwachten, Here?

Ik vertrouw geheel op U.

9Vergeef mij al mijn zonden,

laten de dwazen niet over mij spotten.

10Ik kan niet spreken, ik zeg niets.

Want U hebt alles voor mij gedaan.

11Neem al dit lijden van mij af,

ik zal sterven als U Zich tegen mij verzet.

12Als U iemand straft voor zijn zonden,

vergaat alles wat hem tot aanzien bracht,

net zoals een mot een kledingstuk vernielt.

Een mens is immers niets meer dan een ademtocht.

13Here, luister toch naar mijn bidden

en hoor mijn smeken om hulp.

Blijf niet zwijgen als ik moet huilen,

want dan voel ik mij een vreemde bij U,

Ver van U zoals mijn voorouders.

14Neem uw straf van mij af,

zodat ik weer blij door het leven kan gaan,

voor ik sterf en niet meer zal bestaan.

Ang Pulong Sa Dios

Salmo 39:1-13

Salmo 3939:0 Salmo 39 Ang ulohan sa Hebreo: Ang awit alang sa maestro sa mag-aawit nga si Jedutun. Awit kini ni David.

Ang Pagsulti sa Sala sa Tawo nga Nagaantos

1Miingon ako sa akong kaugalingon,

“Bantayan ko gayod ang akong mga lihok,

ug likayan ko nga makasala pinaagi sa akong sinultihan.

Pugngan ko gayod ang akong baba samtang anaa sa akong duol ang daotang mga tawo.”

2Busa nagpakahilom lang ako; wala gayod ako mosulti.

Apan wala kini makatabang kanako,

kay misamot pa hinuon ang kasakit nga akong gibati.

3Nabalaka gayod ako pag-ayo.

Ug sa pagsige ko ug hunahuna misamot pa gayod hinuon ang akong kabalaka.

Busa miingon ako,

4Ginoo, pahimangnoi ako nga adunay kataposan ang akong kinabuhi ug inihap na ang akong mga adlaw.

Pahimangnoi ako nga lumalabay lang ang akong kinabuhi.”

5Pagkamubo sa kinabuhi nga gihatag mo kanako.

Bale-wala lang kini sa imong panan-aw.

Sa pagkatinuod, ang kinabuhi sa tawo sama sa hangin nga molabay lang,

6o sama sa anino nga mawala.

Nagkapuliki ang tawo sa mga buluhaton nga walay kapuslanan.

Nagatigom siyag bahandi apan wala siya masayod kon kinsay makapahimulos niini kon mamatay na siya.

7Karon, Ginoo, wala na akoy laing saligan pa.

Ang akong pagsalig anaa lamang kanimo.

8Luwasa ako sa tanan kong mga sala,

ug ayaw itugot nga biay-biayon ako sa mga buang-buang.

9Magpakahilom na lang ako; dili ako moreklamo kay imo kining pagbuot.

10Ayaw na ako siloti.

Mora na akog mamatay sa imong pagpaantos kanako.

11Gibadlong mo ang tawo pinaagi sa pagsilot kaniya sa iyang mga sala.

Ug sama sa gagmayng mananap nga gapangutkot, inanay mong gihurot ang mga butang nga mahinungdanon alang kaniya.

Tinuod gayod nga ang kinabuhi sa tawo lumalabay lang sama sa hangin.

12Tubaga ang akong pag-ampo, Ginoo;

pamatia ang akong pagpangayo ug tabang.

Ayaw pagpakabungol sa akong paghilak.

Kay usa lang ako ka dumuduong,

usa ka estranghero nga molabay ra sama sa tanan kong mga katigulangan.

13Ayaw na kasuko kanako,

aron magmalipayon usab ako sa dili pa ako mamatay.