Het Boek

Psalmen 22:1-32

1Een psalm van David voor de koordirigent.

Te zingen op de wijs van ‘De hinde in de morgenstond.’

2O God, mijn God,

waarom hebt U mij verlaten?

Ik schreeuw om uitkomst,

maar die is ver van mij.

Ik huil om hulp.

3O mijn God,

ik roep overdag naar U,

maar krijg geen antwoord.

Ook ʼs nachts roep ik,

maar ik krijg geen rust.

4U bent de heilige God,

Israël eert U en brengt U hulde:

5op U vertrouwden onze voorouders

en U redde hen.

6Zij riepen naar U

en U hielp hen.

U hebt hun vertrouwen niet beschaamd.

7Maar ik lijk meer op een worm

dan op een man,

mensen bespotten mij

en het volk kijkt verachtelijk op mij neer.

8Ieder die mij ziet,

lacht mij uit.

Zij grijnzen verachtelijk

en zeggen hoofdschuddend:

9‘Breng het toch bij de Here,

laat Hij u verlossen.

Hij zal u vast wel redden,

Hij houdt immers van u?’

10U, Here, liet mij ter wereld komen.

U legde mij veilig aan de borst van mijn moeder.

11Bij mijn geboorte werd ik aan U opgedragen,

al sinds die tijd bent U mijn God.

12Laat er dan niet zoʼn afstand zijn tussen U en mij,

want ik zit diep in de problemen

en geen mens helpt mij.

13Ik sta midden tussen een hele groep stieren

en ben omsingeld door buffels van Basan.

14Zij brullen tegen mij, met wijd geopende bekken.

Het lijken verscheurende, brullende leeuwen.

15Ik voel mij als water dat wegloopt,

al mijn beenderen zijn ontwricht.

Mijn hart lijkt op gesmolten was,

ik voel het bijna niet meer kloppen.

16Mijn keel is uitgedroogd

en lijkt op een droge scherf.

Mijn tong kleeft aan mijn verhemelte,

ik heb het gevoel of U mij in het stof van de dood legt.

17Er staan honden om mij heen,

misdadigers omringen mij.

Zij doorsteken mijn handen en voeten.

18Ik kan mijn beenderen tellen.

Zij vermaken zich door naar mij te komen kijken.

19Zij verdelen mijn kleren onder elkaar

en loten wie mijn mantel mag hebben.

20Here, blijf toch niet zo ver van mij af staan.

Kom snel bij mij en help mij!

U bent immers mijn kracht?

21Red mijn leven

en voorkom dat ik door het zwaard word gedood.

Ik ben eenzaam zonder U.

Wend het geweld van deze honden van mij af.

22Bevrijd mij uit de muil van de leeuw

en bescherm mij tegen de horens van de buffels.

U hebt mij antwoord gegeven!

23Ik zal mijn broeders uw naam bekendmaken,

te midden van de gelovigen zal ik een lied zingen tot uw eer!

24U die ontzag voor de Here hebt, prijs zijn naam.

Verhoog Hem, volk van Israël,

heb diep ontzag voor de Here, volk van Israël!

25Want Hij veracht de zwakke niet.

Hij is niet te goed om te helpen.

Hij hoort het

wanneer Hij te hulp wordt geroepen.

26Te midden van vele gelovigen zal ik U lofprijzen.

Mijn geloften zal ik nakomen

tegenover ieder die leeft in ontzag voor God.

27De armen zullen te eten hebben

en geen honger meer kennen.

Zij die de Here zoeken,

zullen Hem loven en prijzen.

Moge het u altijd goed gaan.

28Over de hele wereld

zal men de Here leren kennen

en zich tot Hem bekeren.

Alle volken zullen voor U buigen.

29Het Koninkrijk is van de Here,

Hij heerst over alle volken.

30Over de hele wereld zullen rijke mensen Hem aanbidden.

Maar ook arme mensen,

die zichzelf amper in het leven kunnen houden,

knielen voor Hem neer.

31Het nageslacht zal Hem dienen

en ieder vertelt zijn kinderen over Hem.

32Zij zullen zijn recht en goedheid doorgeven

aan allen die nog geboren moeten worden,

omdat Hij alles heeft volbracht.

Bibelen på hverdagsdansk

Salmernes Bog 22:1-32

En bøn om frelse med lovprisning af Herrens trofaste hjælp

1Til korlederen: Synges til melodien „Morgenrødens rådyr”. En sang af David.

2Min Gud! Min Gud!

Hvorfor har du forladt mig?

Hvorfor hjælper du mig ikke?

Hvorfor lytter du ikke til mit skrig?

3Dag efter dag råber jeg til dig,

men du svarer mig ikke.

Hver nat hører du min røst,

men du giver mig ingen trøst.

4Du sidder på din hellige trone,

du er den, som Israel lovsynger.

5Vore forfædre stolede på dig,

og du reddede dem.

6Du hørte deres nødråb og befriede dem,

du skuffede aldrig deres tillid til dig.

7Men jeg føler mig som en ussel orm,

jeg bliver hånet og foragtet af alle.

8Enhver, der ser mig, griner ad mig,

ryster på hovedet eller vrænger ad mig.

9„Er det ham, der stoler på Herren?” håner de.

„Så lad os se, om Herren redder ham.

Hvis Herren elsker ham så meget,

så burde han gribe ind og frelse ham!”

10Herre, du var der, da jeg blev født,

du gav mig tryghed ved min mors bryst.

11Fra fødslen har du været den, der hjalp mig,

hele mit liv har du været min Gud.

12Hold dig ikke borte fra mig nu,

for jeg er undergangen nær,

og ingen andre kan hjælpe mig.

13Frygtindgydende fjender har omringet mig,

som en hjord af vilde tyre fra Bashan.

14Som sultne og brølende løver

kommer de imod mig med åbent gab.

15Min styrke er sivet bort som vand i sandet,

alle mine knogler føles, som er de gået af led,

mit hjerte hamrer i halsen på mig.

16Mine læber er tørre som potteskår,

min tunge klistrer til ganen,

du har bragt mig til gravens rand.

17Mine fjender kredser omkring mig som hunde,

en bande af forbrydere omringer mig.

De har gennemboret22,17 Teksten er usikker og meningen omstridt. mine hænder og fødder.

18Jeg kan tælle alle mine knogler.

Med skadefryd stirrer fjenderne på mig.

19De deler mine klæder imellem sig

og trækker lod om min kjortel.

20Herre, hold dig ikke på afstand.

Du er min redning, kom mig til hjælp.

21Frels mig fra døden,

red mig fra de vilde hunde.

22Lad mig undslippe løvens gab,

lad mig ikke blive dræbt af vildoksens horn.

Gud, du har hørt min bøn.

23Jeg vil fortælle om dig til mine landsmænd,

jeg vil synge din pris midt i en stor forsamling.

24Pris Herren, I, der kender ham,

giv ham ære, Jakobs efterkommere,

vis ham ærefrygt, Israels folk,

25for han lod ikke den fortvivlede i stikken,

han vendte sig ikke bort og gik sin vej.

Han lyttede til mit råb om hjælp.

26Jeg vil lovsynge dig, når folket samles,

jeg vil opfylde mine løfter for øjnene af dit folk.

27De ydmyge skal spise og alle blive mætte,

de, som beder dig om hjælp, skal prise dig.

Må de altid leve under din velsignelse.

28Alverden skal se det og vende sig til dig, Herre,

alle folkeslag skal komme og tilbede dig.

29For magten tilhører dig,

du er Konge over alle nationer.

30Alle de fornemme og rige skal bøje sig for dig.

Alle dødelige mennesker skal knæle ned for dig.

31Jeg vil leve for dig,

og min slægt skal tjene dig.

De kommende generationer skal høre

om dine underfulde gerninger.

32De skal fortælle om din nåde og frelse

til slægter, som endnu ikke er født.