Het Boek

Psalmen 22:1-32

1Een psalm van David voor de koordirigent.

Te zingen op de wijs van ‘De hinde in de morgenstond.’

2O God, mijn God,

waarom hebt U mij verlaten?

Ik schreeuw om uitkomst,

maar die is ver van mij.

Ik huil om hulp.

3O mijn God,

ik roep overdag naar U,

maar krijg geen antwoord.

Ook ʼs nachts roep ik,

maar ik krijg geen rust.

4U bent de heilige God,

Israël eert U en brengt U hulde:

5op U vertrouwden onze voorouders

en U redde hen.

6Zij riepen naar U

en U hielp hen.

U hebt hun vertrouwen niet beschaamd.

7Maar ik lijk meer op een worm

dan op een man,

mensen bespotten mij

en het volk kijkt verachtelijk op mij neer.

8Ieder die mij ziet,

lacht mij uit.

Zij grijnzen verachtelijk

en zeggen hoofdschuddend:

9‘Breng het toch bij de Here,

laat Hij u verlossen.

Hij zal u vast wel redden,

Hij houdt immers van u?’

10U, Here, liet mij ter wereld komen.

U legde mij veilig aan de borst van mijn moeder.

11Bij mijn geboorte werd ik aan U opgedragen,

al sinds die tijd bent U mijn God.

12Laat er dan niet zoʼn afstand zijn tussen U en mij,

want ik zit diep in de problemen

en geen mens helpt mij.

13Ik sta midden tussen een hele groep stieren

en ben omsingeld door buffels van Basan.

14Zij brullen tegen mij, met wijd geopende bekken.

Het lijken verscheurende, brullende leeuwen.

15Ik voel mij als water dat wegloopt,

al mijn beenderen zijn ontwricht.

Mijn hart lijkt op gesmolten was,

ik voel het bijna niet meer kloppen.

16Mijn keel is uitgedroogd

en lijkt op een droge scherf.

Mijn tong kleeft aan mijn verhemelte,

ik heb het gevoel of U mij in het stof van de dood legt.

17Er staan honden om mij heen,

misdadigers omringen mij.

Zij doorsteken mijn handen en voeten.

18Ik kan mijn beenderen tellen.

Zij vermaken zich door naar mij te komen kijken.

19Zij verdelen mijn kleren onder elkaar

en loten wie mijn mantel mag hebben.

20Here, blijf toch niet zo ver van mij af staan.

Kom snel bij mij en help mij!

U bent immers mijn kracht?

21Red mijn leven

en voorkom dat ik door het zwaard word gedood.

Ik ben eenzaam zonder U.

Wend het geweld van deze honden van mij af.

22Bevrijd mij uit de muil van de leeuw

en bescherm mij tegen de horens van de buffels.

U hebt mij antwoord gegeven!

23Ik zal mijn broeders uw naam bekendmaken,

te midden van de gelovigen zal ik een lied zingen tot uw eer!

24U die ontzag voor de Here hebt, prijs zijn naam.

Verhoog Hem, volk van Israël,

heb diep ontzag voor de Here, volk van Israël!

25Want Hij veracht de zwakke niet.

Hij is niet te goed om te helpen.

Hij hoort het

wanneer Hij te hulp wordt geroepen.

26Te midden van vele gelovigen zal ik U lofprijzen.

Mijn geloften zal ik nakomen

tegenover ieder die leeft in ontzag voor God.

27De armen zullen te eten hebben

en geen honger meer kennen.

Zij die de Here zoeken,

zullen Hem loven en prijzen.

Moge het u altijd goed gaan.

28Over de hele wereld

zal men de Here leren kennen

en zich tot Hem bekeren.

Alle volken zullen voor U buigen.

29Het Koninkrijk is van de Here,

Hij heerst over alle volken.

30Over de hele wereld zullen rijke mensen Hem aanbidden.

Maar ook arme mensen,

die zichzelf amper in het leven kunnen houden,

knielen voor Hem neer.

31Het nageslacht zal Hem dienen

en ieder vertelt zijn kinderen over Hem.

32Zij zullen zijn recht en goedheid doorgeven

aan allen die nog geboren moeten worden,

omdat Hij alles heeft volbracht.

Ang Pulong Sa Dios

Salmo 22:1-31

Salmo 2222:0 Salmo 22 Ang ulohan sa Hebreo: Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Awita kini sa tono sa awit nga “Usa ka Buntag.” Awit kini ni David.

Tabangan sa Dios ang mga Nagaantos

1Dios ko, Dios ko, nganong gipasagdan mo ako?

Nganong layo ka man kanako?

Nagaagulo na ako sa pag-antos, apan wala mo pa gihapon ako tabangi.

2Dios ko, adlaw ug gabii nagapanawag ako kanimo,

apan wala mo ako tubaga,

busa wala akoy pahulay.

3Apan balaan ka, ug nagalingkod ka sa imong trono nga ginadayeg sa mga Israelinhon.

4Misalig kanimo ang among mga katigulangan ug giluwas mo sila.

5Misangpit sila kanimo ug gitabangan mo sila.

Misalig sila kanimo ug wala mo sila pakyasa.

6Gibiaybiay ako ug gitamay sa mga tawo.

Miingon sila nga sama ako sa usa ka ulod22:6 sama ako sa usa ka ulod: Tingali ang buot ipasabot, alaot o, walay pulos. ug dili tawo.

7Ang makakita kanako mangyam-id ug magbugalbugal kanako,

ug magpanglingo sila nga moingon,

8“Nagasalig ka man kaha sa Ginoo, nganong wala ka man niya luwasa?

Kon tinuod nga nalipay siya kanimo, nganong wala ka man niya tabangi?”

9Apan ikaw ang nagpagawas kanako gikan sa tagoangkan sa akong inahan,

ug gikan sa masuso pa ako gipanalipdan mo na ako.

10Sukad sa akong pagkahimugso, gitugyan na ako kanimo ug ikaw lang ang akong Dios.

11Busa ayaw pagpalayo kanako,

kay hapit na moabot ang kalisod

ug walay laing motabang kanako.

12Gilibotan ako sa daghang mga kaaway;

sama sila sa kusgang mga torong baka sa Basan.

13Sama usab sila sa liyon nga nagngulob ug nagnganga,

ug andam na sa pagkunis-kunis kanako.

14Nawad-an na akog kusog; sama kini sa tubig nga ginayabo,

ug ang tanan kong mga bukog morag nangalisa.

Nawad-an na akog kaisog; sama ako sa kandila nga naupos.

15Nawad-an na akog kusog; sama ako sa mibagtik nga yuta.

Ug ang akong dila miungot sa akong alingagngag.

Ginoo, gipasagdan mo ako nga hapit nang mamatay.

16Gilibotan ako sa daotang mga tawo nga daw sa mga iro nga mialirong kanako.

Gihambat nila ang akong mga kamot ug mga tiil.22:16 gihambat: Mao kini sa Septuagint, sa Syriac, ug sa ubang mga kopya sa Hebreo. Sa uban pa gayod nga karaang mga teksto, Gihigtan nila ang akong mga kamot ug mga tiil. Sa kadaghanan nga mga kopya sa Hebreo, Sama sa leon ang akong mga kamot ug mga tiil.

17Nanggawas na ang akong mga bukog,

ug gitutokan lang nila ako.

18Gibahin-bahin nila ang akong mga bisti pinaagi sa pagripa.

19Apan ikaw, Ginoo, ayaw pagpahilayo kanako.

Ikaw nga akong kusog, pagdali ug tabangi ako.

20Luwasa ako gikan sa espada sa akong mga kaaway;

luwasa ang akong kinabuhi gikan nianang mga iro.

21Luwasa ako gikan nianang mga liyon.

Tubaga22:21 Tubaga: o, Gitubag mo. ang akong pag-ampo;

luwasa ako gikan sa sungay nianang mga torong baka.

22Imantala ko sa akong mga katagilungsod ang imong gipanghimo.

Dayegon ko ikaw diha sa ilang mga panagtigom.

23Kamong nagatahod sa Ginoo, dayega ninyo siya!

Kamong mga katawhan sa Israel, nga mga kaliwat ni Jacob, pasidunggi ug tahora ninyo ang Ginoo!

24Kay wala niya gipakawalay-bili ang mga pag-antos sa mga kabos.

Wala niya sila talikdi;

gidungog niya ang ilang pagpangayo ug tabang.

25Hatagi ako, Ginoo, sa kadasig sa pagdayeg kanimo diha sa panagtigom sa imong katawhan.

Atubangan sa mga nagatahod kanimo tumanon ko ang akong gisaad nga mga halad kanimo.

26Dapiton ko ang mga kabos sa pagkaon ug mangabusog sila.

Ang mga nagadangop kanimo magadayeg kanimo.

Hinaut pa nga magmauswagon ang ilang mga kinabuhi.

27Ang tibuok kalibotan22:27 tibuok kalibotan: sa literal, kinatumyan sa kalibotan. mahinumdom ug mobalik kanimo, Ginoo,

ug simbahon ka nila.

28Kay ikaw ang hari,

ug ikaw ang nagadumala sa mga nasod.

29Mosimba gayod kanimo22:29 Mosimba gayod kanimo: sa Hebreo, Mikaon sila ug misimba. ang tanang mga adunahan sa kalibotan.

Apil ang tanang mga tawo nga hapit nang mamatay moyukbo kanimo.

Ug bisan kadtong nangamatay na,

30ang ilang mga kaliwat moalagad kanimo.

Tudloan mahitungod kanimo, Ginoo, ang umaabot nga mga henerasyon.

31Silang wala pa mangatawo suginlan unya nga giluwas mo ang imong katawhan.

Ug ikaw gayod mismo ang mihimo niini.