Het Boek

Psalmen 142

1Een leerzaam gedicht van David. Hij schreef dit gebed toen hij zich in de grot verborg.

Hardop roep ik naar de Here
en ik smeek Hem naar mij te luisteren.
Ik stort mijn hele hart voor Hem uit,
al mijn ellende vertel ik Hem.
Als alles mij te veel wordt,
weet U hoe ik verder moet.
Men zet vallen voor mij op het pad dat ik moet gaan.
Ik kijk naar rechts en zie uit naar hulp,
maar geen mens kijkt naar mij om.
Ik heb geen plek om te schuilen
en niemand vraagt hoe het met mij gaat.
Here, ik roep naar U:
‘U bent de beste plaats om te schuilen.
U houdt mij in leven.
Luister naar mijn smeekgebed,
ik ben zo verzwakt.
Bevrijd mij van de vijanden
die mij achtervolgen,
zij zijn veel sterker dan ik.
Leid mij uit deze diepe ellende,
dan zal ik uw naam prijzen.
Als U mij redt,
zullen oprechte mensen om mij heen komen staan.’

The Message

Psalm 142

A David Prayer—When He Was in the Cave

11-2 I cry out loudly to God,
    loudly I plead with God for mercy.
I spill out all my complaints before him,
    and spell out my troubles in detail:

3-7 “As I sink in despair, my spirit ebbing away,
    you know how I’m feeling,
Know the danger I’m in,
    the traps hidden in my path.
Look right, look left—
    there’s not a soul who cares what happens!
I’m up against it, with no exit—
    bereft, left alone.
I cry out, God, call out:
    ‘You’re my last chance, my only hope for life!’
Oh listen, please listen;
    I’ve never been this low.
Rescue me from those who are hunting me down;
    I’m no match for them.
Get me out of this dungeon
    so I can thank you in public.
Your people will form a circle around me
    and you’ll bring me showers of blessing!”