Het Boek

Psalmen 139:1-24

1Een psalm van David voor de koordirigent.

Here, U ziet alles van mij,

U kent mij helemaal zoals ik ben.

2U weet het als ik zit en als ik weer opsta,

vanuit de hemel weet U wat ik denk.

3U ziet waar ik heen ga en weet wanneer ik ga liggen.

Alles wat ik doe, is voor U bekend.

4Elk woord dat ik uitspreek, kent U al, Here.

5U bent bij mij, naast mij, voor mij, achter mij.

Uw hand rust op mij.

6Het is voor mij onmogelijk dat te begrijpen.

Het is zo wonderlijk, zo hoog.

7Hoe zou ik mij kunnen verbergen voor uw Geest,

waar zou ik naartoe moeten om U te ontvluchten?

8Als ik naar de hemel ging, zag ik U daar.

Als ik neerdaalde in het dodenrijk, zou ik U ook daar ontmoeten.

9Zelfs als ik vleugels had

en ging wonen aan de andere kant van de zee,

10zou ik U daar ontmoeten.

U zou mij vasthouden

en uw rechterhand zou mij stevig leiden.

11Stel dat ik zei dat de duisternis op mij kon vallen,

dan zou het nog licht om mij heen zijn.

12Ook de duisternis kan niets voor U verbergen.

Voor U is de nacht net zo licht als de dag

en duisternis betekent niets voor U.

13U hebt mij immers in de buik van mijn moeder gemaakt?

Mijn hele lichaam werd door U geweven.

14Ik prijs U, omdat U mij zo prachtig hebt gemaakt.

Alles wat U doet, is wonderbaarlijk.

Alles in mij getuigt daarvan.

15U zag elk van mijn botten,

terwijl zij in het verborgene werden gemaakt.

16U zag mij al toen ik nog geen vorm had.

Elke dag van mijn leven stond toen al in uw boek opgeschreven.

17Wat betekenen uw gedachten veel voor mij, mijn God.

Zij zijn ontelbaar.

18Zelfs als ik ze zou proberen te tellen,

blijken het er nog meer te zijn dan de zandkorrels.

Ik ben voortdurend in uw nabijheid.

19Mijn God, wilt U uw tegenstanders doden?

Moordenaars, blijf uit mijn buurt!

20Zij zeggen boosaardige dingen tegen U

en gebruiken uw naam voor hun leugens.

Zij zijn uw vijanden.

21Ik moet immers wel de mensen haten die U haten, Here?

Ik heb een diepe afkeer van mensen die tegen U in opstand komen.

22Ik voel een diepe haat tegen hen

en beschouw hen als mijn eigen vijanden.

23God, houdt U mij in het oog en ken mijn hart.

Toets mij. U mag alles weten wat er in mij omgaat.

24Let op of ik soms de verkeerde weg opga.

Leid mij op uw weg, die naar uw eeuwigheid voert.

Ang Pulong Sa Dios

Salmo 139:1-24

Salmo 139139:0 Salmo 139 Ang ulohan sa Hebreo: Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Awit kini ni David.

Ang Hingpit nga Kahibalo ug Pag-atiman sa Dios

1Ginoo, gisusi mo ako ug nakaila ka kanako.

2Nahibalo ka kon kanus-a ako molingkod o motindog.

Bisan anaa ikaw sa halayo nasayod ka sa tanan kong ginahunahuna.

3Ginabantayan mo ako sa akong paglakaw ug pagpahulay.

Nahibalo ka sa tanan kong ginahimo.

4Ginoo, bisan wala pa ako makasulti, nahibaloan mo nang daan ang akong isulti.

5Anaa ka sa akong palibot,

ug gipanalipdan mo ako sa imong gahom.

6Ang imong kaalam labihan gayod ka katingalahan alang kanako;

dili ko kini matugkad.

7Asa man ako moadto aron makaikyas sa imong Espiritu?139:7 Espiritu: o, espiritu; o, gahom.

Makatago ba ako sa imong presensya?

8Kon mosaka ako sa langit, atua ka;

kon moadto ako sa dapit sa mga patay, atua ka usab.

9Kon molupad ako paingon sa sidlakan o mopuyo sa kinalayoan nga dapit sa kasadpan,

10atua ka gihapon didto sa pag-agak ug pagtabang kanako.

11Kon hangyoon ko ang kangitngit sa pagtabon kanako,

ug ang kahayag nga naglibot kanako nga mahimong gabii,

12apan bisan ang kangitngit dili ngitngit alang kanimo,

ug ang gabii sama ra kahayag sa adlaw.

Kay ang kangitngit ug ang kahayag managsama ra alang kanimo.

13Nakaila ka kanako kay ikaw ang naghimo kanako.

Ikaw ang nagaumol kanako didto sa tagoangkan sa akong inahan.

14Gidayeg ko ikaw kay katingalahan gayod ang pagkahimo mo kanako.

Katingalahan ang imong mga buhat, ug nasayod gayod ako niini.

15Nakita mo ang akong mga bukog sa dihang gihimo ako sa tago sulod sa tagoangkan sa akong inahan.139:15 sulod… inahan: sa literal, sa kinahiladman sa yuta.

16Nakita mo na ako sa wala pa ako maporma.

Ang gitagal nga mga adlaw sa akong kinabuhi nahisulat na sa imong libro, bisan wala pa kini magsugod.

17O Dios, dili ko matugkad ang imong hunahuna;139:17 dili… hunahuna: o, bililhon kaayo alang kanako ang imong mga katuyoan.

labihan kini kadaghan.

18Kon ihapon ko kini, daghan pa kini kay sa balas.

Sa akong pagmata ang akong hunahuna anaa gihapon kanimo.139:18 Sa akong pagmata… kanimo: o, Kon ihapon ko man gayod kining tanan, kinahanglan mabuhi ako ug sama kanimo kadugay.

19O Dios, hinaut nga pamatyon mo ang mga tawong daotan!

Hinaut nga magpalayo kanako ang mga tawong motapos sa kinabuhi sa uban.

20Nagasulti sila ug daotan batok kanimo.

Gipanamastamasan nila ang imong ngalan.

21Ginoo, gikasilagan ko ang mga nasilag kanimo.

Gikapungtan ko ang nakigbatok kanimo.

22Labihan gayod ang akong kapungot kanila;

giisip ko silang akong mga kaaway.

23Susiha ako, O Dios, aron mahibaloan mo kon unsay anaa sa akong kasingkasing.

Sulayi ako, aron mahibaloan mo kon unsay anaa sa akong hunahuna.

24Tan-awa kon may nahimo ba akong daotan,

ug agaka ako sa dalan nga angay kong agian hangtod sa kahangtoran.