Het Boek

Psalmen 137:1-9

1Wij zaten aan de rivier in de stad Babel

en huilden toen wij aan Jeruzalem dachten.

2Onze citers hadden wij daar

aan de takken van een wilg gehangen,

3omdat onze bewakers wilden dat wij zouden zingen.

Ondanks dat zij ons sloegen,

wilden zij een vrolijk lied horen.

‘Vooruit,’ zeiden zij, ‘zing eens een lied over Jeruzalem!’

4Maar hoe kunnen wij nu in een vreemd land

een lied voor de Here zingen?

5Mijn rechterhand mag verlamd raken,

als ik Jeruzalem zou vergeten!

6Als ik Jeruzalem niet zou bezingen

als de mooiste en hoogste stad,

zou mijn tong krachteloos

in mijn mond mogen liggen.

7Neem wraak, Here, op de Edomieten

die Jeruzalem hebben verwoest.

Zij zeiden tegen elkaar:

‘Wij breken die stad tot op de bodem af!’

8Volk van Babel, binnenkort

zal uw eigen land worden verwoest.

Wij prijzen hen die vergelding zullen uitoefenen

over wat u ons hebt aangedaan.

9Wij prijzen degene die nu

úw kinderen tegen de rotsen te pletter zal gooien.

Thai New Contemporary Bible

สดุดี 137:1-9

สดุดี 137

1ที่ริมฝั่งแม่น้ำของบาบิโลน เรานั่งลงและร่ำไห้

เมื่อระลึกถึงศิโยน

2เราแขวนพิณของเราไว้

ที่ต้นปอปลาร์

3เพราะที่นั่น ผู้คุมขอให้เราร้องเพลง

ผู้ทรมานเราสั่งให้เราร้องเพลงแห่งความยินดี

พวกเขาพูดว่า “ไหนร้องเพลงแห่งศิโยนให้ฟังสักบทซิ!”

4เราจะขับร้องบทเพลงขององค์พระผู้เป็นเจ้า

ในดินแดนต่างด้าวได้อย่างไร?

5เยรูซาเล็มเอ๋ย หากเราลืมเจ้า

ขอให้มือขวาของเราลืมความชำนาญเถิด

6ขอให้ลิ้นของเราเกาะติดเพดานปาก

หากเราลืมเจ้า

หากเราไม่ได้ถือว่าเยรูซาเล็มเป็นสุดยอดแห่งความชื่นชมยินดี

7ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงจดจำสิ่งที่ชาวเอโดมได้ทำ

ในวันที่กรุงเยรูซาเล็มแตก

พวกเขาโห่ร้องว่า “พังมันเลย”

“ทลายให้ถึงรากถึงโคนเลย!”

8โอ ธิดาแห่งบาบิโลน137:8 คือ ชาวบาบิโลนเจ้าจะพินาศย่อยยับ

ความสุขมีแก่ผู้ที่คืนสนองเจ้า

อย่างสาสมกับที่เจ้าได้ทำกับเรา

9แก่ผู้ที่จับลูกเล็กเด็กแดงของเจ้า

แล้วฟาดลงกับก้อนหิน