Het Boek

Psalmen 137

1Wij zaten aan de rivier in de stad Babel
en huilden toen wij aan Jeruzalem dachten.
Onze citers hadden wij daar
aan de takken van een wilg gehangen,
omdat onze bewakers wilden dat wij zouden zingen.
Ondanks dat zij ons sloegen,
wilden zij een vrolijk lied horen.
‘Vooruit,’ zeiden zij, ‘zing eens een lied over Jeruzalem!’
Maar hoe kunnen wij nu in een vreemd land
een lied voor de Here zingen?
Mijn rechterhand mag verlamd raken,
als ik Jeruzalem zou vergeten!
Als ik Jeruzalem niet zou bezingen
als de mooiste en hoogste stad,
zou mijn tong krachteloos
in mijn mond mogen liggen.
Neem wraak, Here, op de Edomieten
die Jeruzalem hebben verwoest.
Zij zeiden tegen elkaar:
‘Wij breken die stad tot op de bodem af!’
Volk van Babel, binnenkort
zal uw eigen land worden verwoest.
Wij prijzen hen die vergelding zullen uitoefenen
over wat u ons hebt aangedaan.
Wij prijzen degene die nu
úw kinderen tegen de rotsen te pletter zal gooien.

Nkwa Asem

Nnwom 137

Israelfo abooboodi

1Yɛtenaa Babilon nsubɔnten ho. Ɛhɔ na yesui bere a yɛkaee Sion no. Yɛde yɛn asanku sensɛn nnua a ɛbemmɛn hɔ so. Wɔn a wɔkyeree yɛn dommum no ka kyerɛɛ yɛn se, yɛnto nnwom mfa nnye wɔn ani. “Monto Sion ho dwom.” Ɛbɛyɛ dɛn na yɛatumi ato dwom ama Awurade wɔ ananafo asase so? Sɛ me werɛ fi wo Yerusalem a, ɛnsɛ sɛ mitumi bɔ sanku no bio! Sɛ mekae wo na mannwene wo ho sɛ m’ahosɛpɛw a, ɛnsɛ sɛ mitumi to dwom bio.

Awurade, kae nea Edomfo yɛe da a wɔfaa Yerusalem dommum no. Kae nea wɔka tii mu no se, “Bubu no gu fam!” no. Babilon, wɔbɛsɛe wo. Nhyira nka nea obetua mo nea moyɛ yɛn no so ka; nea ɔfaa mo nkokoaa na ɔpɛtɛw wɔn ɔbotan so no.