Het Boek

Jesaja 63

De ontfermende liefde van God

1Wie komt daar vanuit Edom aan, uit de stad Bosra, in zijn prachtige donkerrode kledij? Wie is dat in zijn koninklijke gewaden, rustig voortlopend met grootse kracht? ‘Ik ben het, de Here, die uw heil aankondigt, degene die de macht heeft u te redden!’ ‘Waarom is uw kleding zo rood als van iemand die in de wijnpers de druiven uitperst?’ ‘Ik heb de wijnpers alleen getreden. Er was niemand die Mij hielp. In mijn toorn heb Ik mijn vijanden als druiven vertrapt. In mijn toorn vertrapte Ik mijn tegenstanders. U ziet hun bloed op mijn kleding. Want de tijd is aangebroken dat Ik mijn volk moet wreken, het uit de handen van zijn onderdrukkers moet verlossen. Ik keek maar niemand kwam het te hulp, Ik was verbaasd en geschokt. Daarom voerde Ik de wraak alleen uit, zonder hulp velde Ik de vonnissen. Ik vernietigde de heidense volken in mijn toorn, Ik bracht hen aan het wankelen en liet hen neerstorten.’

Ik zal vertellen over de ontfermende liefde van God. Ik zal Hem loven voor alles wat Hij heeft gedaan, ik zal mij verheugen over zijn goedheid tegenover Israël die Hij haar betoonde in zijn genade en liefde.

Hij zei: ‘Zij zijn toch van Mij, mijn eigen kinderen zullen mijn vertrouwen niet opnieuw beschamen.’ En Hij werd hun redder. In al hun onderdrukking werd Hij Zelf onderdrukt en Hij redde hen in eigen persoon. In zijn liefde en medelijden verloste Hij hen, tilde hen op en droeg hen door de jaren heen. 10 Maar zij kwamen in opstand tegen Hem en deden zijn Heilige Geest verdriet. Daarom werd Hij hun vijand en vocht Hij persoonlijk tegen hen.

11 Toen herinnerden zij zich de dagen van weleer, toen Gods dienaar Mozes zijn volk uit Egypte wegleidde en zij riepen: Waar is Hij die Israël door de zee voerde, met Mozes als hun herder? Waar is de God die zijn Heilige Geest stuurt om onder zijn volk te wonen? 12 Waar is Hij wiens machtige kracht de zee voor hen splitste, toen Mozes zijn hand ophief en zijn reputatie voor eeuwig vestigde? 13 Wie leidde hen over de bodem van de zee? Net als paarden die door de woestijn rennen, struikelden zij niet. 14 Als grazend vee in de dalen, zo gaf de Geest van de Here hun rust. O Here, op die manier bezorgde U Zichzelf een geweldige naam. 15 Kijk vanuit de hemel neer en zie ons vanuit uw heilige, glorieuze verblijfplaats. Waar is uw liefde voor ons die U altijd liet zien? Waar zijn nu uw kracht, uw genade en uw medelijden? 16 U bent immers nog steeds onze Vader! Abraham en Jakob kennen ons niet, maar U blijft onze vader, onze verlosser van oudsher. 17 O Here, waarom liet U ons afdwalen van uw wegen in onze onbuigzaamheid, zodat wij zondigden en ons tegen U keerden? Kom terug en help ons, want wij, die uw eigendom zijn, hebben U zo nodig. 18 Hoe kort hebben wij Jeruzalem maar in bezit gehad! En nu hebben onze vijanden haar verwoest. 19 O God, waarom behandelt U ons alsof wij uw volk niet zijn, als een heidens volk dat U nooit ‘Here’ noemde?

O Livro

Isaías 63

O dia da vingança e da redenção

1Quem é este que vem de Edom, da cidade de Bozra com uma roupa magnífica, tingida de carmezim? Quem é este, assim vestido com fatos reais, marchando na exaltação da sua força?

“Sou eu, o Senhor, anunciando a sua salvação. Eu, o Senhor, poderoso para salvar!”

“Então porque está assim a tua roupa tão vermelha, como se estivesse manchada de vinho, como se tivesses estado a pisar no lagar?”

“Sim, com efeito estive a pisar, sozinho, no lagar. Ninguém lá estava para me ajudar. Na minha ira, esmaguei os meus inimigos como cachos de uvas. Na minha cólera pisei os meus adversários. É o sangue deles que vêem na minha roupa. Porque chegou o tempo de vingar o meu povo, de o resgatar das mãos dos seus opressores. 5/6 Olhei e não vi ninguém mais que viesse socorrê-los. Fiquei espantado. Por isso decidi-me a executar sozinho a vingança. Sem o auxílio de ninguém fiz eu o julgamento. Esmaguei na minha cólera as nações pagãs, fi-las cambalearem e caírem redondamente por terra.”

Louvor e oração

Falarei nas bondades de Deus. Louvá-lo-ei por tudo quanto fez. Alegrar-me-ei pela sua grande bondade para com Israel, que ele concedeu de acordo com a sua misericórdia e o seu amor. Disse ele: “São meus, pertencem-me. Nunca mais serão mentirosos, enganadores.” E tornou-se o seu Salvador. Por cada uma das aflições deles foi ele angustiado; e o próprio anjo da sua presença os salvou. No seu amor, na sua piedade os remiu, os reergueu e os levou, através dos séculos.

10 Mas revoltaram-se contra ele e ofenderam o Espírito Santo. É por isso que se tornou seu inimigo e lutou contra eles, pessoalmente. 11/13 Mas por fim lembraram-se dos dias antigos em que Moisés, o servo de Deus, levou o seu povo para fora do Egipto; e clamaram: “Onde está aquele que conduziu Israel através do mar, com Moisés como pastor? Onde está o Deus que mandou o Espírito Santo por entre o seu povo? Onde está esse cujo grande poder foi capaz de separar as águas do mar na frente deles, quando Moisés levantou a mão, confirmando assim para sempre o seu prestígio? Quem foi que os levou através do fundo do mar? Como fortes cavalos de raça, nunca tropeçaram através do deserto. 14 Como gado pastando nos vales, assim o Espírito do Senhor lhes deu repouso. E assim conduziste o teu povo e o teu nome se tornou glorioso.

15 Ó Senhor, olha desde os céus, e contempla-nos desde a tua santa e gloriosa morada. Onde está o amor que nos mostravas, o teu poder, a tua misericórdia, a tua compaixão? Onde estão agora? 16 Certamente que ainda és o nosso pai! Ainda mesmo que Abraão ou que Jacob não nos reconhecesse, tu és o nosso pai e o nosso redentor, desde a antiguidade. 17/18 Ó Senhor, porque é que permitiste que os nossos corações se endurecessem, nos desviássemos dos teus caminhos e não te honrássemos? Volta e ajuda-nos, porque nós, que te pertencemos, precisamos tanto de ti! Como foi curto o tempo em que possuímos Jerusalém! E agora os nossos inimigos destruíram-na. 19 Ó Deus, porque é que somos tratados como se não fôssemos o teu povo, como se fôssemos uma nação pagã que nunca te chamou Senhor?