Het Boek

Hooglied 3

1In mijn slaap zocht ik mijn liefste. Ik zocht en zocht, maar kon hem niet vinden.
Ik wilde opstaan en in de stad naar hem zoeken. In mijn droom zocht ik mijn liefste op de straten en pleinen, maar vond hem niet.
De nachtwakers vonden mij tijdens hun nachtelijke ronde. Ik vroeg of zij mijn liefste soms gezien hadden.
Amper waren zij weg of ik vond mijn liefste eindelijk! Ik klampte mij aan hem vast en liet hem niet meer los tot ik hem bij mij thuis gebracht had. Ik ging met hem de kamer van mijn moeder binnen.
Meisjes van Jeruzalem, let op wat ik jullie met nadruk zeg. Let daarbij op de gazellen en hinden op het veld. Zij kunnen jullie een les leren. Loop niet vooruit op de liefde, overhaast niets. Laat de liefde zichzelf openbaren als de tijd daarvoor gekomen is.

Wat komt daar aan vanuit de woestijn? Het lijken wel rookzuilen, geurend naar wierook en mirre en allerlei ander reukwerk dat de kooplieden verkopen.
O kijk! Het is de draagstoel van koning Salomo, hij is omringd door de zestig dapperste helden uit het leger.
Zij zijn allemaal goed getraind en dragen op de heup een zwaard om paraat te zijn bij nachtelijke aanvallen.
Koning Salomo heeft voor zichzelf een draagkoets laten maken van hout uit de bossen van de Libanon.
10 De spijlen heeft hij van zilver laten maken en de leuning van puur goud. De zitting is bekleed met dieprode stof. De binnenkant van de koets is bekleed met prachtige geschenken, die de meisjes van Jeruzalem de koning uit liefde hebben gegeven.

11 Vooruit, meisjes van Jeruzalem, haast u om koning Salomo te zien. Hij draagt de kroon die zijn moeder hem op zijn trouwdag gaf. Die dag zal hij nooit vergeten, dat was voor hem een vreugdevolle dag.

Священное Писание (Восточный Перевод)

Песнь Сулеймана 3

1Всю ночь на ложе своём
    я искала того, кого любит душа моя;
    я искала его, но не нашла.
Теперь я встану и пойду по городу,
    по улицам и площадям,
и буду искать того, кого любит душа моя;
    я искала его, но не нашла.
Встретили меня стражи,
    обходящие город, и я спросила:
    «Не видали ли вы того, кого любит душа моя?»
Но едва отошла я от них,
    как нашла того, кого любит душа моя.
Ухватилась я за него и не отпускала его,
    пока не привела его в дом матери моей,
    в ту комнату, где она меня зачала.[a]
Дочери Иерусалима, заклинаю вас
    газелями и полевыми ланями:
не будите и не возбуждайте любви,
    пока она сама того не пожелает.

Молодые женщины:

– Кто это восходит от пустыни,
    подобно столбам дыма,
источая ароматы мирры, и ладана,
    и всяких благовоний купеческих?
Смотрите! Это паланкин[b] Сулеймана
    в сопровождении шестидесяти воинов,
    могучих воинов Исраила.
Каждый из них носит меч на боку,
    все они опытны в бою,
    готовы к опасности ночной.
Царь Сулейман сделал для себя паланкин,
    он сделал его из ливанского дерева.
10 Стойки его он сделал из серебра,
    основание из золота.
Сидение его обито пурпурной тканью,
    изнутри он украшен с любовью.
Дочери Иерусалима, 11 выйдите,
    посмотрите, дочери Сиона,
    на царя Сулеймана в короне,
которой его мать увенчала его
    в день свадьбы его,
    в день радостный для него.

Notas al pie

  1. 3:4 Или: «в ту комнату, где я могла бы зачать».
  2. 3:7 Паланкин   – носилки в виде кресла или ложа, укреплённые на двух длинных шестах, концы которых лежат на плечах носильщиков.