Het Boek

Exodus 1

De Israëlieten worden in Egypte

11-4 Dit zijn de namen van de zonen van Jakob en hun gezinnen die met hem meegingen naar Egypte: Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issachar, Zebulon, Benjamin, Dan, Naftali, Gad en Aser. Zo gingen in totaal zeventig mensen met hem mee (Jozef was al in Egypte). Na verloop van tijd stierven Jozef en zijn broers en zo kwam er een einde aan hun generatie. Hun afstammelingen waren echter erg vruchtbaar en hun aantal nam snel toe. Uit die kleine groep van zeventig mensen groeide een groot volk, dat het hele land Gosen bevolkte.

Toen kreeg Egypte een nieuwe koning, die Jozef niet gekend had. Hij voelde dan ook geen enkele verplichting tegenover de inwoners van Gosen. Hij zei tegen zijn eigen volk: ‘Die Israëlieten zijn gevaarlijk. Dat volk vermeerdert zich zo snel dat het, als er ooit oorlog komt, vast en zeker de kant van onze vijanden zal kiezen en het land zal verlaten. 10 Wij moeten zorgen dat het zover niet komt.’ 11 Daarom zetten zij de Israëlieten in bij de bouw van de voorraadsteden Pitom en Raämses. De opzichters dwongen hen tot zwaar werk. 12 Maar hoe zwaarder het werk en de onderdrukking werden, des te sneller groeide het volk. De Egyptenaren zagen dat met lede ogen aan en verzwaarden de druk. 13 De Israëlieten moesten zware slavenarbeid verrichten, zowel op het land als bij de productie van stenen. 14 Mishandeling was aan de orde van de dag. 15 Maar alsof dat nog niet genoeg was, riep de farao, de koning van Egypte, de vroedvrouwen Sifra en Pua bij zich. 16 Zij moesten alle pasgeboren jongens doden en de meisjes in leven te laten. 17 Maar Sifra en Pua waren godvrezende vrouwen en weigerden de koning te gehoorzamen. Zij lieten alle babyʼs leven. 18 De koning liet hen bij zich komen en riep hen ter verantwoording: ‘Waarom hebben jullie mijn bevelen niet uitgevoerd en toch de pasgeboren jongens in leven gelaten?’ 19 ‘Koning,’ antwoordden zij, ‘die Hebreeuwse vrouwen hebben zulke snelle bevallingen dat wij het niet kunnen bijhouden. Ze doen er niet zo lang over als de Egyptische vrouwen!’ 20 God zegende het werk van deze vroedvrouwen, zodat het volk Israël steeds talrijker werd. 21 Omdat de vroedvrouwen goed hadden gehandeld in de ogen van de Here, gaf Hij hun zelf ook kinderen. 22 Toen gaf de farao zijn hele volk opdracht alle pasgeboren Hebreeuwse jongetjes in de Nijl te gooien. Alleen de kleine meisjes mochten blijven leven.

Священное Писание (Восточный перевод), версия для Таджикистана

Исх 1

Угнетённые исроильтяне

1Вот имена сыновей Исроила (он же Якуб), которые пришли с ним в Египет, каждый со своей семьёй: Рувим, Шимон, Леви и Иуда, Иссокор, Завулон и Вениамин, Дон и Неффалим, Гад и Ошер. Всех потомков Якуба было семьдесят. Юсуф уже был в Египте.

Со временем Юсуф и его братья умерли, как и всё их поколение. Но исроильтяне рожали много детей, их становилось всё больше и больше, и их народ стал таким многочисленным, что они расселились по всей земле Египта.

Прошло время, и к власти в Египте пришёл новый фараон, который ничего не знал о Юсуфе. Он сказал своему народу:

– Смотрите, исроильтяне становятся многочисленнее и сильнее нас. 10 Давайте поступим мудро. Если исроильтян станет ещё больше, и случится война, они присоединятся к нашим врагам, выступят против нас и покинут страну.

11 Египтяне поставили над исроильтянами надсмотрщиков, чтобы изнурять их подневольным трудом. Исроильтяне построили фараону Питом и Раамсес – города для хранения припасов. 12 Но чем больше исроильтян угнетали, тем больше их становилось, и они расселялись так, что египтяне начали бояться исроильтян 13 и потому безжалостно принуждали их трудиться. 14 Они сделали их жизнь горькой, заставляя делать кирпичи из глины, заниматься строительством, а также работать в поле. Исроильтян безо всякой жалости заставляли делать всю эту тяжёлую работу.

15 Царь Египта сказал еврейским повитухам, которых звали Шифра и Пуа:

16 – Когда вы будете принимать роды у еврейских женщин, то будьте внимательны: если родится мальчик – убивайте его, а если девочка – оставляйте в живых.

17 Но повитухи боялись Всевышнего и не исполняли приказ египетского царя. Они оставляли мальчиков в живых. 18 Царь Египта вызвал повитух и спросил:

– Зачем вы это делаете? Зачем оставляете мальчиков в живых?

19 Повитухи ответили фараону:

– Еврейские женщины не такие, как египетские: они крепкие и рожают ещё до нашего прихода.

20 За это Всевышний был милостив к повитухам, а народ продолжал увеличиваться и стал ещё многочисленнее. 21 За то, что повитухи боялись Всевышнего, Он даровал им в награду семьи и детей. 22 Тогда фараон приказал своему народу:

– Каждого мальчика, который рождается у евреев, бросайте в реку Нил, а девочек оставляйте в живых.