Het Boek

1 Korinthiërs 14:1-40

De gaven van de Geest

1Laat de liefde uw doel zijn, maar streef ook naar de gaven van de Geest, in het bijzonder naar het spreken namens God. 2Als iemand in een klanktaal spreekt, spreekt hij tot God en niet tot mensen, want zij verstaan hem niet. Wat hij onder de leiding van de Geest zegt, is geheimtaal. 3Maar wie woorden van God doorgeeft, spreekt de mensen opbouwend, bemoedigend en troostend toe. 4Als iemand in een klanktaal spreekt, bouwt hij zichzelf op. Maar als iemand woorden van God doorgeeft, bouwt hij de gemeente op. 5Ik zou graag willen dat u allemaal in klanktalen sprak, maar nog liever dat u woorden van God doorgaf, want dat is veel belangrijker. Als u iets in een klanktaal zegt, heeft de gemeente er alleen iets aan als u uitlegt wat het betekent. 6Wat voor nut heeft het, broeders en zusters, als ik bij u kom en in klanktalen spreek? Maar het is heel anders als ik u in verstaanbare taal vertel wat God mij duidelijk maakte. Als ik u bekendmaak wat u nog niet weet of wat ik van God moet doorgeven. Of als ik u iets leer. 7Denk maar eens aan muziekinstrumenten. De fluit en de citer bijvoorbeeld. Als er zomaar wat op geblazen of getokkeld wordt, zal geen mens er enige melodie in horen. 8En hoe moeten soldaten zich voor de strijd klaarmaken als de trompet geen duidelijk signaal geeft? 9Wel, als u een taal spreekt die niemand verstaat, gaan uw woorden verloren in de lucht. 10Er worden in de wereld vele talen gesproken. 11Maar als iemand iets tegen mij zegt in een taal die ik niet versta, blijven wij vreemden voor elkaar. 12Dus moet u, omdat u zo vurig naar de gaven van de Geest verlangt, proberen uit te blinken in díe gaven waar de gemeente door opgebouwd wordt.

13Daarom moet iemand die in klanktalen spreekt, God vragen of hij het ook mag uitleggen. 14Want als ik in een klanktaal bid, is het mijn géést die bidt, mijn verstand staat erbuiten. 15Wat ik hiermee wil zeggen, is dat ik zal bidden met mijn geest én bidden met mijn verstand, ik zal tot eer van God zingen met mijn geest én zingen met mijn verstand. 16Want als u alleen met uw geest God prijst en dankt, hoe kan dan een belangstellende die daar ook is, zeggen of hij het met u eens is? Hij verstaat er immers niets van! 17U dankt wel goed, maar een ander wordt er niet door opgebouwd. 18Ik dank God dat ik, als ik alleen ben, meer dan u allemaal in klanktalen spreek. 19Maar als ik met andere gelovigen samen ben, zeg ik liever vijf woorden met mijn verstand dan duizenden in een klanktaal.

20Vrienden, denk niet als kinderen, maar wees volwassen in uw denken. Alleen in het kwaad moet u onmondig zijn. 21In de Boeken staat geschreven: ‘God zal buitenlanders sturen die in onverstaanbare talen tot het volk spreken, maar zij zullen niet naar Hem luisteren.’ 22Daaruit blijkt wel dat de klanktalen de óngelovigen iets duidelijk moeten maken en niet de gelovigen. Maar de verstaanbare woorden die namens God worden gesproken, zijn voor de gelovigen en niet voor de ongelovigen.

23Anderzijds zal een ongelovige of belangstellende zeggen dat u dol geworden bent als hij in de gemeente komt en ieder in onverstaanbare talen hoort spreken. 24Maar als u allemaal namens God spreekt, wordt zo iemand overtuigd en zal hij tot inzicht komen, omdat zijn geweten gaat spreken. 25Wat er in hem omgaat, komt aan het licht. Dan zal hij op zijn knieën vallen, God aanbidden en openlijk erkennen dat God bij u is.

26Weet u hoe het moet, broeders en zusters? Als u bijeenkomt, neemt ieder deel aan de dienst. De een zingt een lied, de ander onderwijst. De een geeft door wat God hem duidelijk heeft gemaakt, de ander spreekt in klanktalen en weer een ander legt uit wat hij zegt. Maar het moet wel opbouwend zijn. 27Er mogen niet meer dan twee of drie hardop in een klanktaal spreken en dan niet tegelijk, maar om de beurt. Bovendien moet iemand uitleggen wat het betekent. 28Als die er niet is, mag u in de gemeente niet hardop in een klanktaal spreken. Doe het dan maar stil voor uzelf en voor God. 29Er mogen ook niet meer dan twee of drie personen namens God spreken. Bovendien moeten de anderen beoordelen of hun woorden door God zijn ingegeven of niet. 30Maar als er iemand zit aan wie God ineens iets duidelijk maakt, moet degene die juist aan het woord was, stoppen met spreken. 31Als het zo gaat, komen allen die woorden van God kunnen doorgeven aan de beurt. Daardoor zullen alle aanwezigen iets leren en bemoedigd worden. 32Wie woorden van God doorgeven, kunnen daar best even mee wachten tot een geschikt moment. 33God wil geen wanorde, maar vrede en harmonie in alle gemeenten.

34Waar gelovigen bijeenkomen, moeten de vrouwen zwijgen. Zij mogen niet spreken, maar moeten zo nederig zijn dat aan de mannen over te laten. Dat staat trouwens ook in de wet van Mozes. 35Als zij iets willen vragen, moeten zij dat thuis aan hun man vragen. Want een vrouw hoort in de gemeente niet te spreken. 36Wat denkt u wel? Dat Gods woord uit uw midden is voortgekomen? Of dat het alleen ú heeft bereikt? 37En als iemand meent namens God te spreken of geestelijk onderscheidingsvermogen te hebben, moet hij wel weten dat wat ik hier schrijf, een bevel van God is. 38Wie het negeert, zal zelf genegeerd worden.

39Dus, broeders en zusters, streef ernaar namens God te spreken, maar verbied het spreken in klanktalen niet. 40Alles wat gedaan wordt, moet fatsoenlijk en ordelijk gaan.

New Russian Translation

1 Коринфянам 14:1-40

Дар пророчества и языков

1Следуйте путем любви, стремитесь иметь духовные дары, особенно дар пророчества. 2Кто говорит на незнакомом языке, тот говорит не людям, а Богу, ведь его никто не понимает, он духом14:2 Или: «Духом». Может подразумеваться либо дух человека, либо Дух Божий. говорит тайны. 3А тот, кто пророчествует, говорит людям для их назидания, ободрения и утешения. 4Говорящий на незнакомом языке говорит в назидание себе, а пророчествующий говорит для назидания церкви. 5Я бы хотел, чтобы каждый из вас говорил на языках, но лучше, чтобы вы пророчествовали. Кто пророчествует, тот больше того, кто говорит на языках, разве что он будет и истолковывать свою речь, чтобы и церковь получала назидание.

6Братья, если я приду к вам и стану говорить на незнакомых языках, то какую пользу я принесу вам, если в моих словах не будет ни откровения, ни знания, ни пророчества, ни наставления? 7Возьмите, к примеру, даже безжизненные музыкальные инструменты: флейту или арфу. Как вы узнаете мелодию, если на них будут играть, не придавая значения тому, какие ноты звучат? 8Если труба не протрубит разборчиво определенный сигнал, то кто станет готовиться к сражению? 9Также и у вас. Если вы не произносите языком членораздельные слова, то как человеку понять, о чем вы говорите? Вы будете бросать слова на ветер. 10В мире так много разных языков, но все они понятны тем, кто ими владеет. 11Если я не понимаю значения того, что мне говорят, то я чужеземец для говорящего, и говорящий – чужеземец для меня. 12Также и вы. Вы хотите иметь духовные дары? Так стремитесь же иметь их в изобилии, но на благо церкви.

13Поэтому, кто говорит на незнакомом языке, пусть молится о даре истолкования. 14Когда я молюсь на незнакомом языке, то мой дух молится, но ум не принимает в этом участия. 15Так что же мне делать? Я буду молиться духом, но буду молиться и умом, я буду петь духом, но буду петь и умом. 16Если ты благодаришь Бога духом, то как может несведущий человек сказать «аминь»?14:16 Аминь – еврейское слово, которое переводится как «да, верно, воистину так» или «да будет так». Ведь он не поймет, что ты говоришь! 17Ты можешь хорошо благодарить Бога, но другому человеку это пользы не принесет.

18Я благодарен Богу, что говорю на языках больше всех вас. 19Но в церкви я лучше скажу пять понятных слов, которые послужат для наставления другим, чем десять тысяч слов на незнакомом языке.

20Братья, не будьте детьми по уму. В отношении ко злу будьте младенцами, а по уму будьте взрослыми.

21В Законе написано:

«Через людей, говорящих на чужих языках,

через уста чужеземцев

Я буду говорить этому народу,

но они и тогда не послушают Меня»14:21 См. Ис. 28:11-12..

22Таким образом, языки представляют собой знамение не для верующих, а для неверующих. Пророчество же – для верующих, а не для неверующих14:22 Говорение на языках не должно служить знаком духовности верующих. Скорее, языки – это знамение для неверующих, потому что (по мнению большинства толкователей) делают явной их отдаленность от Бога и обреченность на суд. А пророчество, наоборот, – для всего собрания верующих, потому что через него Бог очевидно работает в их среде (см. ст. 24-25).. 23Поэтому, если вся церковь соберется, и все будут говорить на языках, и зайдут люди несведущие или неверующие, то не скажут ли они, что вы беснуетесь? 24Но если зайдет неверующий или несведущий в то время, когда все пророчествуют, то он всеми будет обличаться в грехе и всеми будет судиться. 25Все тайные помыслы его сердца станут явными, и он, павши ниц, поклонится Богу и воскликнет: «Среди вас действительно присутствует Бог!»

Благопристойность и чинность в богослужении

26Что же, братья? Когда вы собираетесь вместе и у каждого из вас есть или псалом, или есть наставление, или откровение, или слово на языках, или толкование сказанного на языке, то пусть все это будет для назидания церкви. 27Если кто-либо говорит на языке, то пусть говорят двое, или самое большее трое, и притом по очереди, а один пусть истолковывает. 28Если же толкователя среди вас нет, тогда в церкви молчи, а говори лишь себе и Богу.

29И пророки пусть говорят двое или трое, а другие пусть рассуждают об услышанном. 30Если же кому-либо другому из присутствующих будет откровение, то пусть первый говорящий замолчит. 31Вы все можете по очереди пророчествовать, чтобы все могли получить наставление и ободрение. 32Пророки могут контролировать свой дух, 33потому что Бог – Бог не беспорядка, а мира.

Как и во всех собраниях святых, 34женщины во время служений пусть молчат. Говорить им не позволяется14:34 Здесь говорится не о том, что женщины должны соблюдать полное молчание (ср. 11:5, 13), но, возможно, что они не должны мешать ходу служения, задавая вопросы (см. ст. 35), или то, что они не должны учить мужчин (см. 1 Тим. 2:11-12)., но пусть они будут в подчинении, как того требует и Закон14:34 Не совсем ясно на какое конкретное место в Законе ссылается Павел, но, вероятно, имеется в виду то, что Бог изначально сотворил женщину помощницей мужчине (см. Быт. 2:7, 21-22). Кроме того, последствия грехопадения лишь упрочили это положение (см. Быт. 3:16). Ср. 1 Тим. 2:11-14.. 35Если они хотят что-либо узнать, то могут спросить об этом дома у своих мужей, потому что в церкви женщине говорить неприлично.

36Вы думаете, что слово Божье вышло впервые именно от вас или достигло лишь вас? 37Кто считает себя пророком или человеком духовным, должен признать, что все, что я пишу вам, есть установление Самого Господа. 38Если же кто не признает этого, того и вы не признавайте.

39Итак, братья, стремитесь к тому, чтобы пророчествовать, но не запрещайте говорить и на языках. 40Но все должно совершаться пристойно и соответствовать порядку.