Hoffnung für Alle

Psalm 27

Vor Menschen mutig, vor Gott demütig

1Von David.

Der Herr ist mein Licht, er rettet mich.
    Vor wem sollte ich mich noch fürchten?
Bei ihm bin ich geborgen wie in einer Burg.
    Vor wem sollte ich noch zittern und zagen?
Wenn mich gewissenlose Leute in die Enge treiben
    und mir nach dem Leben trachten,
wenn sie mich bedrängen und mich offen anfeinden –
    am Ende sind sie es, die stürzen und umkommen!
Selbst wenn eine ganze Armee gegen mich aufmarschiert,
    habe ich dennoch keine Angst.
Auch wenn sie einen Krieg gegen mich beginnen,
    bleibe ich ruhig und zuversichtlich.

Um eines habe ich den Herrn gebeten;
das ist alles, was ich will:
    Solange ich lebe, möchte ich im Haus des Herrn bleiben.
Dort will ich erfahren, wie freundlich der Herr ist,
    und still nachdenken in seinem Tempel.
Er bietet mir Schutz in schwerer Zeit
und versteckt mich in seinem Zelt.
    Er stellt mich auf einen hohen Felsen,
unerreichbar für meine Feinde ringsumher.
In seinem Heiligtum will ich Opfer darbringen,
    voll Freude für den Herrn singen und musizieren.

Höre mich, Herr, wenn ich rufe!
    Hab Erbarmen mit mir und antworte!
Ich erinnere mich, dass du gesagt hast: »Sucht meine Nähe!«
    Das will ich jetzt tun und im Gebet zu dir kommen.
Verbirg dich darum nicht vor mir,
    stoße mich nicht im Zorn zurück!
Ich diene dir, und du hast mir bisher immer geholfen.
    Gib mich nicht auf, verlass mich nicht, du mein Gott und mein Retter!
10 Selbst wenn Vater und Mutter mich verstoßen,
    nimmst du, Herr, mich dennoch auf.
11 Zeige mir, was ich tun soll!
    Führe mich auf sicherem Weg, meinen Feinden zum Trotz.
12 Liefere mich nicht ihrer Rachgier aus!
    Falsche Zeugen verklagen mich, sie speien Gift und Galle.
13 Ich aber bin gewiss, dass ich am Leben bleibe und sehen werde,
    wie gut es Gott mit mir meint.

14 Vertraue auf den Herrn!
    Sei stark und mutig, vertraue auf den Herrn!

Kurdi Sorani Standard

زەبوورەکان 27

زەبوورێکی داود.

1یەزدان ڕووناکی و ڕزگاریی منە،
    لە کێ بترسم؟
یەزدان قەڵای ژیانی منە،
    لە کێ بتۆقم؟

کاتێک بەدکاران لێم نزیک بنەوە
    بۆ ئەوەی گۆشتم بخۆن،
کاتێک دوژمنان و ناحەزانم پەلامارم بدەن،
    ساتمە دەکەن و دەکەون.
ئەگەر لەشکرێکیش دەورم بدات،
    دڵم ناترسێت.
ئەگەر جەنگ بەرپا بکەن دژم،
    ئەو کاتەش هەر دڵنیا دەبم.

داوای یەک شت لە یەزدان دەکەم،
    ئەوەی بەدوایدا دەگەڕێم:
کە هەموو ڕۆژانی ژیانم
    لە ماڵی یەزدان نیشتەجێ بم،
هەتا تەماشای جوانی یەزدان بکەم و
    لە پەرستگاکەی ورد ببمەوە.
چونکە لە ڕۆژی بەڵا،
    لەژێر سێبەری خۆی دەمشارێتەوە،
بە پڵاسی نشینگەکەی دامدەپۆشێت.
    بۆ سەر تاشەبەردێک بڵندم دەکاتەوە.

ئێستاش سەرفرازم بەسەر دوژمنانی دەوروبەرم،
    لەناو نشینگەکەیدا بە هاوار و خۆشییەوە قوربانی پێشکەش دەکەم،
    سروود بۆ یەزدان دەڵێم و مۆسیقا دەژەنم.

ئەی یەزدان، گوێت لە دەنگم بێ کاتێک لێت دەپاڕێمەوە،
    لەگەڵم میهرەبان بە و وەڵامم بدەوە.
سەبارەت بە تۆ دڵم دەڵێت: «ڕووت لەو بکە!»
    ئەی یەزدان، ڕووم لە تۆ دەکەم.
ڕووی خۆتم لێ مەشارەوە،
    خزمەتکاری خۆت لە کاتی تووڕەییت مەگەڕێنەوە،
    تۆ یارمەتیدەری من بوویت.
ئەی خودای ڕزگارکەرم،
    ڕەتم مەکەرەوە و جێم مەهێڵە.
10 تەنانەت دایک و باوکیشم وازم لێ بهێنن،
    یەزدان دەمگرێتە خۆی.
11 ئەی یەزدان، ڕێگای خۆتم فێر بکە،
    بۆ ڕێگای ڕاست ڕێنماییم بکە،
    لەبەر دوژمنەکانم.
12 بە ویستی ناحەزەکانم مەمسپێرە،
    چونکە شایەتی درۆ لێم ڕاست بوونەتەوە،
    هەناسەی زۆردارییان لێ دێتە دەرەوە.

13 من هێشتا باوەڕم بەوە هەیە،
    کە لە خاکی زیندووان
    چاکەی یەزدان دەبینم.
14 چاوەڕێی یەزدان بە،
    خۆت ئازا بکە و دڵت بەهێز بکە،
    چاوەڕێی یەزدان بە.