Hoffnung für Alle

Psalm 106:1-48

Wir haben schwere Schuld auf uns geladen!

1Halleluja – lobt den Herrn!

Dankt dem Herrn, denn er ist gut,

und seine Gnade hört niemals auf!

2Wer könnte seine mächtigen Taten alle aufzählen?

Wer könnte ihn jemals genug loben?

3Glücklich sind alle, die sich an seine Ordnungen halten

und immer das tun, was in Gottes Augen recht ist!

4Herr, denke auch an mich, wenn du deinem Volk hilfst;

komm auch zu mir und rette mich!

5Lass mich mit eigenen Augen sehen,

wie du dein auserwähltes Volk beschenkst!

Ich will mich gemeinsam mit ihnen freuen

und mit denen jubeln, die zu dir gehören.

6Wir haben schwere Schuld auf uns geladen – wie schon unsere Vorfahren.

Wir haben Unrecht begangen und dich missachtet!

7Schon unsere Väter in Ägypten

wollten nicht aus deinen Wundern lernen.

Schnell vergaßen sie, wie oft du ihnen deine Liebe gezeigt hattest.

Am Ufer des Schilfmeers lehnten sie sich gegen dich auf.

8Trotzdem befreite sie der Herr, um seinem Namen Ehre zu machen

und ihnen seine große Macht zu beweisen.

9Er befahl dem Schilfmeer, sich zu teilen,

und schon türmten die Fluten sich auf.

Er führte sein Volk mitten hindurch, als wäre es trockenes Land.

10-11Das Wasser schlug über den Verfolgern zusammen,

und nicht einer kam mit dem Leben davon.

So rettete er sie aus der Gewalt ihrer Feinde,

unter deren Hass sie so lange gelitten hatten.

12Da endlich glaubten sie seinen Worten

und lobten ihn mit ihren Liedern.

13Doch schon bald vergaßen sie, was er für sie getan hatte.

Sie wollten nicht darauf warten, dass sein Plan sich erfüllte.

14In der Wüste forderten sie Gott heraus,

in ihrer Gier verlangten sie, Fleisch zu essen.

15Da gab er ihnen, wonach sie gierten,

doch hinterher schickte er eine schreckliche Seuche.

16Im Lager sah man voller Neid auf Mose

und auf Aaron, den heiligen Diener des Herrn.

17Da öffnete sich auf einmal die Erde und verschlang die Aufrührer:

Datan, Abiram und ihre Familien wurden in der Tiefe begraben.

18Dann brach ein Feuer aus unter denen, die zu ihnen hielten,

und verbrannte sie, weil sie Gott missachtet hatten.

19Am Berg Horeb goss sich das Volk Israel ein goldenes Kalb

und betete dieses Standbild an.

20Die Herrlichkeit ihres Gottes tauschten sie ein

gegen das Abbild eines Gras fressenden Stiers!

21Sie vergaßen Gott, ihren Retter,

der in Ägypten mächtige Taten vollbracht hatte.

22Sie dachten nicht mehr an seine Wunder,

an sein furchterregendes Handeln am Schilfmeer.

23Schon sprach Gott davon, sie alle zu vernichten,

doch Mose, sein Auserwählter, setzte sich für sie ein.

Er wandte Gottes Zorn von ihnen ab,

so dass sie nicht getötet wurden.

24Dann verschmähten sie das schöne Land,

denn sie glaubten Gottes Zusagen nicht.

25Sie blieben in ihren Zelten und schimpften über den Herrn;

seine Worte nahmen sie längst nicht mehr ernst.

26Da hob er seine Hand zum Schwur und sagte:

»Ich werde sie in der Wüste umkommen lassen

27und ihre Nachkommen unter die Völker zerstreuen,

damit sie dort in der Fremde untergehen!«

28Sie warfen sich Baal an den Hals, dem Gott vom Berg Peor,

und aßen das Fleisch von Opfertieren,

die man doch toten Götzen geweiht hatte.

29Ihr gottloses Treiben reizte den Herrn zum Zorn,

da brach eine schreckliche Seuche unter ihnen aus.

30Pinhas aber griff ein und hielt Gericht,

und die Seuche hörte auf zu wüten.

31So fand er Gottes Anerkennung –

er und seine Nachkommen für alle Zeit.

32Auch bei der Felsenquelle von Meriba

forderten die Israeliten Gottes Zorn heraus,

ihretwegen brach über Mose das Verhängnis herein:

33Sie hatten ihn so wütend gemacht,

dass er sich zu unbedachten Worten hinreißen ließ.

34Sie beachteten nicht den Befehl des Herrn,

die anderen Völker zu vernichten.

35Stattdessen vermischten sie sich mit ihnen

und übernahmen deren schreckliche Bräuche:

36Sie beteten die Götter der Kanaaniter an,

die ihnen schließlich zum Verhängnis wurden.

37Ihre eigenen Söhne und Töchter

opferten sie den Dämonen.

38Sie vergossen unschuldiges Blut

und entweihten das Land,

indem sie ihre Kinder

zu Ehren der Götzen Kanaans schlachteten.

39Durch ihre bösen Taten wurden sie unrein in Gottes Augen –

mit ihrem Treiben brachen sie ihm die Treue.

40Da geriet der Herr in Zorn über Israel

und verabscheute sein eigenes Volk.

41Er gab sie in die Hand fremder Völker;

sie wurden beherrscht von denen, die sie hassten.

42Ihre Feinde unterdrückten sie,

ihrer Gewalt musste Israel sich beugen.

43Immer wieder befreite sie der Herr,

aber sie dachten gar nicht daran, ihm zu gehorchen.

So sanken sie durch ihre Schuld immer tiefer ins Unglück.

44Doch als Gott ihre verzweifelte Lage sah

und ihre Hilfeschreie hörte,

45da dachte er an seinen Bund mit ihnen.

Ja, seine Liebe zu ihnen war stark, darum tat es ihm leid,

dass er sie ihren Feinden ausgeliefert hatte.

46Er ließ sie Erbarmen finden bei denen,

die sie gefangen hielten.

47Rette uns, Herr, unser Gott!

Hol uns heraus aus den Völkern, die dich nicht kennen,

und führe uns wieder zusammen!

Dann werden wir deinen heiligen Namen preisen

und dir voller Freude unseren Dank bringen.

48Gelobt sei der Herr, der Gott Israels,

jetzt und für alle Zeit!

Und das ganze Volk soll antworten: »Amen!

Lobt den Herrn. Halleluja!«

Thai New Contemporary Bible

สดุดี 106:1-48

สดุดี 106

(1พศด.16:34-36)

1จงสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า106:1 ภาษาฮีบรูว่าฮาเลลูยาเช่นเดียวกับข้อ 48

จงขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้าเพราะพระองค์ทรงแสนดี

ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงนิรันดร์

2ผู้ใดจะสามารถประกาศพระราชกิจอันยิ่งใหญ่ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

หรือเทิดทูนสรรเสริญพระองค์อย่างครบถ้วนได้?

3ความสุขมีแก่บรรดาผู้ที่รักษาความยุติธรรม

ผู้ที่ทำสิ่งที่ถูกต้องเสมอ

4ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์เมื่อพระองค์ทรงสำแดง ความโปรดปรานแก่ประชากรของพระองค์

ขอเสด็จมาช่วยข้าพระองค์เมื่อพระองค์ทรงช่วยพวกเขาให้รอด

5เพื่อข้าพระองค์จะร่วมชื่นบานกับความเจริญรุ่งเรืองของผู้ที่ทรงเลือกสรรไว้

เพื่อข้าพระองค์จะร่วมยินดีกับชนชาติของพระองค์

และร่วมสรรเสริญกับชนชาติซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์

6ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปเช่นเดียวกับบรรพบุรุษ

ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำสิ่งที่ผิดและชั่วช้าเลวทราม

7เมื่อบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายอยู่ในอียิปต์

พวกเขาไม่ได้ระลึกถึงการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์

พวกเขาไม่ได้จดจำพระกรุณานานัปการของพระองค์

และพวกเขากบฏต่อพระองค์ที่ทะเลแดง106:7 คือ ทะเลต้นกก เช่นเดียวกับข้อ 9 และ 22

8ถึงกระนั้นพระองค์ก็ทรงช่วยกู้พวกเขา เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์

เพื่อให้ฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์เป็นที่ประจักษ์

9พระองค์ทรงกำราบทะเลแดง มันก็เหือดแห้ง

ทรงนำพวกเขาเหล่านั้นผ่านที่ลึกราวกับผ่านทะเลทราย

10พระองค์ทรงช่วยพวกเขาจากเงื้อมมือของปฏิปักษ์

ทรงกอบกู้พวกเขาจากอุ้งมือของเหล่าศัตรู

11น้ำไหลท่วมมิดเหล่าศัตรู

ไม่เหลือรอดสักคนเดียว

12แล้วพวกเขาจึงเชื่อในพระสัญญาของพระองค์

และร้องเพลงสรรเสริญพระองค์

13แต่ไม่ช้าพวกเขาก็ลืมสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำ

และไม่รอคอยคำแนะนำจากพระองค์

14ในทะเลทรายพวกเขายอมแพ้แก่ความอยาก

ในถิ่นกันดารพวกเขาลองดีกับพระเจ้า

15พระองค์จึงประทานตามที่พวกเขาเรียกร้อง

แต่ทรงส่งโรคระบาดมาเหนือพวกเขา

16ในค่ายพักนั้น พวกเขาเริ่มอิจฉาโมเสส

และเริ่มริษยาอาโรนผู้ซึ่งได้รับการชำระและแยกไว้แด่องค์พระผู้เป็นเจ้า

17ธรณีจึงแยกออกและกลืนดาธาน

มันฝังอาบีรัมกับพวก

18ไฟปะทุขึ้นในหมู่สมัครพรรคพวกของเขา

เปลวไฟเผาผลาญเหล่าคนชั่ว

19ที่ภูเขาโฮเรบ พวกเขาได้สร้างเทวรูปลูกวัว

และกราบไหว้รูปเคารพซึ่งหล่อขึ้นจากโลหะ

20พวกเขาแลกองค์ผู้ทรงเกียรติสิริของพวกเขา

กับรูปปั้นของวัวที่กินหญ้า

21พวกเขาลืมพระเจ้าผู้ทรงช่วยให้เขารอด

ผู้ได้ทรงกระทำพระราชกิจอันยิ่งใหญ่ในอียิปต์

22ทรงกระทำการอัศจรรย์ในดินแดนของฮาม

และสิ่งที่น่าเกรงขามที่ทะเลแดง

23ดังนั้นพระองค์จึงตรัสว่าจะทรงทำลายพวกเขา

ยังดีที่โมเสสผู้ทรงเลือกสรรไว้ได้เข้าเฝ้า ทูลทัดทาน

เพื่อหันเหพระพิโรธไม่ให้ทำลายพวกเขา

24ต่อมาพวกเขาก็ดูหมิ่นดินแดนอันน่ารื่นรมย์นั้น

พวกเขาไม่เชื่อพระสัญญาของพระองค์

25พวกเขากลับพร่ำบ่นอยู่ในเต็นท์ที่พัก

และไม่เชื่อฟังองค์พระผู้เป็นเจ้า

26พระองค์จึงทรงชูพระหัตถ์ปฏิญาณกับพวกเขาว่า

พระองค์จะทรงให้พวกเขาล้มตายในถิ่นกันดาร

27จะทรงกระทำให้ลูกหลานของพวกเขาไปตกอยู่ในหมู่ชนชาติทั้งหลาย

กระจัดกระจายไปยังดินแดนต่างๆ

28พวกเขาเข้าเทียมแอกกับพระบาอัลที่เปโอร์

และรับประทานเครื่องเซ่นสังเวยแก่เหล่าเทพเจ้าอันไร้ชีวิต

29พวกเขายั่วยุพระพิโรธของพระองค์ด้วยการทำชั่วต่างๆ นานา

และเกิดโรคระบาดในหมู่พวกเขา

30แต่ฟีเนหัสได้ลุกขึ้นจัดการ

โรคระบาดจึงหยุด

31นับเป็นความชอบธรรมของเขา

สืบไปทุกชั่วอายุ

32ที่แหล่งน้ำเมรีบาห์ก็เช่นกัน พวกเขาทำให้พระองค์ทรงพระพิโรธ

และทำให้โมเสสเดือดร้อนไปด้วย

33เพราะพวกเขากบฏต่อพระวิญญาณของพระเจ้า

โมเสสจึงหลุดปากกล่าววาจาเผ็ดร้อน106:33 หรือกบฏต่อพระวิญญาณของพระองค์ / และวาจาเผ็ดร้อนออกมาจากปากของเขา

34ทั้งพวกเขาไม่ได้ทำลายชนชาติต่างๆ

ตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชา

35แต่พวกเขาผสมปนเปอยู่กับคนต่างชาติ

และรับเอาขนบธรรมเนียมของเขาเหล่านั้น

36พวกเขานมัสการรูปเคารพของคนเหล่านั้น

ซึ่งกลายเป็นกับดักของพวกเขา

37พวกเขาเซ่นสังเวยลูกชายลูกสาวของตน

แก่ภูติผีปีศาจ

38พวกเขาทำให้โลหิตบริสุทธิ์หลั่งริน

คือโลหิตของลูกชายลูกสาวของตน

ซึ่งพวกเขาเซ่นสังเวยแก่บรรดารูปเคารพของคานาอัน

ทำให้แผ่นดินเป็นมลทินด้วยเลือด

39พวกเขาทำตัวให้แปดเปื้อนมลทินด้วยสิ่งที่พวกเขาทำ

ด้วยพฤติกรรมเยี่ยงโสเภณี

40องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงพระพิโรธเหล่าประชากรของพระองค์

และทรงชิงชังผู้ที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์

41ทรงปล่อยให้พวกเขาตกอยู่ในกำมือของชนชาติต่างๆ

ศัตรูของเขาปกครองพวกเขา

42ข้าศึกกดขี่ข่มเหงพวกเขา

พวกเขาตกอยู่ใต้อำนาจของคนเหล่านั้น

43พระองค์ทรงกอบกู้พวกเขาหลายครั้งหลายครา

แต่พวกเขาก็ยังคงตั้งหน้ากบฏต่อพระองค์อย่างไม่หยุดหย่อน

และต้องเสื่อมไปเพราะบาปของตน

44แต่ถึงกระนั้น พระองค์ก็ยังทรงเหลียวแลความทุกข์ลำเค็ญของพวกเขา

เมื่อทรงได้ยินเสียงร่ำร้องของพวกเขา

45เพราะเห็นแก่พวกเขา พระองค์ทรงระลึกถึงพันธสัญญาของพระองค์

และพระทัยอ่อนลงเพราะความรักยิ่งใหญ่ของพระองค์

46พระองค์ทรงทำให้ทุกคนที่จับพวกเขาไปเป็นเชลย

เกิดความสงสารพวกเขา

47ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์

ทั้งหลาย ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้รอด

ขอทรงรวบรวมข้าพระองค์ทั้งหลายจากชนชาติต่างๆ

เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะขอบพระคุณพระนามอันบริสุทธิ์ของพระองค์

และยกย่องสรรเสริญพระองค์

48ขอสรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล

จากนิรันดร์กาลจวบจนนิรันดร์กาล

ให้ปวงประชากรจงกล่าวว่า “อาเมน!”

จงสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า