Jesaja 44 – HOF & TNCV

Hoffnung für Alle

Jesaja 44:1-28

Neues Leben für Gottes Volk

1-2So spricht der Herr: »Hört zu, ihr Nachkommen von Jakob, ja, all ihr Israeliten! Wie ein Kind im Mutterleib habe ich euch geschaffen und zu meinem Volk gemacht. Von Anfang an habe ich euch geholfen. Darum habt keine Angst, ihr seid doch meine Diener, mein auserwähltes und geliebtes Volk44,1‒2 Hier steht im hebräischen Grundtext der Name Jeschurun. Dieser Ehrentitel für das Volk Israel bedeutet »der Aufrichtige« oder nach der griechischen Übersetzung »der Geliebte«.. 3Denn ich gieße Wasser auf das durstige Land und Ströme auf das ausgetrocknete Feld. Ja, ich gieße meinen Geist über euren Nachkommen aus, mit meinem Segen überschütte ich eure Kinder. 4Sie werden sich ausbreiten wie Schilf am Bach und wachsen wie Pappeln am Flussufer.

5Viele Menschen werden kommen, um sich meinem Volk anzuschließen. ›Ich gehöre dem Herrn!‹, wird der eine sagen, und ein anderer: ›Ich zähle mich zu den Nachkommen von Jakob!‹ Wieder ein anderer schreibt es sich auf die Hand: ›Ich diene dem Herrn!‹, und ein Vierter nimmt ›Israel‹ als Ehrennamen an.

6Ich, der Herr, der König und Befreier Israels, der allmächtige Gott, sage: Ich bin der Erste und der Letzte. Außer mir gibt es keinen Gott! 7Niemand ist mir gleich. Keiner kann tun, was ich seit Menschengedenken getan habe. Kann etwa ein anderer Gott voraussagen, was die Zukunft bringt? Dann soll er es tun, laut und deutlich soll er es vortragen!

8Erschreckt nicht, ihr Israeliten, habt keine Angst! Ich habe euch doch schon lange gezeigt, wer ich bin und was ich tue. Ihr seid meine Zeugen. Sagt, gibt es außer mir etwa noch einen Gott, der so mächtig ist wie ein Fels? Ich kenne keinen!«

Selbst gebastelte Götter

9»Ohnmächtige Menschen sind sie alle, die sich Götterfiguren anfertigen! Ihre Götzen, die sie mit solcher Hingabe verehren – auch sie sind machtlos! Wer für sie eintritt, beweist damit nur, wie dumm und blind er doch ist. Auf ihn wartet ein böses Erwachen!

10Wie kann man bloß auf den Gedanken kommen, sich einen Gott zu basteln, eine völlig nutzlose Metallfigur? 11Wer sich auf diese Machwerke verlässt, wird bitter enttäuscht. Sie sind ja doch nur von Menschen hergestellt. Sollen die doch einmal gemeinsam antreten, um ihre Götter zu verteidigen! Was können sie vorbringen? Gar nichts! Erschrocken stehen sie da und müssen sich schämen.

12Der Schmied nimmt ein passendes Stück Eisen, bringt es im Feuer zum Glühen und bearbeitet es dann auf dem Amboss. Er hämmert mit aller Kraft, um es in die gewünschte Form zu bringen. Dabei wird er müde und hungrig. Vor lauter Arbeit vergisst er Essen und Trinken und ist schließlich ganz erschöpft. 13Bei Holzfiguren nimmt der Schnitzer Maß, zeichnet die Umrisse der Figur vor und haut sie grob aus. Dann zieht er die feinen Linien und schnitzt das Standbild, bis es aussieht wie ein Mensch von schöner Gestalt, der dann als Gott in ein Haus gestellt wird.

14Für jede Götterstatue sucht sich der Künstler das passende Holz aus. Er geht in den Wald und fällt eine Zeder, eine Eiche oder einen Lorbeerbaum, die er vor Jahren gesetzt hat. Der Regen ließ die Bäume wachsen. 15Mit ihrem Holz machen die Menschen Feuer. Sie heizen damit ihre Häuser und den Ofen zum Brotbacken. Aus dem gleichen Holz schnitzen sie aber auch ihre Götterfiguren, die sie verehren und anbeten. 16Den einen Teil des Holzes werfen sie ins Feuer, braten ihr Fleisch darüber und lassen es sich schmecken. Sie sitzen an der Glut und sagen: ›Ah, diese wohlige Wärme, das tut gut!‹ 17Aus dem übrigen Holz aber schnitzen sie sich einen Götzen. Sie verbeugen sich vor ihm, werfen sich zu Boden und beten: ›Rette mich doch, denn du bist mein Gott!‹

18Welche Verblendung, welche Unwissenheit! Die Augen dieser Götzendiener sind verklebt, sie sehen nichts! Ihr Herz ist abgestumpft, sie verstehen nichts! 19Keiner denkt einmal gründlich nach und sagt sich: ›Einen guten Teil des Baums habe ich zu Brennholz zerhackt. Über der Glut habe ich Brot gebacken, ich habe Fleisch gebraten und mich satt gegessen. Aus dem restlichen Holz schnitze ich nun so etwas Abscheuliches! Dieser Holzklotz soll mein Gott sein, vor dem ich mich niederwerfe?‹ Würde einer von ihnen einmal so weit denken, dann sähe er den Widersinn ein. 20Genauso gut könnte er die Asche des verbrannten Holzes anbeten! Sein Herz hat ihn verführt und betrogen. Er verspielt sein Leben und will nicht wahrhaben, dass er an einem Lügengebilde festhält.«

Der Herr erlöst sein Volk

21»Ihr Israeliten, ihr Nachkommen von Jakob, denkt immer daran: Ich habe euch geschaffen, ihr gehört zu mir und seid meine Diener! Niemals werde ich euch vergessen. 22Eure Schuld und alle eure Sünden habe ich euch vergeben. Sie sind verschwunden wie Wolken, wie Nebelschwaden in der Sonne. Kommt zurück zu mir, denn ich habe euch erlöst!«

23Freut euch, ihr Himmelswelten, denn der Herr hat gehandelt! Singt, ihr Tiefen der Erde, und ihr Berge, brecht in Jubel aus! Ihr Wälder, stimmt ein in das Lied, jeder Baum soll mitsingen! Denn der Herr hat sein Volk erlöst. An den Nachkommen von Jakob beweist er seine große Macht.

24Israel, so spricht der Herr, dein Befreier, der dich geschaffen hat wie ein Kind im Mutterleib: »Ich bin der Herr, der alles bewirkt: Ich allein habe den Himmel ausgespannt wie ein Zelt, und als ich die Erde ausbreitete, half mir niemand dabei. 25Ich bin es, der die Wunder der Zauberer vereitelt und die Wahrsager als Narren bloßstellt. Ich lasse die Weisen dumm dastehen, ihre Erkenntnisse entlarve ich als Hirngespinste. 26Aber was meine Boten voraussagen, das mache ich wahr; was sie, die Propheten, verkünden, das führe ich aus.

Ich, der Herr, sage über die Stadt Jerusalem: ›Sie soll wieder bewohnt werden!‹, und über die Städte im Land Juda: ›Sie sollen wieder aufgebaut werden!‹ Aus den Trümmerhaufen des Landes will ich neue Städte und Dörfer erstehen lassen. 27Wenn ich den Meerestiefen befehle: ›Trocknet aus!‹, dann versiegen ihre Fluten. 28Zu König Kyrus sage ich: ›Du bist der Hirte für mein Volk!‹ Er wird alles ausführen, was ich ihm befehle. In meinem Auftrag wird er anordnen: ›Jerusalem soll wieder aufgebaut werden! Auch der Tempel soll wieder an seinem alten Platz stehen!‹«

Thai New Contemporary Bible

อิสยาห์ 44:1-28

อิสราเอลที่ทรงเลือกสรรไว้

1“แต่บัดนี้ จงฟังเถิด ยาโคบ ผู้รับใช้ของเราเอ๋ย

อิสราเอลผู้ซึ่งเราได้เลือกสรรไว้

2นี่คือพระดำรัสขององค์พระผู้เป็นเจ้า

ผู้ทรงปั้นเจ้า ผู้ทรงสร้างเจ้าไว้ในครรภ์

ผู้จะทรงช่วยเหลือเจ้า ตรัสดังนี้ว่า

อย่ากลัวเลย ยาโคบผู้รับใช้ของเรา

เยชูรูนซึ่งเราได้เลือกสรรไว้

3เพราะเราจะเทน้ำลงบนดินที่แตกระแหง

ให้มีธารน้ำบนพื้นดินที่แห้งผาก

เราจะเทวิญญาณของเราลงเหนือวงศ์วานของเจ้า

และเทพรของเราให้ลูกหลานของเจ้า

4พวกเขาจะงอกงามเหมือนหญ้าในทุ่งกว้าง

เหมือนต้นปอปลาร์ริมธารน้ำ

5คนหนึ่งจะพูดขึ้นว่า ‘ฉันเป็นกรรมสิทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า’

อีกคนหนึ่งจะเรียกตัวเองตามชื่อของยาโคบ

ส่วนอีกคนจะเขียนที่มือของตนว่า ‘เป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้า’

และจะใช้ชื่ออิสราเอล

องค์พระผู้เป็นเจ้า

6“พระยาห์เวห์ผู้ทรงเป็นองค์กษัตริย์และพระผู้ไถ่ของอิสราเอล

พระยาห์เวห์ผู้ทรงฤทธิ์ตรัสดังนี้ว่า

เราเป็นปฐมและอวสาน

นอกเหนือจากเราแล้วไม่มีพระเจ้าอื่นใด

7ใครเล่าเสมอเหมือนเรา? ให้เขาประกาศออกมา

ให้เขาประกาศและแจกแจงต่อหน้าเรา

ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างนับตั้งแต่เราสถาปนาประชากรเก่าแก่ของเรา

และจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ให้เขาพยากรณ์ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น

8อย่ากลัวเลย อย่าสั่นสะท้าน

เราไม่ได้ประกาศเรื่องนี้และทำนายไว้เมื่อนานมาแล้วหรอกหรือ?

เจ้าเป็นพยานของเรา มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากเราหรือ?

ไม่มีเลย ไม่มีพระศิลาอื่นใดอีก เราไม่รู้จักสักองค์เดียว”

9บรรดาผู้ที่ทำรูปเคารพก็ไร้ค่า

สิ่งต่างๆ ที่เขาเทิดทูนก็เปล่าประโยชน์

บรรดาผู้ออกรับแทนพวกเขาก็ตาบอด

พวกเขาโง่เง่าและต้องอับอาย

10ใครปั้นเทวรูป ใครหล่อรูปเคารพ

ซึ่งไม่เป็นประโยชน์อะไรแก่ตน?

11เขากับพรรคพวกจะต้องอัปยศอดสู

ช่างฝีมือก็เป็นแค่มนุษย์

ให้พวกเขามาชุมนุมกัน ยืนอยู่ในที่ของตน

พวกเขาจะถูกทำให้ตกลงไปในความสยดสยองและความเสื่อมเสีย

12ช่างเหล็กหยิบเครื่องมือ

ง่วนอยู่กับรูปเคารพในเตาเผา

เขาใช้ค้อนแต่งเทวรูป

ทุบสุดกำลังแขน

เขาหิวและหมดกำลัง

เขาไม่ได้ดื่มน้ำและหมดแรง

13ช่างไม้ขึงเชือกวัด

ทำโครงสร้างหยาบๆ

ใช้กบไส

เอาวงเวียนขีด

แต่งให้เป็นรูปคน

มีลักษณะงามครบถ้วนอย่างมนุษย์

ให้อยู่ในสถานบูชา

14เขาโค่นสนซีดาร์ลง

บางทีก็ใช้สนไซเปรสหรือต้นโอ๊ก

เขาปล่อยให้มันโตขึ้นท่ามกลางต้นไม้ในป่า

บางทีก็ปลูกสน และฝนทำให้มันเติบโตขึ้น

15มันเป็นฟืนให้คนเผา

บางส่วนเขานำมาใช้ผิงกาย

เขาจุดไฟปิ้งขนมปัง

แต่ที่เหลือจากนั้นก็เอามาตกแต่งเป็นเทพเจ้าและนมัสการมัน

เขาสร้างให้เป็นรูปเคารพและก้มกราบมัน

16เขาใช้ไม้ครึ่งหนึ่งก่อไฟ

เตรียมอาหารย่างเนื้อกินจนอิ่ม

ทั้งใช้ผิงกายและพูดว่า

“เออ! อุ่นดี ข้าเห็นไฟแล้ว”

17ส่วนที่เหลือเขาใช้ทำเทวรูป เป็นรูปเคารพของเขา

แล้วเขาก็หมอบกราบนมัสการมัน

เขาอธิษฐานต่อมันว่า

“ช่วยลูกด้วย เทพเจ้าของลูก”

18พวกเขาไม่รู้ประสีประสา ไม่เข้าใจอะไร

ตาของเขาถูกปิดจึงมองไม่เห็น

ใจของเขาก็ถูกบังจึงไม่อาจเข้าใจ

19ไม่มีใครหยุดเพื่อคิด

ไม่มีใครรู้หรือเข้าใจที่จะพิเคราะห์ว่า

“เราใช้ไม้ครึ่งหนึ่งทำฟืน

เราปิ้งขนมปังบนถ่านไม้

เราย่างเนื้อกิน

ควรหรือที่เราจะเอาไม้ส่วนที่เหลือมาทำสิ่งที่น่าเกลียดชัง?

ควรหรือที่เราจะหมอบกราบลงตรงหน้าท่อนไม้?”

20เขายังชีพด้วยขี้เถ้า จิตใจที่ลุ่มหลงนำเขาหลงเจิ่นไป

เขาไม่อาจช่วยเหลือตัวเองหรือพูดว่า

“สิ่งที่อยู่ในมือขวาของเรานี้เป็นสิ่งหลอกลวงไม่ใช่หรือ?”

21“ยาโคบเอ๋ย จงจดจำสิ่งเหล่านี้

อิสราเอลเอ๋ย เพราะเจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา

เราได้สร้างเจ้ามา เจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา

อิสราเอลเอ๋ย เราจะไม่ลืมเจ้า

22เราได้กวาดล้างการละเมิดของเจ้าออกไปเหมือนเมฆ

ได้ลบล้างบาปของเจ้าเหมือนหมอกยามเช้า

จงกลับมาหาเรา

เพราะเราได้ไถ่เจ้าแล้ว”

23ฟ้าสวรรค์เอ๋ย จงร้องเพลงด้วยความยินดีเพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงทำการนี้

โลกเอ๋ย จงโห่ร้องให้กึกก้อง

จงร้องเพลงเถิด ภูเขาทั้งหลาย

ทั้งป่าไม้และพฤกษ์ไพรทั้งปวง

เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงไถ่ยาโคบแล้ว

พระองค์ทรงสำแดงพระเกียรติสิริในอิสราเอล

เยรูซาเล็มจะมีผู้อยู่อาศัย

24“พระยาห์เวห์พระผู้ไถ่ของเจ้า

ผู้ได้ทรงปั้นเจ้าในครรภ์มารดาตรัสดังนี้ว่า

“เราคือพระยาห์เวห์

ผู้สร้างสรรพสิ่งทั้งปวง

เราแต่ผู้เดียวคลี่ฟ้าสวรรค์ออกมา

เราเองเป็นผู้กางแผ่นดินโลกออก

25ผู้ทรงทำลายหมายสำคัญของผู้เผยพระวจนะเท็จ

และทำให้นักทำนายกลายเป็นคนโง่เง่า

ผู้ทรงคว่ำความรอบรู้ของคนฉลาด

และทรงเปลี่ยนมันเป็นสิ่งไร้สาระ

26ผู้ประทานถ้อยคำแก่ผู้รับใช้ของพระองค์

และให้การคาดคะเนต่างๆ ของทูตของพระองค์กลายเป็นจริง

“ผู้ทรงกล่าวถึงเยรูซาเล็มว่า ‘จะมีผู้อยู่อาศัย’

ทรงกล่าวถึงเมืองต่างๆ ของยูดาห์ว่า ‘จะถูกสร้างขึ้น’

และทรงกล่าวถึงความหายนะของพวกเขาว่า ‘เราจะฟื้นฟูขึ้นใหม่’

27ผู้ทรงกล่าวกับห้วงน้ำลึกว่า ‘จงแห้งไป

และเราจะทำให้สายธารทั้งหลายของเจ้าแห้งเหือด’

28ผู้ทรงกล่าวถึงไซรัสว่า ‘เขาเป็นคนเลี้ยงแกะของเรา

และจะทำทุกสิ่งให้สำเร็จตามที่เราพอใจ

เขาจะกล่าวถึงเยรูซาเล็มว่า “ให้สร้างมันขึ้นใหม่”

และกล่าวถึงพระวิหารว่า “ให้วางฐานรากของมัน” ’