Ang Pulong Sang Dios

Genesis 6

Ang Pagkamalaot sang Tawo

1Sang ulihi, nagdamo ang mga tawo sa kalibutan, kag nagkalatawo man ang ila mga kabataan nga babayi. Nakita sang mga anak sang Dios[a] nga ang mga babayi matahom. Gani ginpangasawa nila ang bisan sin-o nga ila naluyagan. Karon nagsiling ang Ginoo, “Indi ko pagtugutan nga mabuhi ang tawo sing malawig tungod kay tawo lang sila. Gani sugod subong ang tawo magakabuhi nga indi magsobra sa 120 ka tuig.”

Sang sadto nga tiyempo, kag bisan sang ulihi, may mga kilala nga mga tawo[b] sa kalibutan nga mga kaliwat sang mga anak sang Dios nga nagpangasawa sa matahom nga mga babayi. Ini sila mga gamhanan kag bantog nga mga tawo sang una nga tiyempo.

Sang nakita sang Ginoo nga ang ginahimo sang mga tawo sa kalibutan puro na lang kalautan, kag ang ila ginahunahuna permi malain, naghinulsol siya nga ginhimo pa niya ang tawo sa kalibutan. Dako gid ang iya kasubo, gani nagsiling siya, “Laglagon ko ang tanan nga tawo nga akon gintuga. Kag laglagon ko man ang tanan nga sapat sa duta pati ang mga sapat nga nagalupad, kay nagahinulsol ako nga ginhimo ko sila.” Pero may isa ka tawo nga nakapalipay sa Ginoo. Siya amo si Noe.

Si Noe

Amo ini ang estorya parte sa pamilya ni Noe.

Si Noe matarong nga tawo. Siya lang ang nagkabuhi nga matarong sa iya nga tiyempo, kag malapit ang iya relasyon sa Dios. 10 May tatlo siya ka anak nga lalaki nga sila ni Shem, Ham, kag Jafet.

11 Sa atubangan sang Dios, malaot gid ang mga tawo kag ang ila kalautan naglapta sa kalibutan. 12 Nakita sang Dios nga malaot gid ang mga tawo sa kalibutan tungod kay ang ila ginahimo puro lang kalainan. 13 Gani nagsiling siya kay Noe, “Laglagon ko ang tanan nga tawo. Kay tungod sa ila, naglapta ang kalautan sa kalibutan. Laglagon ko sila kaupod sang kalibutan. 14 Gani ikaw Noe, maghimo ka sang barko[c] halin sa maayo nga kahoy, kag himuan mo ini sang mga kuwarto. Dayon lamhitan mo sang alkitran sa sulod kag sa guwa sang barko. 15 Himua nga ang iya kalabaon 450 ka tapak, ang iya kasangkaron 75 ka tapak, kag ang iya kataason 45 ka tapak. 16 Atupan mo ang barko, kag butangan mo sang antad nga isa kag tunga ka tapak ang dingding kag ang atop. Himua nga ang barko may tatlo ka andana. Butangi man sang puwertahan sa iya kilid. 17 Kay pabahaon ko ang kalibutan agod malaglag ang tanan nga nagakabuhi. Mapatay ang tanan nga ara sa kalibutan. 18 Pero magahimo ako sang kasugtanan sa imo. Karon, magsulod ka sa barko upod ang imo asawa, mga anak, kag mga umagad. 19 Magpasulod ka man sang isa ka pares, lalaki kag babayi, sa kada klase sang mga sapat agod mabuhi sila upod sa imo. 20 Duha sa kada klase sang tanan nga sapat ang magapalapit sa imo agod mabuhi—ang mga sapat nga nagalupad, ang nagalakat, kag ang nagakamang. 21 Magdala ka man sang tanan nga klase sang pagkaon para sa inyo kag para man sa mga sapat.” 22 Gintuman ni Noe ang tanan nga ginsugo sang Dios sa iya.

Notas al pie

  1. 6:2 mga anak sang Dios: ukon, mga anak sang mga pangulo.
  2. 6:4 mga kilala nga mga tawo: sa Hebreo, Nefilim.
  3. 6:14 barko: sa iban nga mga translations, arka.

The Message

Genesis 6

Giants in the Land

11-2 When the human race began to increase, with more and more daughters being born, the sons of God noticed that the daughters of men were beautiful. They looked them over and picked out wives for themselves.

Then God said, “I’m not going to breathe life into men and women endlessly. Eventually they’re going to die; from now on they can expect a life span of 120 years.”

This was back in the days (and also later) when there were giants in the land. The giants came from the union of the sons of God and the daughters of men. These were the mighty men of ancient lore, the famous ones.

Noah and His Sons

5-7 God saw that human evil was out of control. People thought evil, imagined evil—evil, evil, evil from morning to night. God was sorry that he had made the human race in the first place; it broke his heart. God said, “I’ll get rid of my ruined creation, make a clean sweep: people, animals, snakes and bugs, birds—the works. I’m sorry I made them.”

But Noah was different. God liked what he saw in Noah.

9-10 This is the story of Noah: Noah was a good man, a man of integrity in his community. Noah walked with God. Noah had three sons: Shem, Ham, and Japheth.

11-12 As far as God was concerned, the Earth had become a sewer; there was violence everywhere. God took one look and saw how bad it was, everyone corrupt and corrupting—life itself corrupt to the core.

13 God said to Noah, “It’s all over. It’s the end of the human race. The violence is everywhere; I’m making a clean sweep.

14-16 “Build yourself a ship from teakwood. Make rooms in it. Coat it with pitch inside and out. Make it 450 feet long, seventy-five feet wide, and forty-five feet high. Build a roof for it and put in a window eighteen inches from the top; put in a door on the side of the ship; and make three decks, lower, middle, and upper.

17 “I’m going to bring a flood on the Earth that will destroy everything alive under Heaven. Total destruction.

18-21 “But I’m going to establish a covenant with you: You’ll board the ship, and your sons, your wife and your sons’ wives will come on board with you. You are also to take two of each living creature, a male and a female, on board the ship, to preserve their lives with you: two of every species of bird, mammal, and reptile—two of everything so as to preserve their lives along with yours. Also get all the food you’ll need and store it up for you and them.”

22 Noah did everything God commanded him to do.