Ang Pulong Sang Dios

Tito 1

11-4 Ako si Pablo nga alagad[a] sang Dios kag apostol ni Jesu-Cristo. Nagapangamusta ako sa imo Tito bilang akon gid anak tungod nga nagatuo ka man kay Cristo pareho sa akon.

Kabay pa nga mabaton mo ang bugay[b] kag paghidaet[c] halin sa Dios nga Amay kag kay Cristo Jesus nga aton Manluluwas.

Ginpili ako sang Dios kag ginpadala niya[d] agod palig-unon ang pagtuo sang iya mga pinili kag tudluan sila agod maintiendihan nila ang kamatuoran parte sa pagtuman sa iya. Kag amo ini ang nagahatag sa aton sing paglaom nga kita may kabuhi nga wala sing katapusan. Sa wala pa ang kalibutan, nagpromisa na ang Dios nga hatagan niya kita sang kabuhi nga wala sing katapusan, kag ang Dios wala nagabutig. Karon amo na ini ang tion nga iya ginpili agod isaysay ang parte sa sina nga kabuhi. Kag ako ang gintugyanan sang Dios nga aton Manluluwas sa pagsugid sini sa mga tawo.

Ang Buluhaton ni Tito sa Crete

Ginbilin ko ikaw sa Crete agod padayunon mo ang aton buluhaton nga wala pa natapos, kag agod makapili ka sang mga manugdumala para sa mga tumuluo sa tagsa ka banwa. Indi pagkalimti ang akon bilin sa imo nga dapat pilion mo ang mga tawo nga wala sing kasawayan,[e] isa lang ang ila asawa, kag kinahanglan nga ang ila mga kabataan mga tumuluo man kag indi mabangdan nga salawayon ukon nagabinugoy. Ang nagadumala sa mga tumuluo amo ang ginasaligan sa buluhaton sang Dios, gani kinahanglan gid nga wala siya sing kasawayan, indi bugalon, indi mainiton, indi palahubog, indi palaaway, kag indi makikuwarta. Dapat maabiabihon siya sa mga bisita, gusto permi maghimo sang maayo, kahibalo magtimbang-timbang kon diin ang husto ukon indi, matarong, diosnon, kag makapugong sang iya kaugalingon. Kinahanglan nga ginahuptan niya sing maayo ang matuod kag masaligan nga mga pulong nga gintudlo namon, agod mapabakod niya ang iban paagi sa husto nga pagpanudlo kag makasabat siya sa mga tawo nga nagakontra sini.

10 Kay madamo nga mga tawo ang indi magpamati sa matuod nga mga pagpanudlo, labi na gid ang mga tawo nga halin sa relihiyon sang mga Judio. Ginadayaan nila ang iban paagi sa mga pagpanudlo nga wala sing pulos. 11 Kinahanglan gid nga tapnaon sila sa ila ginahimo, kay ginagamo nila ang mga panimalay paagi sa ila mga pagpanudlo nga indi dapat itudlo, kag ang ila katuyuan makahuluya tungod kay nagapanguwarta lang sila. 12 Ang isa sang ila mga propeta nga taga-Crete mismo nagsiling, “Ang mga taga-Crete mga butigon kag mga malaot pareho sa mapintas nga mga sapat, mga matamad kag gusto lang magkaon.” 13 Matuod gid inang iya ginasiling, gani dapat nga sabdungon mo sila sing masakit agod magtadlong ang ila pagtuo, 14 kag agod indi na sila magsapak sa mga himo-himo lang nga mga pagpanudlo sang mga Judio kag sa mga sugo nga himo-himo lang sang mga tawo nga nagtalikod sa kamatuoran. 15 Matinlo ang tanan nga butang sa mga tawo nga matinlo ang ila mga hunahuna, pero sa mga tawo nga mahigko ang ila mga hunahuna kag wala sing pagtuo sa Dios, para sa ila ang tanan mahigko, tungod kay mahigko matuod ang ila konsensya kag hunahuna. 16 Nagasiling sila nga nakakilala sila sa Dios, pero indi makita sa ila mga binuhatan. Makaulugot sila! Matig-a gid ang ila mga ulo! Gani indi sila makahimo sang bisan ano nga maayo.

Notas al pie

  1. 1:1-4 alagad: sa literal, ulipon.
  2. 1:1-4 bugay: ukon, pagpakamaayo.
  3. 1:1-4 paghidaet: ukon, maayo nga kahimtangan.
  4. 1:1-4 Ginpili ako sang Dios kag ginpadala niya: Amo ang buot silingon sang “apostol.”
  5. 1:6 wala sing kasawayan: ukon, may maayo nga reputasyon.

O Livro

Tito 1

1Esta carta é escrita por Paulo, servo de Deus e apóstolo de Jesus Cristo para trazer à fé aqueles que Deus escolheu, e para lhes dar a conhecer a verdade, que os conduz a uma vida conforme a vontade de Deus, e que faz nascer a esperança da vida eterna, a qual Deus, que não mente, prometeu desde os tempos de origem de tudo. E agora, no seu tempo próprio, essas boas novas foram dadas a conhecer através da pregação que me foi confiada por ordem de Deus nosso Salvador.

Esta carta é dirigida a Tito, que é para mim um verdadeiro filho espiritual, pois que lhe comuniquei a fé que nos é comum. A Tito desejo então que lhe sejam concedidas graça, misericórdia e paz da parte de Deus Pai e da do Senhor Jesus Cristo nosso Salvador.

A tarefa de Tito em Creta

Quando te deixei em Creta foi para que pusesses em ordem as questões que ficaram em suspenso, e que em cada localidade estabelecesses pastores, segundo as instruções que te tinha dado. Devem ser escolhidos homens irrepreensíveis, casados com uma só mulher, que os seus filhos sejam crentes e não tenham fama de dissolutos, nem de desobedientes. Convém, com efeito, que o pastor seja sem mancha, visto que é um responsável da casa de Deus. Não deve ser altivo, nem irritar­se facilmente; não deve ser dado a bebidas alcoólicas, nem meter­se em disputas violentas ou entregar­se à ganância e a especulações desonestas. Deve antes ser dado à hospitalidade, zeloso por tudo o que é bom. Deve ser equilibrado e justo, sabendo dominar os seus sentidos, e ter uma vida submetida à vontade de Deus. Que se mantenha firmemente apegado à palavra de Deus, tal como foi ensinado, para que se torne capaz de encorajar os outros pelo ensino da recta doutrina, e ao mesmo tempo convencer os que se opõem.

10 Porque há muitas pessoas rebeldes contra a verdadeira doutrina, gente que fala muito e consegue enganar as pessoas. Desse número fazem parte em especial os da circuncisão. 11 É preciso fazer calar essas pessoas, pois já perturbaram famílias inteiras, ensinando o erro, e isto levadas por um desonesto interesse por dinheiro. 12 Um deles, seu próprio profeta, disse: “Os cretenses foram sempre mentirosos; são como animais indolentes, vivendo só para encher a barriga”. 13 E isto é bem verdade. Portanto avisa severamente os crentes para que se mantenham sãos nas coisas da fé. 14 E que não dêem ouvidos às tradições fantasiosas judaicas, nem a exigências de homens que se desviam da verdade. 15 Uma pessoa cujo coração é puro tem todas as coisas por puras; mas para os corruptos e incrédulos, tudo é impuro, devido à impureza que têm nas mentes e na consciência 16 Dizem conhecer Deus, mas renegam­no pelas obras que praticam. São criaturas detestáveis e desobedientes, que por isso mesmo se tornam incapazes de fazer seja o que for de bom.