Ang Pulong Sang Dios

Salmo 90

Ang Dios kag ang Tawo

1Ginoo, ikaw ang amon puluy-an halin pa sang una.
Sa wala mo pa matuga ang mga bukid kag ang kalibutan, ikaw na ang Dios,
kag ikaw gihapon ang Dios sa wala sing katapusan.
Ikaw ang nagabuot sa kamatayon sang tawo;
ginabalik mo siya sa duta nga amo ang iya ginhalinan.
Ang isa ka libo ka tuig sa amon daw isa lang ka adlaw sa imo nga nagligad na,
ukon daw malip-ot lang nga oras sa kagab-ihon.
Ginabutangan mo sang katapusan ang amon kabuhi pareho sa damgo
ukon pareho sa hilamon nga nagaulhot kag nagatubo kon aga, pero pagkahapon nagakalaya kag nagakapatay.

Ang imo kaakig sa amon nagapahadlok kag nagalaglag sa amon.
Nakita mo ang amon mga sala.
Bisan ang mga sala nga nahimo namon sa tago hayag sa imo presensya.

Matuod nga sa imo kaakig mapatay kami;
matapos ang amon kabuhi sa daw isa lang ka panghayhay.
10 Ang kalawigon sang amon kabuhi 70 ka tuig, ukon 80 ka tuig kon mabakod kami.
Pero bisan pa ang pinakamaayo namon nga mga tinuig madamo sang mga kagamo kag kalisod.
Matuod gid man nga sa indi madugay matapos ang amon kabuhi kag madula kami.

11 Wala sing may nakaeksperiensya sang imo bug-os nga kaakig.
Kag samtang nagadugang ang amon ihibalo sa imo kaakig nagadugang man ang amon pagtahod sa imo.
12 Paintiendiha kami nga kalip-ot lang sang amon kabuhi,
agod mangin mainalamon kami sa amon pagkabuhi.

13 Ginoo, hasta san-o pa bala ang imo kaakig sa amon?
Talupangda kag kaluoyi kami nga imo mga alagad.
14 Kada aga ipakita ang imo gugma sa amon agod magkanta kami sa kalipay kag mangin malipayon kami sa bug-os namon nga kabuhi.
15 Hatagi kami sang kalipay nga pareho kalawig sa mga tinuig nga ginsilutan mo kami kag ginpaantos.
16 Ipakita sa amon nga imo mga alagad, kag sa amon mga kaliwat, ang imo makatilingala nga binuhatan kag ang imo pagkagamhanan.

17 Ginoo nga amon Dios, kabay pa nga pakamaayuhon mo kami kag hatagan sang kadalag-an sa tanan namon nga mga ginahimo.

The Message

Psalm 90

A Prayer of Moses, Man of God

11-2 God, it seems you’ve been our home forever;
    long before the mountains were born,
Long before you brought earth itself to birth,
    from “once upon a time” to “kingdom come”—you are God.

3-11 So don’t return us to mud, saying,
    “Back to where you came from!”
Patience! You’ve got all the time in the world—whether
    a thousand years or a day, it’s all the same to you.
Are we no more to you than a wispy dream,
    no more than a blade of grass
That springs up gloriously with the rising sun
    and is cut down without a second thought?
Your anger is far and away too much for us;
    we’re at the end of our rope.
You keep track of all our sins; every misdeed
    since we were children is entered in your books.
All we can remember is that frown on your face.
    Is that all we’re ever going to get?
We live for seventy years or so
    (with luck we might make it to eighty),
And what do we have to show for it? Trouble.
    Toil and trouble and a marker in the graveyard.
Who can make sense of such rage,
    such anger against the very ones who fear you?

12-17 Oh! Teach us to live well!
    Teach us to live wisely and well!
Come back, God—how long do we have to wait?—
    and treat your servants with kindness for a change.
Surprise us with love at daybreak;
    then we’ll skip and dance all the day long.
Make up for the bad times with some good times;
    we’ve seen enough evil to last a lifetime.
Let your servants see what you’re best at—
    the ways you rule and bless your children.
And let the loveliness of our Lord, our God, rest on us,
    confirming the work that we do.
    Oh, yes. Affirm the work that we do!