Ang Pulong Sang Dios

Salmo 78

Pagtuytoy sang Dios sa Iya Katawhan

1Mga kasimanwa,[a] pamatii ninyo ang akon mga pagpanudlo.
Tudluan ko kamo paagi sa mga paanggid.[b]
Sugiran ko kamo sang tinago nga mga kamatuoran sang una
nga nahibaluan na naton,
kay ginsugid ini sa aton sang aton mga katigulangan.
Indi naton ini pagtaguon sa aton mga kabataan;
isugid naton ini sa masunod nga mga henerasyon.
Sugiran ta sila sang gahom sang Ginoo kag sang iya dalayawon kag makatilingala nga mga binuhatan.
Ginhatagan niya sang kasuguan ang katawhan sang Israel nga mga kaliwat ni Jacob.
Ginmanduan niya ang aton mga katigulangan nga itudlo ini sa ila mga kabataan,
agod ang masunod nga henerasyon makahibalo man sini,
kag matudlo man nila ini sa ila mga kabataan.
Sa sini nga paagi magasalig sila sa Dios kag indi nila pagkalimtan ang iya mga ginhimo kundi tumanon nila ang iya mga sugo.
Indi sila mangin pareho sa ila mga katigulangan nga mga matig-a sing ulo, indi matinumanon, indi malig-on ang ila pagsalig sa Dios, kag indi matutom sa iya.

Ang mga soldado sang Efraim, bisan may armas sila nga mga pana, nagpalalagyo sang tion sang inaway.
10 Wala nila gintuman ang ila kasugtanan sa Dios;
wala nila ginsunod ang iya kasuguan.
11 Ginkalimtan nila ang iya makatilingala nga mga binuhatan nga ginpakita sa ila.

12 Naghimo ang Dios sang milagro didto sa Zoan, sa duta sang Egipto
kag nakita ini sang aton[c] mga katigulangan.
13 Gintunga niya ang dagat kag ginpaagi sila;
ginhimo niya ang tubig nga daw mga pader.
14 Kon adlaw, ginatuytuyan niya sila paagi sa panganod,
kag kon gab-i, paagi sa kasanag sang kalayo.
15 Ginpalitik niya ang mga bato sa kamingawan kag nagtubod ang tubig
kag ginpaayawan niya sila inom sang tubig nga daw halin sa kadadalman sang duta.
16 Ginpatubod niya ang tubig sa bato kag nag-ilig ang tubig nga daw sa suba.

17 Pero ang aton mga katigulangan nagpadayon sa pagpakasala sa iya.
Didto sa kamingawan nagrebelde sila sa Labing Mataas nga Dios.
18 Gintilawan nila sing hungod ang Dios paagi sa pagpangayo sang kalan-on nga gusto gid nila.
19 Gin-insulto nila ang Dios paagi sa pagsiling, “Makapapunsyon bala ang Dios diri sa kamingawan?
20 Matuod nga ginpahampak niya ang bato kag nagsagawak ang tubig,
pero makahatag bala siya sang tinapay kag karne sa aton nga iya katawhan?”
21 Gani naakig ang Ginoo sang mabatian niya sila.
Sa iya kaakig sa ila nga mga Israelinhon, nga mga kaliwat ni Jacob, ginsalakay niya sila sang kalayo.
22 Kay wala sila sing pagtuo sa iya, kag wala sila magsalig nga luwason niya sila.
23 Pero bisan pa sina, ginmanduan niya ang langit nga mag-abri,
24 kag ginpaulanan niya sila sang pagkaon nga ginatawag manna.
Ginhatag niya sa ila ini nga pagkaon nga halin sa langit agod ila kaunon.
25 Sila nga tawo nagkaon sang pagkaon sang mga anghel, kag ginpagustuhan gid sila sang Dios sini.
26 Ginpahuyop niya ang hangin nga halin sa sidlangan kag sa bagatnan paagi sa iya gahom.
27 Kag ginpaulanan niya sila sang mga pispis nga daw pareho kadamo sa balas sa baybayon.
28 Ginpahugpa niya ini sa palibot sang ila mga tolda didto sa ila nga kampo.
29 Gani nagkaon sila kag nagkalabusog, kay ginhatag sang Dios sa ila ang gusto nila.
30 Pero samtang nagapagusto sila sang kaon,
31 naakig ang Dios sa ila.
Ginpamatay niya ang makusog nga mga pamatan-on sang Israel.
32 Bisan pa sining tanan nga ginpanghimo niya, nagpadayon sila sa pagpakasala. Bisan naghimo siya sang mga milagro, wala sila nagtuo sa iya.
33 Gani gulpi lang niya gintapos ang ila kabuhi paagi sa hinali nga kalaglagan.
34 Sang ginpatay niya ang iban sa ila, ang nabilin nagdangop sa iya kag naghinulsol, nga nagahandom gid sa iya.
35 Nadumduman nila nga ang Labing Mataas nga Dios amo ang ila palalipdan nga bato kag manunubos.
36 Pero nagadayaw-dayaw lang sila sa iya. Mga butigon sila.
37 Indi sila mainunungon sa iya;
indi sila matutom sa ila kasugtanan sa iya.
38 Pero bisan pa sini, maluluy-on gihapon ang Dios sa ila.
Ginpatawad niya ang ila mga sala kag wala niya sila paglaglaga.
Sa madamo nga tion ginpunggan niya ang iya kaakig bisan puwerte na gid ang iya kaugot.
39 Naisip niya nga sila mga tawo lang, nga pareho sa nagalabay nga hangin nga nagakadula lang.
40 Pila ka beses sila nga nagrebelde sa Dios kag nagpasubo sa iya didto sa kamingawan.
41 Liwat-liwat nila nga gintilawan ang Dios;
ginsakit nila ang balatyagon sang Balaan nga Dios sang Israel.
42 Ginkalimtan nila ang iya gahom nga ginpakita sadtong tion nga ginluwas niya sila sa ila mga kaaway
43 kag sang tion nga ginhimo niya ang iya mga milagro kag makatilingala nga mga binuhatan didto sa Zoan, sa duta sang Egipto.
44 Ginhimo niya nga dugo ang mga suba kag mga sapa sang mga Egiptohanon,
kag tungod sini wala na sila sing mainom.
45 Nagpadala siya sang panong sang mga sapat-sapat sa pagpaantos sa ila,
kag sang mga paka sa paghalit sang ila mga duta.
46 Ginpakaon niya sa mga apan ang ila mga tanom kag mga patubas.
47 Ginpamatay niya ang ila mga ubas kag mga kahoy nga higera paagi sa ulan nga yelo.
48 Ginpamatay niya ang ila mga kasapatan paagi man sa ulan nga yelo kag sa kilat.
49 Tungod sa iya puwerte gid nga kaakig sa ila,
ginpadal-an niya sila sang mga anghel sa paglaglag sa ila.
50 Wala niya pagpunggi ang iya kaakig;
wala niya sila pagluwasa sa kamatayon,
kundi ginpamatay niya sila paagi sa mga kalalat-an.
51 Ginpamatay niya ang tanan nga kamagulangan nga lalaki sa Egipto,
nga amo ang lugar sang mga kaliwat ni Ham.
52 Dayon ginpaguwa niya sa Egipto ang iya katawhan nga pareho sa mga karnero
kag gintuytuyan niya sila sa kamingawan.
53 Gin-ubayan niya sila, gani wala sila mahadlok.
Pero ang ila mga kaaway nagkalalumos sa dagat.
54 Gindala niya sila sa duta nga iya ginpili, didto sa bukid[d] nga gin-agaw niya paagi sa iya gahom.
55 Gintabog niya ang mga pumuluyo didto palayo sa iya katawhan,
kag ginbahin-bahin niya ang duta sa mga tribo sang Israel agod ila panag-iyahan,
kag didto niya sila ginpaestar.

56 Pero gintilawan nila ang Labing Mataas nga Dios kag nagrebelde sila sa iya.
Wala nila gintuman ang iya mga sugo.
57 Nagpalayo sila kag nagluib sa Dios pareho sang ila mga katigulangan.
Indi sila masaligan pareho sa guba nga pana.
58 Ginpaimon kag ginpaakig nila ang Dios tungod sang ila mga dios-dios sa mga simbahan sa mataas nga mga lugar.

59 Nahibaluan[e] sang Dios ining ginhimo sang mga Israelinhon,
gani naakig siya kag ginsikway niya sila sing bug-os.
60 Ginbayaan niya ang iya tolda sa Shilo nga iya ginpuy-an diri sa kalibutan.
61 Gintugutan niya nga agawon sang kaaway ang Kahon sang Kasugtanan nga simbolo sang iya pagkagamhanan kag pagkahalangdon.
62 Naakig siya sa katawhan nga iya ginapanag-iyahan,
gani ginpapatay niya sila sa inaway.
63 Ginsunog ang ila bataon nga mga lalaki,
gani nawad-an sang palamanahon ang ila mga dalaga.
64 Nagkalamatay sa inaway ang ila mga pari,
kag ang ila mga balo nga wala makapangasubo para sa ila.[f]
65 Dayon daw sa nakamata ang Ginoo;
pareho siya sa isa ka makusog nga tawo nga ginpaisog sang bino.
66 Ginpatal-as niya ang iya mga kaaway;
ginpakahuy-an niya sila sa wala sing katapusan.
67 Wala niya pagpilia ang tribo ni Efraim[g] nga mga kaliwat ni Jose.
68 Sa baylo, ginpili niya ang tribo ni Juda kag ang Bukid sang Zion nga iya ginapakamahal.
69 Didto ginpatindog niya ang iya templo nga pareho kataas sa mga kabukiran, kag magapabilin ini hasta san-o pareho sang duta.

70-71 Ginpili sang Dios si David nga mangin iya alagad.
Ginkuha niya siya sa iya trabaho nga manugbantay sang karnero kag ginhimo nga hari sang Israel, ang katawhan nga iya ginapanag-iyahan.
Pareho si David sa isa ka manugbantay sang mga karnero,
72 gin-atipan niya ang mga Israelinhon sing sinsero
kag gindumalahan niya sila sing maayo.

Notas al pie

  1. 78:1 Mga kasimanwa: ukon, Katawhan ko.
  2. 78:2 paanggid: ukon, estorya; ukon, hulubaton.
  3. 78:12 aton: sa Hebreo, ila.
  4. 78:54 bukid: ukon, kabukiran.
  5. 78:59 Nahibaluan: sa literal, Nabatian.
  6. 78:64 Tan-awa ang 1 Sam. 4:17-22.
  7. 78:67 Wala… Efraim: Siguro ang buot silingon wala niya pagpilia ang ila lugar nga mangin sentro sang pagsimba kag sa diin magahari ang iya pinili nga hari.

O Livro

Salmos 78

Cântico de Asafe.

1Meu povo, presta atenção à minha lei.
Abre os teus ouvidos às palavras da minha boca.
Eu hei-de abrir a minha boca
    para contar as instrutivas lições
    que nos dá a história do nosso passado.
E como os problemas que se levantaram aos nossos avós,
    servem para nos ensinar a nós.
Coisas que já ouvimos e que sabemos bem,
    e que os nossos pais já nos contaram.
Por nossa parte também não deixaremos de as contar
    aos nossos vindouros,
    e de mostrar às gerações futuras
    as coisas pelas quais o Senhor é bem digno de ser louvado:
    o seu poder e todos os seus milagres.
Porque Deus deu a sua revelação a Jacob,
    as suas leis a Israel,
e mandou que os nossos pais as dessem a conhecer aos seus filhos,
a fim de que todas as gerações que viessem a seguir as soubessem.

E foi assim que tudo passou de geração em geração.
7/8 Pois era necessário que a sua esperança se baseasse em Deus,
    que não se esquecessem das suas obras maravilhosas,
    que sempre guardassem os seus mandamentos,
    que não fossem como seus antepassados,
    gente teimosa e rebelde
    que não soube entregar o seu coração a Deus
    e subordinar-lhe fielmente o seu espírito.

9/10 O povo de Efraim, ainda que completamente armado,
    foi derrotado na batalha,
    porque não se manteve fiel a Deus
    e recusou andar nos seus caminhos.
11/12 Esqueceu-se das obras e dos milagres que fez na sua frente,
    e também na frente dos seus pais, lá no Egipto, em Zoã.
13 Pois dividiu o mar em dois
    e os fez passar pelo meio.
Fez com que as águas se amontoassem de um lado e doutro
    do caminho por onde atravessaram!
14 De dia guiava-os com uma nuvem branca,
    e de noite com um clarão de fogo.
15 Fez as rochas abrirem-se para lhes dar água,
    que correu com a abundância de um verdadeiro rio.
16 Fez fontes a saírem mesmo das rochas,
    donde brotaram caudais de água.
17 Pois mesmo assim continuaram a pecar,
    e não tiveram medo de ali, no deserto,
    desafiar a severidade do Deus que está acima de tudo.
18 Queixaram-se, exigindo que Deus lhes desse outra comida,
    pois apetecia-lhes carne.
19 E revoltavam-se
    dizendo que Deus não conseguiria certamente
    dar-lhe uma comida decente ali naquele deserto.
20 E o certo é que o Senhor mandou bater numa rocha
    e saiu água!
E era tanta que formava um rio!
Mas mesmo assim continuaram na ideia deles:
    “Sim, mas pão que seja pão,
    e carne verdadeira, poderá ele dar-nos?”
21 Então o Senhor, ouvindo isto, indignou-se muito,
    e exaltou-se contra Israel.
22 Pois não foram capazes de acreditar no próprio Deus,
    e na sua capacidade para os salvar.
23/24 Isto apesar de o Senhor já ter mandado
    que se abrissem as janelas do céu,
    fazendo chover sobre eles o maná, que era o trigo do céu,
    o alimento que Deus lhes dava para se nutrirem perfeitamente.
25 Foi assim que puderam comer a comida dos anjos,
    e tanta quanta queriam!
26/28 Contudo, Deus fez que soprasse com força
    um vento de oriente, e também do sul,
o qual trouxe sobre eles bandos de aves
    que mais pareciam nuvens de pó, ou de areia,
    como quando se levanta o vento na praia.
As aves vieram parar-lhes mesmo às mãos,
    ali onde estavam, no meio das suas tendas.
29 E o povo comeu até se fartar.
Tiveram o que desejavam.

30 Contudo, ainda mal tinham satisfeito o seu apetite,
    quando ainda tinham aquela comida na boca,
31 Deus resolveu intervir, e matou os mais fortes de entre eles,
    a elite de Israel!

32 Pois nem mesmo assim deixaram de pecar,
    e continuaram sem compreender,
    sem ligar aos milagres do Senhor.
33 Por isso ele reduziu as suas vidas
    a um tempo sem sentido e cheio de angústias.

34/35 Por fim, sempre que Deus os deixava sentir o terror da morte,
    então voltavam para ele e buscavam-no com ansiedade,
    lembrando-se de que Deus era como uma rocha firme,
    e que era o seu salvador,
    o Deus que estava acima de tudo o que existia.

36 No entanto, o culto que lhe prestavam era só de boca.
No fundo mentiam-lhe!
37 Os seus corações não eram rectos para com Deus,
    não foram fiéis às suas promessas.

38 Mas Deus, que é extremamente bondoso, perdoou-lhes a maldade
    e não os destruiu todos.
Antes frequentemente suspendeu
    a aplicação do rigor da sua justiça, e da sua indignação.
39 Porque se lembrava de que eram meros humanos, mortais,
    que desaparecem num momento,
como um vento que sopra e não volta.

40 Oh! Quantas vezes eles ofenderam Deus no deserto.
41 Tantas vezes recuaram, e fizeram, conscientemente,
    com que o Senhor os tivesse de castigar.
Depois, duvidavam constantemente do santo de Israel.
42 Esqueciam-se da força que tem a sua mão,
    e de tudo o que já tinha feito para os livrar dos adversários.
43 Esqueceram-se dos milagres que fez no Egipto,
    e das maravilhas que fez acontecer nos campos de Zoã,
44 como transformou em sangue as águas dos rios,
    de modo que ninguém podia matar a sede.
45 E como mandou grandes enxames de moscas
    que cobriram a terra,
e também rãs que encheram todo o Egipto!
46 As lagartas comeram-lhes as plantas,
    e os gafanhotos levaram-lhes todo o produto do seu trabalho.
47 Destruiu-lhes as vinhas e as figueiras com a saraiva.
48 Também o gado foi morto pelo granizo,
    e os rebanhos desvastados pelos raios.
49 Desencadeou sobre eles
toda a intensidade da sua severidade e indignação;
    mandou-lhes a angústia.
50 Deu livre curso à sua cólera, e não lhes poupou a vida,
    mas deixou-os entregues às doenças, às pestes.
51 Depois tirou a vida do filho mais velho de cada família egípcia,
    aqueles que constituíam a força dessa raça.

52 Contudo conduziu o seu próprio povo através do deserto,
    como um pastor que leva o rebanho.
53 E guiou-os com segurança,
    para não terem de recear coisa alguma.
Em contrapartida, os adversários do seu povo, o mar os cobriu.
54 E conduziu-os até à entrada daquela terra de bênçãos
    que lhes tinha destinado,
    que com o seu poder tinha reservado para eles.
55 Expulsou as nações que ocupavam essa terra,
    e a repartiu proporcionalmente por cada uma das tribos de Israel.

56 Contudo continuaram a revoltar-se contra o Deus
    que está acima de tudo,
    e recusaram-se a obedecer aos seus mandamentos.
57 E até alguns recusaram entrar na terra prometida
    e foram desobedientes como os seus pais.
Portaram-se tal como um arco cuja flecha se vira contra o atirador.
58 Fizeram levantar a cólera de Deus,
    levantando altares a outros deuses
    e fazendo imagens para adorarem.

59 Ao ver isto Deus ficou altamente indignado
    e aborrecido com Israel.
60/61 Por isso abandonou a sua morada em Silo,
    onde habitara no meio dos homens;
permitiu que a sua arca,
    que representava a sua força, fosse capturado pelo inimigo.
62 Deixou que o seu povo fosse chacinado,
    porque estava irado intensamente.
63 Os seus jovens foram mortos pelo fogo,
    e as raparigas calaram as suas canções de noivas,
    antes de atingirem a idade do casamento.
64 Os sacerdotes foram assassinados,
    e as suas viúvas não puderam chorá-los.

65 Até que o Senhor se levantou,
    como se despertasse dum sono,
    ou como um guerreiro que recobra os sentidos,
    depois de uma noite de festa.
66 E dispersou os seus inimigos, que se puseram em fuga,
    entregues a um desprezo de que nunca mais sairão.

67/68 Depois, também, o Senhor entendeu por bem
    não considerar a família de José, a tribo de Efraim,
    antes em seu lugar escolheu a tribo de Judá,
    e o Monte Sião que ele amava.
69 E ali construiu um célebre templo,
    sólido e durável como os céus e a Terra.
70 Também escolheu David para o servir,
    tirando-o de guarda aos rebanhos de seu pai.
71 E David deixou as ovelhas e os cordeirinhos,
    para ser o pastor de Jacob, o povo de Deus,
    e de Israel, propriedade de Deus.
72 E conduziu esse rebanho do Senhor
    com habilidade e segurança.