Ang Pulong Sang Dios

Salmo 78:1-72

Salmo 78Salmo 78 Ang titulo sa Hebreo: Ang “maskil” nga ginsulat ni Asaf.

Pagtuytoy sang Dios sa Iya Katawhan

1Mga kasimanwa,78:1 Mga kasimanwa: ukon, Katawhan ko. pamatii ninyo ang akon mga pagpanudlo.

2Tudluan ko kamo paagi sa mga paanggid.78:2 paanggid: ukon, estorya; ukon, hulubaton.

Sugiran ko kamo sang tinago nga mga kamatuoran sang una

3nga nahibaluan na naton,

kay ginsugid ini sa aton sang aton mga katigulangan.

4Indi naton ini pagtaguon sa aton mga kabataan;

isugid naton ini sa masunod nga mga henerasyon.

Sugiran ta sila sang gahom sang Ginoo kag sang iya dalayawon kag makatilingala nga mga binuhatan.

5Ginhatagan niya sang kasuguan ang katawhan sang Israel nga mga kaliwat ni Jacob.

Ginmanduan niya ang aton mga katigulangan nga itudlo ini sa ila mga kabataan,

6agod ang masunod nga henerasyon makahibalo man sini,

kag matudlo man nila ini sa ila mga kabataan.

7Sa sini nga paagi magasalig sila sa Dios kag indi nila pagkalimtan ang iya mga ginhimo kundi tumanon nila ang iya mga sugo.

8Indi sila mangin pareho sa ila mga katigulangan nga mga matig-a sing ulo, indi matinumanon, indi malig-on ang ila pagsalig sa Dios, kag indi matutom sa iya.

9Ang mga soldado sang Efraim, bisan may armas sila nga mga pana, nagpalalagyo sang tion sang inaway.

10Wala nila gintuman ang ila kasugtanan sa Dios;

wala nila ginsunod ang iya kasuguan.

11Ginkalimtan nila ang iya makatilingala nga mga binuhatan nga ginpakita sa ila.

12Naghimo ang Dios sang milagro didto sa Zoan, sa duta sang Egipto

kag nakita ini sang aton78:12 aton: sa Hebreo, ila. mga katigulangan.

13Gintunga niya ang dagat kag ginpaagi sila;

ginhimo niya ang tubig nga daw mga pader.

14Kon adlaw, ginatuytuyan niya sila paagi sa panganod,

kag kon gab-i, paagi sa kasanag sang kalayo.

15Ginpalitik niya ang mga bato sa kamingawan kag nagtubod ang tubig

kag ginpaayawan niya sila inom sang tubig nga daw halin sa kadadalman sang duta.

16Ginpatubod niya ang tubig sa bato kag nag-ilig ang tubig nga daw sa suba.

17Pero ang aton mga katigulangan nagpadayon sa pagpakasala sa iya.

Didto sa kamingawan nagrebelde sila sa Labing Mataas nga Dios.

18Gintilawan nila sing hungod ang Dios paagi sa pagpangayo sang kalan-on nga gusto gid nila.

19Gin-insulto nila ang Dios paagi sa pagsiling, “Makapapunsyon bala ang Dios diri sa kamingawan?

20Matuod nga ginpahampak niya ang bato kag nagsagawak ang tubig,

pero makahatag bala siya sang tinapay kag karne sa aton nga iya katawhan?”

21Gani naakig ang Ginoo sang mabatian niya sila.

Sa iya kaakig sa ila nga mga Israelinhon, nga mga kaliwat ni Jacob, ginsalakay niya sila sang kalayo.

22Kay wala sila sing pagtuo sa iya, kag wala sila magsalig nga luwason niya sila.

23Pero bisan pa sina, ginmanduan niya ang langit nga mag-abri,

24kag ginpaulanan niya sila sang pagkaon nga ginatawag manna.

Ginhatag niya sa ila ini nga pagkaon nga halin sa langit agod ila kaunon.

25Sila nga tawo nagkaon sang pagkaon sang mga anghel, kag ginpagustuhan gid sila sang Dios sini.

26Ginpahuyop niya ang hangin nga halin sa sidlangan kag sa bagatnan paagi sa iya gahom.

27Kag ginpaulanan niya sila sang mga pispis nga daw pareho kadamo sa balas sa baybayon.

28Ginpahugpa niya ini sa palibot sang ila mga tolda didto sa ila nga kampo.

29Gani nagkaon sila kag nagkalabusog, kay ginhatag sang Dios sa ila ang gusto nila.

30Pero samtang nagapagusto sila sang kaon,

31naakig ang Dios sa ila.

Ginpamatay niya ang makusog nga mga pamatan-on sang Israel.

32Bisan pa sining tanan nga ginpanghimo niya, nagpadayon sila sa pagpakasala. Bisan naghimo siya sang mga milagro, wala sila nagtuo sa iya.

33Gani gulpi lang niya gintapos ang ila kabuhi paagi sa hinali nga kalaglagan.

34Sang ginpatay niya ang iban sa ila, ang nabilin nagdangop sa iya kag naghinulsol, nga nagahandom gid sa iya.

35Nadumduman nila nga ang Labing Mataas nga Dios amo ang ila palalipdan nga bato kag manunubos.

36Pero nagadayaw-dayaw lang sila sa iya. Mga butigon sila.

37Indi sila mainunungon sa iya;

indi sila matutom sa ila kasugtanan sa iya.

38Pero bisan pa sini, maluluy-on gihapon ang Dios sa ila.

Ginpatawad niya ang ila mga sala kag wala niya sila paglaglaga.

Sa madamo nga tion ginpunggan niya ang iya kaakig bisan puwerte na gid ang iya kaugot.

39Naisip niya nga sila mga tawo lang, nga pareho sa nagalabay nga hangin nga nagakadula lang.

40Pila ka beses sila nga nagrebelde sa Dios kag nagpasubo sa iya didto sa kamingawan.

41Liwat-liwat nila nga gintilawan ang Dios;

ginsakit nila ang balatyagon sang Balaan nga Dios sang Israel.

42Ginkalimtan nila ang iya gahom nga ginpakita sadtong tion nga ginluwas niya sila sa ila mga kaaway

43kag sang tion nga ginhimo niya ang iya mga milagro kag makatilingala nga mga binuhatan didto sa Zoan, sa duta sang Egipto.

44Ginhimo niya nga dugo ang mga suba kag mga sapa sang mga Egiptohanon,

kag tungod sini wala na sila sing mainom.

45Nagpadala siya sang panong sang mga sapat-sapat sa pagpaantos sa ila,

kag sang mga paka sa paghalit sang ila mga duta.

46Ginpakaon niya sa mga apan ang ila mga tanom kag mga patubas.

47Ginpamatay niya ang ila mga ubas kag mga kahoy nga higera paagi sa ulan nga yelo.

48Ginpamatay niya ang ila mga kasapatan paagi man sa ulan nga yelo kag sa kilat.

49Tungod sa iya puwerte gid nga kaakig sa ila,

ginpadal-an niya sila sang mga anghel sa paglaglag sa ila.

50Wala niya pagpunggi ang iya kaakig;

wala niya sila pagluwasa sa kamatayon,

kundi ginpamatay niya sila paagi sa mga kalalat-an.

51Ginpamatay niya ang tanan nga kamagulangan nga lalaki sa Egipto,

nga amo ang lugar sang mga kaliwat ni Ham.

52Dayon ginpaguwa niya sa Egipto ang iya katawhan nga pareho sa mga karnero

kag gintuytuyan niya sila sa kamingawan.

53Gin-ubayan niya sila, gani wala sila mahadlok.

Pero ang ila mga kaaway nagkalalumos sa dagat.

54Gindala niya sila sa duta nga iya ginpili, didto sa bukid78:54 bukid: ukon, kabukiran. nga gin-agaw niya paagi sa iya gahom.

55Gintabog niya ang mga pumuluyo didto palayo sa iya katawhan,

kag ginbahin-bahin niya ang duta sa mga tribo sang Israel agod ila panag-iyahan,

kag didto niya sila ginpaestar.

56Pero gintilawan nila ang Labing Mataas nga Dios kag nagrebelde sila sa iya.

Wala nila gintuman ang iya mga sugo.

57Nagpalayo sila kag nagluib sa Dios pareho sang ila mga katigulangan.

Indi sila masaligan pareho sa guba nga pana.

58Ginpaimon kag ginpaakig nila ang Dios tungod sang ila mga dios-dios sa mga simbahan sa mataas nga mga lugar.

59Nahibaluan78:59 Nahibaluan: sa literal, Nabatian. sang Dios ining ginhimo sang mga Israelinhon,

gani naakig siya kag ginsikway niya sila sing bug-os.

60Ginbayaan niya ang iya tolda sa Shilo nga iya ginpuy-an diri sa kalibutan.

61Gintugutan niya nga agawon sang kaaway ang Kahon sang Kasugtanan nga simbolo sang iya pagkagamhanan kag pagkahalangdon.

62Naakig siya sa katawhan nga iya ginapanag-iyahan,

gani ginpapatay niya sila sa inaway.

63Ginsunog ang ila bataon nga mga lalaki,

gani nawad-an sang palamanahon ang ila mga dalaga.

64Nagkalamatay sa inaway ang ila mga pari,

kag ang ila mga balo nga wala makapangasubo para sa ila.78:64 Tan-awa ang 1 Sam. 4:17-22.

65Dayon daw sa nakamata ang Ginoo;

pareho siya sa isa ka makusog nga tawo nga ginpaisog sang bino.

66Ginpatal-as niya ang iya mga kaaway;

ginpakahuy-an niya sila sa wala sing katapusan.

67Wala niya pagpilia ang tribo ni Efraim78:67 Wala… Efraim: Siguro ang buot silingon wala niya pagpilia ang ila lugar nga mangin sentro sang pagsimba kag sa diin magahari ang iya pinili nga hari. nga mga kaliwat ni Jose.

68Sa baylo, ginpili niya ang tribo ni Juda kag ang Bukid sang Zion nga iya ginapakamahal.

69Didto ginpatindog niya ang iya templo nga pareho kataas sa mga kabukiran, kag magapabilin ini hasta san-o pareho sang duta.

70-71Ginpili sang Dios si David nga mangin iya alagad.

Ginkuha niya siya sa iya trabaho nga manugbantay sang karnero kag ginhimo nga hari sang Israel, ang katawhan nga iya ginapanag-iyahan.

Pareho si David sa isa ka manugbantay sang mga karnero,

72gin-atipan niya ang mga Israelinhon sing sinsero

kag gindumalahan niya sila sing maayo.

O Livro

Salmos 78:1-72

Salmo 78

Cântico didático de Asafe.

1Meu povo, presta atenção ao meu ensino;

abre os ouvidos às palavras da minha boca.

2Falarei por parábolas;

explicarei mistérios desde a antiguidade.

3Os problemas que os nossos pais enfrentaram

e que servem para nos ensinar a nós;

coisas que ouvimos e sabemos,

que os nossos pais nos contaram.

4Também não deixaremos de contar

e de mostrar às gerações futuras

as coisas pelas quais o Senhor deve ser louvado,

o seu poder e todos os seus milagres.

5Deus deu o seu testemunho a Jacob,

e estabeleceu a sua Lei em Israel;

mandou que os nossos pais

os dessem a conhecer aos seus filhos.

6Para que as gerações futuras os conhecessem;

foi assim que passaram de geração em geração.

7Pois era necessário que confiassem em Deus;

não esquecessem as suas obras maravilhosas

e sempre guardassem os seus mandamentos.

8Que não fossem como os seus antepassados,

gente teimosa e rebelde,

que não soube entregar o seu coração a Deus

nem submeter-lhe fielmente o seu espírito.

9O povo de Efraim, completamente armado,

virou as costas à batalha, tomado de medo.

10Não se manteve fiel à aliança de Deus

e recusou andar na sua Lei.

11Esqueceu-se das obras

e dos milagres que fizera na sua frente.

12E também na frente dos seus pais,

lá no Egito e em Zoã.

13Dividiu o mar em dois e fê-los passar;

fez com que as águas se amontoassem e atravessaram.

14De dia guiava-os com uma nuvem branca

e de noite com um clarão de fogo.

15Fez as rochas abrirem-se para lhes dar água

que correu com a abundância de um rio.

16Fez com que fontes saíssem das rochas,

donde brotaram caudais de água.

17Mesmo assim, continuaram a pecar;

não tiveram medo de, ali no deserto,

desafiar o Altíssimo.

18Queixaram-se, exigindo que Deus lhes desse outra comida,

pois apetecia-lhes carne.

19Revoltavam-se, dizendo: “Será Deus capaz

de servir-nos à mesa no deserto?

20É verdade que ele bateu na rocha e dela saiu água;

tanta que formava um rio!

Mas poderá ele dar-nos também pão,

e preparar carne verdadeira para o seu povo?”

21Ouvindo isto, acendeu-se a ira do Senhor,

que lançou fogo

contra Jacob e também se indignou contra Israel.

22Pois não creram em Deus,

nem na sua capacidade para os salvar.

23Isto apesar do Senhor já ter ordenado

que se abrissem as janelas do céu.

24Fez chover sobre eles o maná,

que era o pão do céu, para se alimentarem.

25Assim puderam comer a comida dos anjos,

tanta quanto quiseram, até fartar!

26Contudo, Deus fez que soprasse com força

um vento de oriente e também do sul.

27Este trouxe sobre eles bandos de aves

que mais pareciam nuvens de pó ou de areia,

como quando se levanta o vento na praia.

28As aves vieram parar-lhes mesmo às mãos,

ali onde estavam, no meio das suas tendas.

29E o povo comeu até se fartar;

tiveram o que desejavam.

30Contudo, mal tinham satisfeito o seu apetite,

ainda tinham aquela comida na boca.

31A ira de Deus caiu sobre eles

e matou os mais fortes, a elite de Israel!

32Pois nem mesmo assim deixaram de pecar;

continuaram sem acreditar,

sem ligar aos milagres do Senhor.

33Por isso, reduziu as suas vidas a dias sem sentido,

a anos cheios de angústia.

34Sempre que Deus os deixava sentir o terror da morte,

voltavam-se para ele e buscavam-no com ansiedade.

35Lembravam-se que Deus era como um rochedo firme

e que o Deus altíssimo era o seu Redentor.

36No entanto, o culto que lhe prestavam era só de boca;

no fundo mentiam-lhe!

37Os seus corações não eram retos para com Deus;

não foram fiéis à sua aliança.

38Mas Deus, que é extremamente misericordioso,

perdoou-lhes a sua maldade e não os destruiu;

frequentemente suspendeu o rigor da sua justiça e indignação.

39Porque se lembrava que eram meros humanos;

mortais que desaparecem num momento,

como um vento que sopra e não volta.

40Oh! Quantas vezes ofenderam a Deus no deserto

e na solidão o provocaram!

41Quantas vezes puseram Deus à prova;

irritaram constantemente o Santo de Israel.

42Esqueceram-se da força que tem a sua mão;

de tudo o que já tinha feito para livrá-los dos adversários.

43Esqueceram-se dos milagres que fez no Egito,

e das maravilhas que fez acontecer nos campos de Zoã.

44Como transformou em sangue as águas dos rios,

de modo que ninguém podia matar a sede.

45Como mandou grandes enxames de moscas,

que cobriram a terra,

e também rãs que encheram todo o Egito!

46As lagartas comeram-lhes as plantas

e os gafanhotos levaram o produto de todo o seu trabalho.

47Destruiu-lhes as vinhas e as figueiras bravas com a saraiva.

48Também o gado foi morto pelo granizo

e os rebanhos desvastados pelos raios.

49Soltou sobre eles a intensidade

de toda a sua severidade e indignação;

mandou-lhes angústias.

50Deu livre curso à sua cólera, não lhes poupou a vida;

deixou-os entregues às doenças e às pestes.

51Tirou a vida ao filho mais velho das famílias egípcias,

aqueles que constituíam os descendentes de Cam.

52Contudo, conduziu o seu povo através do deserto,

como um pastor que leva o rebanho.

53Guiou-os com segurança,

para não terem de recear coisa alguma;

aos adversários do seu povo, porém, o mar os cobriu.

54Conduziu-os até à entrada daquela terra santa,

que lhes tinha destinado;

até ao monte que, com o seu poder, lhes tinha reservado.

55Expulsou as nações que ocupavam essa terra

e repartiu-a por cada uma das tribos de Israel.

56Contudo, continuaram a revoltar-se,

e puseram à prova o Deus altíssimo;

recusaram obedecer aos seus mandamentos.

57Desviaram-se de Deus e foram-lhe infiéis

e foram desobedientes como os seus pais;

portaram-se como um arco cuja flecha se vira contra o atirador.

58Fizeram suscitar a cólera de Deus,

levantando altares a outros deuses

e fazendo imagens para adorarem.

59Ao ouvir isto Deus ficou altamente indignado

e rejeitou Israel.

60Por isso, abandonou a sua morada em Silo,

onde habitara no meio dos homens.

61Permitiu que a sua arca,

que representava a sua força e esplendor, fosse capturada pelo inimigo.

62Deixou que o seu povo fosse chacinado,

porque estava intensamente irado.

63Os seus jovens foram mortos pelo fogo

e as raparigas calaram as canções de noivado,

antes de atingirem a idade do casamento.

64Os sacerdotes foram assassinados

e as suas viúvas não puderam chorá-los.

65Até que o Senhor se levantou,

como se despertasse dum sono,

ou como um guerreiro que recobra os sentidos,

depois de uma noite de festa.

66Dispersou os seus inimigos,

que se puseram em fuga,

entregues a um desprezo permanente.

67Depois o Senhor entendeu por bem

não considerar a família de José, a tribo de Efraim.

68Em seu lugar escolheu a tribo de Judá

e o monte Sião que ele amava.

69Ali construiu um célebre templo,

como a Terra que estabeleceu para sempre.

70Também escolheu David para o servir,

quando este era pastor de ovelhas.

71David deixou as ovelhas e os cordeirinhos,

para ser o pastor de Jacob, o povo de Deus,

e de Israel, a sua propriedade.

72Ele conduziu esse rebanho do Senhor,

com integridade de coração e mãos hábeis.