Ang Pulong Sang Dios

Salmo 78

Pagtuytoy sang Dios sa Iya Katawhan

1Mga kasimanwa,[a] pamatii ninyo ang akon mga pagpanudlo.
Tudluan ko kamo paagi sa mga paanggid.[b]
Sugiran ko kamo sang tinago nga mga kamatuoran sang una
nga nahibaluan na naton,
kay ginsugid ini sa aton sang aton mga katigulangan.
Indi naton ini pagtaguon sa aton mga kabataan;
isugid naton ini sa masunod nga mga henerasyon.
Sugiran ta sila sang gahom sang Ginoo kag sang iya dalayawon kag makatilingala nga mga binuhatan.
Ginhatagan niya sang kasuguan ang katawhan sang Israel nga mga kaliwat ni Jacob.
Ginmanduan niya ang aton mga katigulangan nga itudlo ini sa ila mga kabataan,
agod ang masunod nga henerasyon makahibalo man sini,
kag matudlo man nila ini sa ila mga kabataan.
Sa sini nga paagi magasalig sila sa Dios kag indi nila pagkalimtan ang iya mga ginhimo kundi tumanon nila ang iya mga sugo.
Indi sila mangin pareho sa ila mga katigulangan nga mga matig-a sing ulo, indi matinumanon, indi malig-on ang ila pagsalig sa Dios, kag indi matutom sa iya.

Ang mga soldado sang Efraim, bisan may armas sila nga mga pana, nagpalalagyo sang tion sang inaway.
10 Wala nila gintuman ang ila kasugtanan sa Dios;
wala nila ginsunod ang iya kasuguan.
11 Ginkalimtan nila ang iya makatilingala nga mga binuhatan nga ginpakita sa ila.

12 Naghimo ang Dios sang milagro didto sa Zoan, sa duta sang Egipto
kag nakita ini sang aton[c] mga katigulangan.
13 Gintunga niya ang dagat kag ginpaagi sila;
ginhimo niya ang tubig nga daw mga pader.
14 Kon adlaw, ginatuytuyan niya sila paagi sa panganod,
kag kon gab-i, paagi sa kasanag sang kalayo.
15 Ginpalitik niya ang mga bato sa kamingawan kag nagtubod ang tubig
kag ginpaayawan niya sila inom sang tubig nga daw halin sa kadadalman sang duta.
16 Ginpatubod niya ang tubig sa bato kag nag-ilig ang tubig nga daw sa suba.

17 Pero ang aton mga katigulangan nagpadayon sa pagpakasala sa iya.
Didto sa kamingawan nagrebelde sila sa Labing Mataas nga Dios.
18 Gintilawan nila sing hungod ang Dios paagi sa pagpangayo sang kalan-on nga gusto gid nila.
19 Gin-insulto nila ang Dios paagi sa pagsiling, “Makapapunsyon bala ang Dios diri sa kamingawan?
20 Matuod nga ginpahampak niya ang bato kag nagsagawak ang tubig,
pero makahatag bala siya sang tinapay kag karne sa aton nga iya katawhan?”
21 Gani naakig ang Ginoo sang mabatian niya sila.
Sa iya kaakig sa ila nga mga Israelinhon, nga mga kaliwat ni Jacob, ginsalakay niya sila sang kalayo.
22 Kay wala sila sing pagtuo sa iya, kag wala sila magsalig nga luwason niya sila.
23 Pero bisan pa sina, ginmanduan niya ang langit nga mag-abri,
24 kag ginpaulanan niya sila sang pagkaon nga ginatawag manna.
Ginhatag niya sa ila ini nga pagkaon nga halin sa langit agod ila kaunon.
25 Sila nga tawo nagkaon sang pagkaon sang mga anghel, kag ginpagustuhan gid sila sang Dios sini.
26 Ginpahuyop niya ang hangin nga halin sa sidlangan kag sa bagatnan paagi sa iya gahom.
27 Kag ginpaulanan niya sila sang mga pispis nga daw pareho kadamo sa balas sa baybayon.
28 Ginpahugpa niya ini sa palibot sang ila mga tolda didto sa ila nga kampo.
29 Gani nagkaon sila kag nagkalabusog, kay ginhatag sang Dios sa ila ang gusto nila.
30 Pero samtang nagapagusto sila sang kaon,
31 naakig ang Dios sa ila.
Ginpamatay niya ang makusog nga mga pamatan-on sang Israel.
32 Bisan pa sining tanan nga ginpanghimo niya, nagpadayon sila sa pagpakasala. Bisan naghimo siya sang mga milagro, wala sila nagtuo sa iya.
33 Gani gulpi lang niya gintapos ang ila kabuhi paagi sa hinali nga kalaglagan.
34 Sang ginpatay niya ang iban sa ila, ang nabilin nagdangop sa iya kag naghinulsol, nga nagahandom gid sa iya.
35 Nadumduman nila nga ang Labing Mataas nga Dios amo ang ila palalipdan nga bato kag manunubos.
36 Pero nagadayaw-dayaw lang sila sa iya. Mga butigon sila.
37 Indi sila mainunungon sa iya;
indi sila matutom sa ila kasugtanan sa iya.
38 Pero bisan pa sini, maluluy-on gihapon ang Dios sa ila.
Ginpatawad niya ang ila mga sala kag wala niya sila paglaglaga.
Sa madamo nga tion ginpunggan niya ang iya kaakig bisan puwerte na gid ang iya kaugot.
39 Naisip niya nga sila mga tawo lang, nga pareho sa nagalabay nga hangin nga nagakadula lang.
40 Pila ka beses sila nga nagrebelde sa Dios kag nagpasubo sa iya didto sa kamingawan.
41 Liwat-liwat nila nga gintilawan ang Dios;
ginsakit nila ang balatyagon sang Balaan nga Dios sang Israel.
42 Ginkalimtan nila ang iya gahom nga ginpakita sadtong tion nga ginluwas niya sila sa ila mga kaaway
43 kag sang tion nga ginhimo niya ang iya mga milagro kag makatilingala nga mga binuhatan didto sa Zoan, sa duta sang Egipto.
44 Ginhimo niya nga dugo ang mga suba kag mga sapa sang mga Egiptohanon,
kag tungod sini wala na sila sing mainom.
45 Nagpadala siya sang panong sang mga sapat-sapat sa pagpaantos sa ila,
kag sang mga paka sa paghalit sang ila mga duta.
46 Ginpakaon niya sa mga apan ang ila mga tanom kag mga patubas.
47 Ginpamatay niya ang ila mga ubas kag mga kahoy nga higera paagi sa ulan nga yelo.
48 Ginpamatay niya ang ila mga kasapatan paagi man sa ulan nga yelo kag sa kilat.
49 Tungod sa iya puwerte gid nga kaakig sa ila,
ginpadal-an niya sila sang mga anghel sa paglaglag sa ila.
50 Wala niya pagpunggi ang iya kaakig;
wala niya sila pagluwasa sa kamatayon,
kundi ginpamatay niya sila paagi sa mga kalalat-an.
51 Ginpamatay niya ang tanan nga kamagulangan nga lalaki sa Egipto,
nga amo ang lugar sang mga kaliwat ni Ham.
52 Dayon ginpaguwa niya sa Egipto ang iya katawhan nga pareho sa mga karnero
kag gintuytuyan niya sila sa kamingawan.
53 Gin-ubayan niya sila, gani wala sila mahadlok.
Pero ang ila mga kaaway nagkalalumos sa dagat.
54 Gindala niya sila sa duta nga iya ginpili, didto sa bukid[d] nga gin-agaw niya paagi sa iya gahom.
55 Gintabog niya ang mga pumuluyo didto palayo sa iya katawhan,
kag ginbahin-bahin niya ang duta sa mga tribo sang Israel agod ila panag-iyahan,
kag didto niya sila ginpaestar.

56 Pero gintilawan nila ang Labing Mataas nga Dios kag nagrebelde sila sa iya.
Wala nila gintuman ang iya mga sugo.
57 Nagpalayo sila kag nagluib sa Dios pareho sang ila mga katigulangan.
Indi sila masaligan pareho sa guba nga pana.
58 Ginpaimon kag ginpaakig nila ang Dios tungod sang ila mga dios-dios sa mga simbahan sa mataas nga mga lugar.

59 Nahibaluan[e] sang Dios ining ginhimo sang mga Israelinhon,
gani naakig siya kag ginsikway niya sila sing bug-os.
60 Ginbayaan niya ang iya tolda sa Shilo nga iya ginpuy-an diri sa kalibutan.
61 Gintugutan niya nga agawon sang kaaway ang Kahon sang Kasugtanan nga simbolo sang iya pagkagamhanan kag pagkahalangdon.
62 Naakig siya sa katawhan nga iya ginapanag-iyahan,
gani ginpapatay niya sila sa inaway.
63 Ginsunog ang ila bataon nga mga lalaki,
gani nawad-an sang palamanahon ang ila mga dalaga.
64 Nagkalamatay sa inaway ang ila mga pari,
kag ang ila mga balo nga wala makapangasubo para sa ila.[f]
65 Dayon daw sa nakamata ang Ginoo;
pareho siya sa isa ka makusog nga tawo nga ginpaisog sang bino.
66 Ginpatal-as niya ang iya mga kaaway;
ginpakahuy-an niya sila sa wala sing katapusan.
67 Wala niya pagpilia ang tribo ni Efraim[g] nga mga kaliwat ni Jose.
68 Sa baylo, ginpili niya ang tribo ni Juda kag ang Bukid sang Zion nga iya ginapakamahal.
69 Didto ginpatindog niya ang iya templo nga pareho kataas sa mga kabukiran, kag magapabilin ini hasta san-o pareho sang duta.

70-71 Ginpili sang Dios si David nga mangin iya alagad.
Ginkuha niya siya sa iya trabaho nga manugbantay sang karnero kag ginhimo nga hari sang Israel, ang katawhan nga iya ginapanag-iyahan.
Pareho si David sa isa ka manugbantay sang mga karnero,
72 gin-atipan niya ang mga Israelinhon sing sinsero
kag gindumalahan niya sila sing maayo.

Notas al pie

  1. 78:1 Mga kasimanwa: ukon, Katawhan ko.
  2. 78:2 paanggid: ukon, estorya; ukon, hulubaton.
  3. 78:12 aton: sa Hebreo, ila.
  4. 78:54 bukid: ukon, kabukiran.
  5. 78:59 Nahibaluan: sa literal, Nabatian.
  6. 78:64 Tan-awa ang 1 Sam. 4:17-22.
  7. 78:67 Wala… Efraim: Siguro ang buot silingon wala niya pagpilia ang ila lugar nga mangin sentro sang pagsimba kag sa diin magahari ang iya pinili nga hari.

New Living Translation

Psalm 78

Psalm 78

A psalm[a] of Asaph.

O my people, listen to my instructions.
    Open your ears to what I am saying,
    for I will speak to you in a parable.
I will teach you hidden lessons from our past—
    stories we have heard and known,
    stories our ancestors handed down to us.
We will not hide these truths from our children;
    we will tell the next generation
about the glorious deeds of the Lord,
    about his power and his mighty wonders.
For he issued his laws to Jacob;
    he gave his instructions to Israel.
He commanded our ancestors
    to teach them to their children,
so the next generation might know them—
    even the children not yet born—
    and they in turn will teach their own children.
So each generation should set its hope anew on God,
    not forgetting his glorious miracles
    and obeying his commands.
Then they will not be like their ancestors—
    stubborn, rebellious, and unfaithful,
    refusing to give their hearts to God.

The warriors of Ephraim, though armed with bows,
    turned their backs and fled on the day of battle.
10 They did not keep God’s covenant
    and refused to live by his instructions.
11 They forgot what he had done—
    the great wonders he had shown them,
12 the miracles he did for their ancestors
    on the plain of Zoan in the land of Egypt.
13 For he divided the sea and led them through,
    making the water stand up like walls!
14 In the daytime he led them by a cloud,
    and all night by a pillar of fire.
15 He split open the rocks in the wilderness
    to give them water, as from a gushing spring.
16 He made streams pour from the rock,
    making the waters flow down like a river!

17 Yet they kept on sinning against him,
    rebelling against the Most High in the desert.
18 They stubbornly tested God in their hearts,
    demanding the foods they craved.
19 They even spoke against God himself, saying,
    “God can’t give us food in the wilderness.
20 Yes, he can strike a rock so water gushes out,
    but he can’t give his people bread and meat.”
21 When the Lord heard them, he was furious.
    The fire of his wrath burned against Jacob.
    Yes, his anger rose against Israel,
22 for they did not believe God
    or trust him to care for them.
23 But he commanded the skies to open;
    he opened the doors of heaven.
24 He rained down manna for them to eat;
    he gave them bread from heaven.
25 They ate the food of angels!
    God gave them all they could hold.
26 He released the east wind in the heavens
    and guided the south wind by his mighty power.
27 He rained down meat as thick as dust—
    birds as plentiful as the sand on the seashore!
28 He caused the birds to fall within their camp
    and all around their tents.
29 The people ate their fill.
    He gave them what they craved.
30 But before they satisfied their craving,
    while the meat was yet in their mouths,
31 the anger of God rose against them,
    and he killed their strongest men.
    He struck down the finest of Israel’s young men.

32 But in spite of this, the people kept sinning.
    Despite his wonders, they refused to trust him.
33 So he ended their lives in failure,
    their years in terror.
34 When God began killing them,
    they finally sought him.
    They repented and took God seriously.
35 Then they remembered that God was their rock,
    that God Most High[b] was their redeemer.
36 But all they gave him was lip service;
    they lied to him with their tongues.
37 Their hearts were not loyal to him.
    They did not keep his covenant.
38 Yet he was merciful and forgave their sins
    and did not destroy them all.
Many times he held back his anger
    and did not unleash his fury!
39 For he remembered that they were merely mortal,
    gone like a breath of wind that never returns.

40 Oh, how often they rebelled against him in the wilderness
    and grieved his heart in that dry wasteland.
41 Again and again they tested God’s patience
    and provoked the Holy One of Israel.
42 They did not remember his power
    and how he rescued them from their enemies.
43 They did not remember his miraculous signs in Egypt,
    his wonders on the plain of Zoan.
44 For he turned their rivers into blood,
    so no one could drink from the streams.
45 He sent vast swarms of flies to consume them
    and hordes of frogs to ruin them.
46 He gave their crops to caterpillars;
    their harvest was consumed by locusts.
47 He destroyed their grapevines with hail
    and shattered their sycamore-figs with sleet.
48 He abandoned their cattle to the hail,
    their livestock to bolts of lightning.
49 He loosed on them his fierce anger—
    all his fury, rage, and hostility.
He dispatched against them
    a band of destroying angels.
50 He turned his anger against them;
    he did not spare the Egyptians’ lives
    but ravaged them with the plague.
51 He killed the oldest son in each Egyptian family,
    the flower of youth throughout the land of Egypt.[c]
52 But he led his own people like a flock of sheep,
    guiding them safely through the wilderness.
53 He kept them safe so they were not afraid;
    but the sea covered their enemies.
54 He brought them to the border of his holy land,
    to this land of hills he had won for them.
55 He drove out the nations before them;
    he gave them their inheritance by lot.
    He settled the tribes of Israel into their homes.

56 But they kept testing and rebelling against God Most High.
    They did not obey his laws.
57 They turned back and were as faithless as their parents.
    They were as undependable as a crooked bow.
58 They angered God by building shrines to other gods;
    they made him jealous with their idols.
59 When God heard them, he was very angry,
    and he completely rejected Israel.
60 Then he abandoned his dwelling at Shiloh,
    the Tabernacle where he had lived among the people.
61 He allowed the Ark of his might to be captured;
    he surrendered his glory into enemy hands.
62 He gave his people over to be butchered by the sword,
    because he was so angry with his own people—his special possession.
63 Their young men were killed by fire;
    their young women died before singing their wedding songs.
64 Their priests were slaughtered,
    and their widows could not mourn their deaths.

65 Then the Lord rose up as though waking from sleep,
    like a warrior aroused from a drunken stupor.
66 He routed his enemies
    and sent them to eternal shame.
67 But he rejected Joseph’s descendants;
    he did not choose the tribe of Ephraim.
68 He chose instead the tribe of Judah,
    and Mount Zion, which he loved.
69 There he built his sanctuary as high as the heavens,
    as solid and enduring as the earth.
70 He chose his servant David,
    calling him from the sheep pens.
71 He took David from tending the ewes and lambs
    and made him the shepherd of Jacob’s descendants—
    God’s own people, Israel.
72 He cared for them with a true heart
    and led them with skillful hands.

Notas al pie

  1. 78:Title Hebrew maskil. This may be a literary or musical term.
  2. 78:35 Hebrew El-Elyon.
  3. 78:51 Hebrew in the tents of Ham.