Ang Pulong Sang Dios

Salmo 73

Ang Matarong nga Paghukom sang Dios

1Maayo gid ang Dios sa Israel,
labi na gid sa mga matinlo ang tagipusuon.
Pero ako, diutayan lang madulaan sang pagtuo,
kay nahisa ako sa bugalon kag malaot nga mga tawo sang makita ko nga nagauswag sila.
Maayo ang ila lawas kag indi masakit ang ila kamatayon.
Wala sila nagaantos kag wala sila sing mga kalisod pareho sa iban nga mga tawo.
Gani ginapakita-kita nila ang ila pagkabugalon kag pagpamintas.[a]
Ang ila mga tagipusuon puno sang kalautan,[b]
kag ang ila lang permi nga ginahunahuna amo ang paghimo sang malain.
Ginayaguta nila kag ginahambalan sang malain ang iban.
Sa ila nga pagkabugalon nagapamahog sila sa pagpamigos sa iban.
Nagahambal sila sang malain sa Dios sa langit kag sa mga tawo sa kalibutan.
10 Bisan ang katawhan sang Dios nagasunod sa ila,
kag nagabaton lang sa ila ginahambal.[c]
11 Nagasiling sila, “Paano makahibalo ang Dios?
Wala sing inalung-ong ang Labing Mataas nga Dios.”

12 Amo ina ang mga malaot, wala sing palaligban kag nagamanggaranon pa gid.
13 Gani wala bala sing pulos ang pagkabuhi ko nga matinlo kag wala sing sala?
14 Kay permi mo ako ginapaantos, O Dios;
halos kada aga ginasilutan mo ako.
15 Kon ginyaguta ko man ikaw pareho sang ginhambal sang mga malaot, mahimo nga ginluiban ko ang imo katawhan.
16 Karon gintinguhaan ko gid nga intiendihon ini nga mga butang
pero binudlayan ako,
17 hasta nga nagkadto ako sa imo templo,
kag dayon naintiendihan ko kon ano ang matabo sa mga malaot.
18 Matuod gid man nga ginabutang mo sila sa indi sigurado nga kahimtangan,
kag laglagon mo sila.
19 Gulpi lang sila nga malaglag;
magakalamatay sila tanan sa ila makahaladlok nga dangatan.
20 Pareho sila sa damgo nga pagkaaga wala na.
Indi na sila madumduman pa kon silutan mo na sila, O Ginoo.

21 Sang naglain sadto ang akon buot kag nasakitan ang akon balatyagon,
22 nangin pareho ako sa sapat sa imo panulok nga balingag kag wala nakaintiendi.
23 Pero sa gihapon nagapalapit ako sa imo kag ginatuytuyan mo ako.
24 Ginatuytuyan mo ako paagi sa imo mga paglaygay,
kag sa ulihi dal-on mo ako sa maayo gid nga kahimtangan.
25 Wala na sing iban pa sa langit nga akon ginakinahanglan kundi ikaw lang.
Tungod kay ikaw ari sa akon, wala na ako sing iban pa nga ginahandom sa kalibutan.
26 Bisan magluya ang akon lawas kag hunahuna, ikaw, O Dios, amo ang akon kusog.
Ikaw lang gid ang akon ginakinahanglan hasta san-o.
27 Sigurado gid nga magakawala ang mga tawo nga nagapalayo sa imo;
laglagon mo sila nga indi matutom sa imo.
28 Pero ako iya, kabigon ko nga maayo ang pagpalapit sa imo, O Dios.
Ikaw Ginoong Dios ang ginhimo ko nga akon manugprotektar,
agod masugid ko ang tanan mo nga binuhatan.

Notas al pie

  1. 73:6 ginapakita-kita… pagpamintas: sa literal, nagapangulintas sila sang bugal kag nagabayo sang kapintas.
  2. 73:7 Ang ila… kalautan: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  3. 73:10 Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sa sini nga bersikulo.

The Message

Psalm 73

An Asaph Psalm

11-5 No doubt about it! God is good—
    good to good people, good to the good-hearted.
But I nearly missed it,
    missed seeing his goodness.
I was looking the other way,
    looking up to the people
At the top,
    envying the wicked who have it made,
Who have nothing to worry about,
    not a care in the whole wide world.

6-10 Pretentious with arrogance,
    they wear the latest fashions in violence,
Pampered and overfed,
    decked out in silk bows of silliness.
They jeer, using words to kill;
    they bully their way with words.
They’re full of hot air,
    loudmouths disturbing the peace.
People actually listen to them—can you believe it?
    Like thirsty puppies, they lap up their words.

11-14 What’s going on here? Is God out to lunch?
    Nobody’s tending the store.
The wicked get by with everything;
    they have it made, piling up riches.
I’ve been stupid to play by the rules;
    what has it gotten me?
A long run of bad luck, that’s what—
    a slap in the face every time I walk out the door.

15-20 If I’d have given in and talked like this,
    I would have betrayed your dear children.
Still, when I tried to figure it out,
    all I got was a splitting headache . . .
Until I entered the sanctuary of God.
    Then I saw the whole picture:
The slippery road you’ve put them on,
    with a final crash in a ditch of delusions.
In the blink of an eye, disaster!
    A blind curve in the dark, and—nightmare!
We wake up and rub our eyes. . . . Nothing.
    There’s nothing to them. And there never was.

21-24 When I was beleaguered and bitter,
    totally consumed by envy,
I was totally ignorant, a dumb ox
    in your very presence.
I’m still in your presence,
    but you’ve taken my hand.
You wisely and tenderly lead me,
    and then you bless me.

25-28 You’re all I want in heaven!
    You’re all I want on earth!
When my skin sags and my bones get brittle,
    God is rock-firm and faithful.
Look! Those who left you are falling apart!
    Deserters, they’ll never be heard from again.
But I’m in the very presence of God
    oh, how refreshing it is!
I’ve made Lord God my home.
    God, I’m telling the world what you do!