Ang Pulong Sang Dios

Salmo 69

Pangamuyo sang Tawo nga Ginahingabot

1Luwasa ako, O Dios, kay pareho ako sa tawo nga daw malumos na.
Daw sa nagasalop ako sa madalom nga lutak kag wala ako sing may matungtungan.
Daw ara ako sa madalom nga tubig kag ginatabunan sang mga balod.
Nakapoy na ako sa pagpangayo sang bulig kag masakit na ang akon tutunlan.
Nagapalangdulom na ang akon panulok sa pagpaabot sang imo bulig, O Dios ko.

Madamo ang nagakontra kag luyag magpatay sa akon nga wala sing kabangdanan.
Mas madamo pa sila sa akon buhok.
Ginapilit nila ako sa pag-uli sang mga butang nga wala ko ginkawat.
Nahibaluan mo, O Dios, ang akon mga kabuangan;
ang akon mga sala wala matago sa imo.
O Ginoong Dios nga Makagagahom, ang Dios sang Israel,
kabay pa nga indi mahuy-an ang mga nagasalig kag nagadangop sa imo tungod sa akon.
Kay tungod sa imo ginainsulto kag ginapakahuy-an ako.
Pareho ako sang dumuluong sa akon mga kadugo;
daw estranghero ako sa akon mga utod.
Tungod sang akon pagpakamahal sa imo templo,[a] ginalaglag[b] ako.
Ang mga insulto sang mga tawo sa imo ginbatyag ko.
10 Kon nagahibi ako kag nagapuasa, ginapakahuy-an nila ako.
11 Kon nagasuksok ako sang sako sa pagpakita nga nagapangasubo ako, ginayaguta nila ako.
12 Ginalibak ako sang mga tawo nga nagapulungko sa puwertahan sang siyudad,
kag ang mga hubog nagakumpuso sang mga pangyaguta nga mga kanta parte sa akon.
13 Pero nagapangamuyo ako sa imo, Ginoo.
Sa tion nga kaluoyan mo ako, sabta ang akon pangamuyo suno sa imo dako nga gugma sa akon.
Tungod nga matutom ka sa pagluwas,
14 buligi ako nga indi ako magsalop sa lutak.
Luwasa ako sa mga nagakontra sa akon nga daw sa ginaluwas mo ako sa madalom nga tubig.
15 Indi pagtuguti nga tabunan ako sang mga balod ukon mapatay ako.
16 Sabta ako, Ginoo, tungod sang imo kaayo kag gugma sa akon.
Talupangda ako suno sa imo dako nga kaluoy sa akon.
17 Indi ka magpanago sa akon nga imo alagad.
Sabta ako gilayon kay ara ako sa kalisod.
18 Palapit ka sa akon kag luwasa ako sa akon mga kaaway.
19 Nakahibalo ka mismo kon daw ano ang pagpakahuya kag pagpang-insulto nila sa akon.
Nakita mo ang tanan ko nga mga kaaway.
20 Nasakitan ako sang ila pagpakahuya sa akon
kag naglain ang akon buot.
Nagpaabot ako nga kaluoyan, pero wala gid sing may naluoy sa akon.
Nagpaabot ako nga lipayon, pero wala gid sing may naglipay sa akon.
21 Ginbutangan nila sang hilo ang akon pagkaon,
kag sang gin-uhaw ako ginhatagan nila ako sang langgaw.
22 Kabay pa nga ang ila mga punsyon magadala sang kalaglagan sa ila kag sa ila mga bisita.
23 Kabay pa nga mabulag sila kag magkurog[c] permi.
24 Ipakita ang imo kaakig sa ila, Ginoo.
Dakpa sila sa imo kaugot.
25 Kabay pa nga pabay-an na lang ang ila mga ginaestaran,
kag wala na sing may mag-estar sa ila mga tolda.
26 Kay ginahingabot nila ang mga tawo nga imo ginasilutan,
kag ginakutsokutso nila ang ila pag-antos.
27 Idugang pa gid ina sa ila mga sala kag indi sila pagluwasa.
28 Panasa ang ila mga ngalan sa libro nga ginalistahan sang mga buhi;[d]
indi sila paglistaha upod sa mga matarong.
29 Nasakitan ako kag nagaantos,
gani protektari ako, O Dios, paagi sa pagluwas sa akon.

30 Dayawon ko ang Dios paagi sa kanta.
Padunggan ko siya nga may pagpasalamat.
31 Mas makapalipay ini sa Ginoo sang sa mga halad nga baka.
32 Kon makita ini sang mga kubos, malipay sila;
ang mga nagadangop sa Dios magalig-on.
33 Ginapamatian sang Ginoo ang mga kubos
kag wala niya ginakalimtan ang iya katawhan nga ginbihag.

34 Dayawa ninyo ang Dios, tanan kamo nga ara sa kalangitan, sa kalibutan, kag sa kadagatan.
35 Kay luwason sang Dios ang Zion,[e]
kag patindugon niya liwat ang mga banwa sang Juda.
Kag magaestar dira ang iya katawhan kag magapanag-iya sang sina nga duta.
36 Ang mga kaliwat sang iya mga alagad amo ang magapanubli sang sina nga duta;
ang mga nagahigugma sa iya magaestar dira.

Notas al pie

  1. 69:9 templo: sa literal, balay.
  2. 69:9 ginalaglag: ukon, malaglag.
  3. 69:23 magkurog: Amo ini sa Hebreo. Sa Septuagint, magbuluktot.
  4. 69:28 sang mga buhi: ukon, sang mga may kabuhi nga wala sing katapusan.
  5. 69:35 Zion: ukon, Jerusalem.

O Livro

Salmos 69

Salmo de David. Sobre a melodia “Os lírios”. Para o diretor do coro.

1Salva-me, ó Deus,
pois estou quase a afogar-me.
Atolei-me num fundo lamaçal,
já não consigo manter-me de pé;
as águas cobrem-me e arrastam-me.
Estou exausto de gritar.
Tenho a garganta seca
e os olhos cansados de tanto chorar,
esperando pelo meu Deus.
São tantos que nem posso contar,
os que me odeiam sem motivo.
É gente poderosa e influente,
esses que querem destruir-me;
embora esteja inocente do que me acusam,
exigem que eu devolva algo que não roubei.

Tu, ó Deus, sabes como sou pouco sensato;
conheces todos os meus pecados.

Que aqueles que confiam em ti,
ó Deus, Senhor dos exércitos,
não fiquem mal por minha causa;
que não precisem de ficar envergonhados,
aqueles que te buscam, ó Deus de Israel!
Eu realmente tenho sido escarnecido
e envergonhado, por amor de ti.
Tenho-me tornado como um estranho,
para com os meus irmãos,
que fazem que não me conhecem.
Arde em mim um grande zelo pela tua casa;
por isso, os insultos dos teus inimigos caem sobre mim.
10 Chorei e jejuei, por tua causa;
até isso se tornou razão para me ofenderem.
11 Vesti-me de luto e de tristeza;
ando de boca em boca, falam mal de mim,
12 Sou o assunto do dia, na cidade;
tornei-me a canção dos beberrões.

13 Contudo, continuo a fazer oração a ti, Senhor,
enquanto é tempo e estás inclinado a ouvir.
Responde-me, com uma boa dose do teu amor,
segundo a promessa da tua salvação.
14 Tira-me, então, para fora deste lamaçal;
salva-me dos que me odeiam e das águas profundas.
15 Não permitas que as correntes me engulam
e que este poço profundo se torne a minha sepultura.

16 Senhor, responde-me, pois é grande a tua misericórdia;
atenta para a minha necessidade,
pois é imensa a tua piedade.
17 Não te escondas de mim,
pois estou angustiado.
18 Responde-me depressa! Vem até mim e salva-me!
Liberta-me de todos os meus inimigos!

19 Tu sabes como me ofendem vergonhosamente
e me deixam desnorteado;
tu conheces todos os meus inimigos.
20 As suas afrontas despedaçam-me o coração;
sinto-me muito debilitado.
Ainda esperei que alguém me compreendesse,
tivesse pena de mim e quisesse consolar-me;
mas não encontrei ninguém.
21 Pelo contrário, deram-me veneno como alimento;
quando tinha sede, ofereceram-me vinagre.

22 Que os seus banquetes se tornem numa armadilha,
uma ruína para castigo deles.
23 Que os seus olhos se turvem para que não vejam;
que vivam esmagados sob um pesado fardo.
24 Derrama sobre eles a tua indignação;
sejam atingidos pelo furor da tua ira.
25 Que o seu acampamento fique deserto,
sem ninguém que nas suas tendas habite.
26 Pois perseguem aquele que tu próprio já afligiste
e zombam da dor com que o feriste.
27 Que os seus pecados, amontoados,
os impeçam de ter acesso à tua justiça.
28 Que sejam riscados do livro da vida,
da companhia dos que seguem a tua justiça.

29 Para mim, ó Deus, que estou aflito e abatido,
que a tua salvação seja um abrigo bem seguro.

30 Então louvarei a Deus com o meu cântico;
dar-lhe-ei toda a minha gratidão.
31 Isto lhe será muito mais agradável
do que sacrifícios de bois ou de novilhos,
segundo os preceitos da Lei.
32 Os humildes também ficarão felizes;
o vosso coração terá uma vida nova,
visto que buscam a Deus.
33 Porque o Senhor ouve o apelo dos necessitados
e não despreza os seus cativos.

34 Louvem-no todo o céu e a Terra,
os mares e tudo o que neles vive!
35 Porque Deus salvará Sião;
tornará a edificar as cidades de Judá,
para que o seu povo tome posse dela e ali habite.
36 Os seus filhos a herdarão;
todos os que amam o nome de Deus ali habitarão.