Ang Pulong Sang Dios

Salmo 55

Pangamuyo sang Tawo nga Ginluiban sang Iya Abyan

1Pamatii ang akon pangamuyo, O Dios;
talupangda ang akon pagpangayo sang bulig.
Pamatii kag sabta ako.
Natublag ako sa akon mga palaligban.
Nabalaka na ako sa mga pagpamahog kag pagpamigos sang akon malaot nga mga kaaway.
Kay ginagamo nila ako kag ginadumtan sa ila kaakig.
Puwerte ang kubakuba sang akon dughan.
Ginakulbaan ako nga basi mapatay ako.
Nagakurog ako sa kahadlok, sa puwerte gid nga kahadlok.
Kon may pakpak lang kuntani ako pareho sa pating, malupad ako kag mangita sing palahuwayan.
Malupad ako pakadto sa malayo nga kamingawan kag didto magapuyo.
Magadali-dali ako sa pagpangita sang akon palanaguan
agod magpanago sa kaakig sang akon mga kaaway nga daw sa mabaskog nga hangin ukon bagyo.
Ginoo, laglaga ang akon mga kaaway;
himua nga indi sila mag-intiendihanay.
Kay nakita ko ang pagpamintas kag pag-ilinaway sa siyudad.
10 Adlaw-gab-i nagakatabo ini bisan diin sa siyudad.[a]
Puno sang kalaot kag kagamo ang siyudad.
11 Ang pagpanglaglag bisan diin lang;
kag wala untat ang pagpamigos kag pagpangdaya sa mga karsada.
12 Kon ang kaaway ko ang nagainsulto sa akon mabatas ko ini.
Kon ang kontra ko ang nagapakanubo sa akon malikawan ko siya.
13 Pero ang akon mismo kapareho, kaupod, kag suod nga abyan ang nagainsulto sa akon.
14 Malapit kami anay sa isa kag isa,
kag nagakadto kami sa templo sang Dios kaupod sang madamo nga mga tawo.

15 Kabay pa nga gulpi lang mapatay ang akon mga kaaway.
Kabay pa nga lamunon sila nga buhi sang lulubngan.
Kay ang kalautan ara sa ila kag sa ila mga puluy-an.

16 Pero ako iya nagapangayo sang bulig sa Ginoong Dios
kag ginaluwas niya ako.
17 Aga, udto, kag gab-i nagareklamo ako kag nagaugayong,
kag ginapamatian niya ako.
18 Luwason niya ako nga indi ako maano sa akon pagpakig-away,
bisan madamo ang nagakontra sa akon.
19 Ang Dios nga nagahari sa wala sing katapusan magapamati sa akon
kag paubuson niya ang akon mga kaaway.
Ini sila wala sing pagbag-o kag wala nagatahod sa Dios.

20 Ang akon abyan sadto nagkontra sa iya mga abyan;
wala niya gintuman ang iya mga ginpromisa.
21 Malulo kag manami siya maghambal,
pero may pagdumot sa iya tagipusuon,
kag ang iya mga ginahambal makapilas gali pareho sa matalom nga espada.

22 Itugyan sa Ginoo ang imo mga palaligban,
kay atipanon niya ikaw.
Indi niya pagpabay-an nga maano ang mga matarong hasta san-o.
23 Pero ang mga manugpatay kag mga dayaon ihaboy niya sa lugar sang mga patay,[b] sa wala pa magtunga-tunga ang ila kabuhi.
Pero ako iya, magasalig sa Dios.[c]

Notas al pie

  1. 55:10 nagakatabo… siyudad: sa literal, nagalibot-libot sila sa mga pader sini.
  2. 55:23 sa lugar sang mga patay: sa literal, sa madalom gid nga buho.
  3. 55:23 Dios: sa Hebreo, iya.

The Message

Psalm 55

A David Psalm

11-3 Open your ears, God, to my prayer;
    don’t pretend you don’t hear me knocking.
Come close and whisper your answer.
    I really need you.
I shudder at the mean voice,
    quail before the evil eye,
As they pile on the guilt,
    stockpile angry slander.

4-8 My insides are turned inside out;
    specters of death have me down.
I shake with fear,
    I shudder from head to foot.
“Who will give me wings,” I ask—
    “wings like a dove?”
Get me out of here on dove wings;
    I want some peace and quiet.
I want a walk in the country,
    I want a cabin in the woods.
I’m desperate for a change
    from rage and stormy weather.

9-11 Come down hard, Lord—slit their tongues.
    I’m appalled how they’ve split the city
Into rival gangs
    prowling the alleys
Day and night spoiling for a fight,
    trash piled in the streets,
Even shopkeepers gouging and cheating
    in broad daylight.

12-14 This isn’t the neighborhood bully
    mocking me—I could take that.
This isn’t a foreign devil spitting
    invective—I could tune that out.
It’s you! We grew up together!
    You! My best friend!
Those long hours of leisure as we walked
    arm in arm, God a third party to our conversation.

15 Haul my betrayers off alive to hell—let them
    experience the horror, let them
    feel every desolate detail of a damned life.

16-19 I call to God;
    God will help me.
At dusk, dawn, and noon I sigh
    deep sighs—he hears, he rescues.
My life is well and whole, secure
    in the middle of danger
Even while thousands
    are lined up against me.
God hears it all, and from his judge’s bench
    puts them in their place.
But, set in their ways, they won’t change;
    they pay him no mind.

20-21 And this, my best friend, betrayed his best friends;
    his life betrayed his word.
All my life I’ve been charmed by his speech,
    never dreaming he’d turn on me.
His words, which were music to my ears,
    turned to daggers in my heart.

22-23 Pile your troubles on God’s shoulders—
    he’ll carry your load, he’ll help you out.
He’ll never let good people
    topple into ruin.
But you, God, will throw the others
    into a muddy bog,
Cut the lifespan of assassins
    and traitors in half.

And I trust in you.