Ang Pulong Sang Dios

Salmo 50

Ang Matuod nga Pagsimba

1Ang Ginoo, nga makagagahom nga Dios, nagahambal kag nagapanawag sa mga tawo sa bisan diin nga parte sang kalibutan.
Nagasilak siya halin sa Zion,[a] ang siyudad nga wala gid deperensya ang iya katahom.
Magaabot ang Dios kag indi siya maghipos lang.
Sa una niya may makahalalit nga kalayo kag sa iya palibot may mabaskog nga bagyo.
Ginatawag niya ang kalangitan kag ang kalibutan nga magsaksi sa iya nga paghukom sa iya katawhan.
Nagasiling siya, “Patipuna sa akon ang akon matutom nga katawhan nga naghimo sing kasugtanan sa akon paagi sa paghalad.”
Nagapahayag ang kalangitan sang pagkamatarong sang Dios,
kay siya ang nagahukom.
Nagasiling pa ang Dios, “Kamo nga akon katawhan, pamatii ninyo ang akon isiling.
Ako ang Dios, nga inyo Dios;
magasaksi ako kontra sa inyo nga mga taga-Israel.
Wala ko kamo ginasaway sa inyo mga paghalad,
ukon sa inyo mga halad nga ginasunog nga inyo permi ginahalad.
Pero wala ako nagakinahanglan sang inyo turo nga mga baka kag mga kanding,
10 kay akon ang tanan nga sapat:
ang mga sapat sa kagulangan,
ang mga baka sa linibo ka mga bukid,
11 ang tanan nga pispis sa mga bukid,
kag ang mga sapat sa latagon.
12 Kon gutumon ako indi ko kamo pagpangayuan sang pagkaon,
tungod kay akon ang kalibutan kag ang tanan nga ara sa sini.
13 Nagakaon bala ako sang karne sang turo nga baka ukon nagainom sang dugo sang kanding? Siyempre wala.
14 Ang ihalad ninyo sa akon, nga Labing Mataas nga Dios, amo ang pagpasalamat,
kag tumana ninyo ang inyo mga promisa sa akon.
15 Magpanawag kamo sa akon sa tion sang kalisod,
kay luwason ko kamo,
kag dayawon ninyo ako.”
16 Pero sa mga malaot amo ini ang ginasiling sang Dios,
“Wala kamo sang kinamatarong sa pagmitlang sang akon mga sugo kag kasugtanan.
17 Ginakaugtan ninyo ang akon pagdisiplina sa inyo;
wala ninyo ginasapak ang akon mga ginahambal.
18 Kon may makita kamo nga makawat nagapakig-abyan kamo sa iya,
kag nagapakig-upod man kamo sa mga nagapanginbabayi kag nagapanginlalaki.
19 Nagahambal kamo sing malain
kag maabtik kamo maghambal sing binutig.
20 Ginapakalain ninyo permi ang inyo mga utod.
21 Sang ginhimo ninyo ini nga mga butang, naghipos lang ako,
kag naghunahuna kamo nga pareho lang ako sa inyo.
Pero sabdungon ko kamo kag ipakita ko sa inyo kon daw ano kamo kalaot.

22 “Pamatii ninyo ini, kamo nga nalipat sa Dios,
kay kon indi, laglagon ko kamo nga wala sing may makaluwas sa inyo.
23 Ang nagahalad sa akon sing pagpasalamat nagapadungog sa akon,
kag ang nagabantay sang iya pagginawi luwason ko.”

Notas al pie

  1. 50:2 Zion: ukon, Jerusalem.

The Message

Psalm 50

An Asaph Psalm

11-3 The God of gods—it’s God!—speaks out, shouts, “Earth!”
    welcomes the sun in the east,
    farewells the disappearing sun in the west.
From the dazzle of Zion,
    God blazes into view.
Our God makes his entrance,
    he’s not shy in his coming.
Starbursts of fireworks precede him.

4-5 He summons heaven and earth as a jury,
    he’s taking his people to court:
“Round up my saints who swore
    on the Bible their loyalty to me.”

The whole cosmos attests to the fairness of this court,
    that here God is judge.

7-15 “Are you listening, dear people? I’m getting ready to speak;
    Israel, I’m about ready to bring you to trial.
This is God, your God,
    speaking to you.
I don’t find fault with your acts of worship,
    the frequent burnt sacrifices you offer.
But why should I want your blue-ribbon bull,
    or more and more goats from your herds?
Every creature in the forest is mine,
    the wild animals on all the mountains.
I know every mountain bird by name;
    the scampering field mice are my friends.
If I get hungry, do you think I’d tell you?
    All creation and its bounty are mine.
Do you think I feast on venison?
    or drink draughts of goats’ blood?
Spread for me a banquet of praise,
    serve High God a feast of kept promises,
And call for help when you’re in trouble—
    I’ll help you, and you’ll honor me.”

16-21 Next, God calls up the wicked:

“What are you up to, quoting my laws,
    talking like we are good friends?
You never answer the door when I call;
    you treat my words like garbage.
If you find a thief, you make him your buddy;
    adulterers are your friends of choice.
Your mouth drools filth;
    lying is a serious art form with you.
You stab your own brother in the back,
    rip off your little sister.
I kept a quiet patience while you did these things;
    you thought I went along with your game.
I’m calling you on the carpet, now,
    laying your wickedness out in plain sight.

22-23 “Time’s up for playing fast and
    loose with me.
I’m ready to pass sentence,
    and there’s no help in sight!
It’s the praising life that honors me.
    As soon as you set your foot on the Way,
I’ll show you my salvation.”