Ang Pulong Sang Dios

Salmo 49

Ang Kabuangan sang Pagsalig sa Manggad

1Magpamati kamo, tanan kamo nga mga katawhan nga nagapuyo diri sa kalibutan,
dungganon man ukon kubos, manggaranon man ukon imol.
Magahambal ako nga may kaalam kag magahunahuna ako sing mga mapuslanon.
Mamati ako sang mga hulubaton kag isaysay ko ang ila kahulugan samtang ginatukar ko ang arpa.

Wala ako mahadlok kon mag-abot ang katalagman,
kon libutan ako sang malaot kag dayaon nga mga tawo
nga nagasalig kag nagapabugal sa ila manggad.
Ang isa ka tawo indi gid makasarang sa pagbayad sa Dios para sa kabuhi sang iban ukon para sa iya kabuhi.
Tungod kay puwerte kamahal sang kabuhi;
wala gid sing bayad nga makaigo
agod mabuhi ang tawo sa wala sing katapusan kag indi na mapatay.
10 Kay makita sang tanan nga bisan ang mga maalam nagakalamatay, amo man ang mga buang-buang kag mga balingag.
Kag kon mapatay na sila ibilin lang nila ang ila manggad sa iban.
11 Ang ila lulubngan[a] amo ang ila mangin balay sa wala sing katapusan.
Dira sila magaestar hasta san-o bisan nga may ginapanag-iyahan sila nga mga duta.
12 Bisan nga manggaranon pa ang tawo, mapatay lang siya gihapon pareho sa mga sapat.
13 Amo ini ang dangatan sang mga tawo nga nagasalig sa ila kaugalingon,
kag amo man ang dangatan sang mga nagasunod kag nagapati sa ila ginasiling.
14 Napat-od na nga mapatay sila pareho sa mga karnero.
Kag ang kamatayon amo ang magatuytoy sa ila sa lulubngan[b]
pareho sa manugbantay nga nagatuytoy sa mga karnero.
(Sa adlaw sang pagluwas sang Dios,[c] magagahom sa ila ang mga nagakabuhi sing husto.)
Ang ila mga bangkay magakaladunot.
Ang lulubngan amo ang ila mangin elistaran.[d]
15 Pero ako luwason sang Dios sa gahom sang kamatayon, kay kuhaon niya ako.

16 Indi ka magkatublag[e] kon ang iban nagamanggaranon,
kon ang manggad sang ila pamilya nagadugang pa gid.
17 Kay indi nila ina madala kon mapatay sila;
ang ila manggad indi nila madala sa lulubngan.
18 Bisan pa sa ila nga pagkabuhi ginakabig nila ang ila kaugalingon nga ginpakamaayo sang Dios,
kag ginadayaw sila sang mga tawo tungod kay mainuswagon sila,
19 isimpon man sila gihapon sa ila mga katigulangan nga nagkalamatay na,
didto sa lugar nga indi nila makita ang kasanag.
20 Ang manggaranon nga tawo nga wala sing paghangop sa kamatuoran mapatay pareho sa mga sapat.

Notas al pie

  1. 49:11 lulubngan: Amo ini sa Septuagint kag sa Syriac. Sa Hebreo, hunahuna.
  2. 49:14 lulubngan: ukon, lugar sang mga patay.
  3. 49:14 Sa adlaw sang pagluwas sang Dios: sa literal, Sa kaagahon.
  4. 49:14 Ang lulubngan… elistaran: ukon, sa lulubngan nga malayo sa ila elistaran.
  5. 49:16 magkatublag: ukon, mahisa.

O Livro

Salmos 49

Cântico dos descendentes de Coré.

Para o director do coro.

11/2 Que todos os povos da Terra ouçam isto!
Que todos os moradores da Terra,
    grandes e pequenos, ricos e pobres,
    prestem atenção às minhas palavras.
Elas serão ditas com sabedoria,
    e serão o fruto de uma meditação feita com inteligência.
Direi, em cânticos, a solução
    de um problema profundo da vida:

Não devo ter medo, quando chegam os dias de aflição,
    mesmo quando rodeado da maldade dos que me querem mal!
6/7 Aqueles que confiam nas suas riquezas
    e se gabam de tudo quanto possuem,
    nenhum deles, de modo algum,
    pode resgatar o seu próximo do castigo do pecado.
Uma alma é algo de valor tão elevado
    que as fortunas da Terra inteira, juntas,
não seriam suficientes para comprar a vida eterna
    e para livrar da morte.

10 Tanto os sábios como os ricos, os poderosos e orgulhosos,
    terão de morrer, como toda a gente.
E as suas riquezas serão para os outros.
11 Dão às propriedades que possuem, os seus próprios nomes,
    porque pensam lá para si mesmos,
    que serão deles e dos seus descendentes para sempre,
    e que nunca deixarão de morar nelas.

12 Mas essas pessoas, apesar de toda a sua vaidade,
    terão de morrer, como qualquer ser vivente!
13 Tal é o destino dos que confiam em si mesmos,
    e dos que confiam nas suas próprias palavras.
14 A morte leva a humanidade toda
    como um grande rebanho, do qual se alimenta.
E depois, ao romper do dia, os rectos os dominarão;
pois que a beleza deles acabará quando morrerem,
    visto que não a podem levar consigo.
15 Mas quanto a mim Deus salvará a minha alma do poder da morte,
    e me receberá.

16 Portanto, não desanimes quando homens sem Deus enriquecem
    e alcançam grande prosperidade.
17 Porque quando morrem não levam nada consigo,
    e o seu bem-estar não os acompanhará.
18 Ainda que em toda a sua vida se tenham tido por felizes,
    e os outros os aplaudam por todo o bem que souberem fazer-se
    a si mesmos,
19 contudo terão o fim que teve toda a gente antes deles:
    a escuridão eterna.
20 Porque o ser humano, mesmo com toda a sua prosperidade,
    terá de morrer como qualquer ser vivente.