Ang Pulong Sang Dios

Salmo 49:1-20

Salmo 49Salmo 49 Ang titulo sa Hebreo: Ang kanta nga ginsulat sang mga anak ni Kora. Sa direktor sang mga manugkanta.

Ang Kabuangan sang Pagsalig sa Manggad

1Magpamati kamo, tanan kamo nga mga katawhan nga nagapuyo diri sa kalibutan,

2dungganon man ukon kubos, manggaranon man ukon imol.

3Magahambal ako nga may kaalam kag magahunahuna ako sing mga mapuslanon.

4Mamati ako sang mga hulubaton kag isaysay ko ang ila kahulugan samtang ginatukar ko ang arpa.

5Wala ako mahadlok kon mag-abot ang katalagman,

kon libutan ako sang malaot kag dayaon nga mga tawo

6nga nagasalig kag nagapabugal sa ila manggad.

7Ang isa ka tawo indi gid makasarang sa pagbayad sa Dios para sa kabuhi sang iban ukon para sa iya kabuhi.

8Tungod kay puwerte kamahal sang kabuhi;

wala gid sing bayad nga makaigo

9agod mabuhi ang tawo sa wala sing katapusan kag indi na mapatay.

10Kay makita sang tanan nga bisan ang mga maalam nagakalamatay, amo man ang mga buang-buang kag mga balingag.

Kag kon mapatay na sila ibilin lang nila ang ila manggad sa iban.

11Ang ila lulubngan49:11 lulubngan: Amo ini sa Septuagint kag sa Syriac. Sa Hebreo, hunahuna. amo ang ila mangin balay sa wala sing katapusan.

Dira sila magaestar hasta san-o bisan nga may ginapanag-iyahan sila nga mga duta.

12Bisan nga manggaranon pa ang tawo, mapatay lang siya gihapon pareho sa mga sapat.

13Amo ini ang dangatan sang mga tawo nga nagasalig sa ila kaugalingon,

kag amo man ang dangatan sang mga nagasunod kag nagapati sa ila ginasiling.

14Napat-od na nga mapatay sila pareho sa mga karnero.

Kag ang kamatayon amo ang magatuytoy sa ila sa lulubngan49:14 lulubngan: ukon, lugar sang mga patay.

pareho sa manugbantay nga nagatuytoy sa mga karnero.

(Sa adlaw sang pagluwas sang Dios,49:14 Sa adlaw sang pagluwas sang Dios: sa literal, Sa kaagahon. magagahom sa ila ang mga nagakabuhi sing husto.)

Ang ila mga bangkay magakaladunot.

Ang lulubngan amo ang ila mangin elistaran.49:14 Ang lulubngan… elistaran: ukon, sa lulubngan nga malayo sa ila elistaran.

15Pero ako luwason sang Dios sa gahom sang kamatayon, kay kuhaon niya ako.

16Indi ka magkatublag49:16 magkatublag: ukon, mahisa. kon ang iban nagamanggaranon,

kon ang manggad sang ila pamilya nagadugang pa gid.

17Kay indi nila ina madala kon mapatay sila;

ang ila manggad indi nila madala sa lulubngan.

18Bisan pa sa ila nga pagkabuhi ginakabig nila ang ila kaugalingon nga ginpakamaayo sang Dios,

kag ginadayaw sila sang mga tawo tungod kay mainuswagon sila,

19isimpon man sila gihapon sa ila mga katigulangan nga nagkalamatay na,

didto sa lugar nga indi nila makita ang kasanag.

20Ang manggaranon nga tawo nga wala sing paghangop sa kamatuoran mapatay pareho sa mga sapat.

O Livro

Salmos 49:1-20

Salmo 49

Salmo dos descendentes de Coré. Para o diretor do coro.

1-2Que todos os povos do mundo ouçam isto!

Que todos os moradores da Terra,

grandes e pequenos, ricos e pobres,

prestem atenção às minhas palavras!

3Elas serão ditas com sabedoria;

serão o fruto de uma meditação feita com inteligência.

4Inclinarei os meus ouvidos ao ensino dum provérbio

e explicarei o seu sentido ao som da lira.

5Não devo ter medo, quando chegam os dias de aflição,

mesmo rodeado da maldade dos que me querem mal.

6Aqueles que confiam nas suas riquezas

e se gabam de tudo quanto possuem,

7nenhum deles, de modo algum,

pode resgatar o seu próximo do castigo do pecado.

8Uma alma é algo de valor tão elevado

que as fortunas da Terra inteira, juntas,

9não seriam suficientes para comprar a vida eterna

e para livrar da morte.

10Pois todos podem ver que os sábios também morrem,

como morrem os loucos e os insensatos,

e as suas riquezas serão para outros.

11Dão às propriedades que possuem os seus próprios nomes,

porque pensam para si mesmos,

que serão suas e dos seus descendentes para sempre,

e que nunca deixarão de morar nelas.

12Mas essas pessoas, apesar de toda a sua vaidade,

terão de morrer, como qualquer animal!

13Tal é o destino dos que confiam em si mesmos

e dos que o seguem. (Pausa)

14O mundo dos mortos leva toda a humanidade

como um grande rebanho do qual se alimenta.

Ao romper do dia, os retos os dominarão,

pois a sua beleza acabará quando morrerem,

visto que se encontram longe das suas moradas.

15Quanto a mim, Deus salvará a minha alma do mundo dos mortos;

certamente me receberá. (Pausa)

16Portanto, não temas quando homens sem Deus enriquecem

e alcançam grande prosperidade.

17Porque quando morrem não levam nada consigo;

o seu bem-estar não os acompanhará.

18Ainda que toda a sua vida se tenham tido por felizes,

e outros os aplaudam por todo o bem

que souberem fazer a si mesmos,

19contudo, terão o fim que teve toda a gente antes deles,

a escuridão eterna.

20Porque o ser humano, mesmo com toda a sua prosperidade, é destituído de entendimento;

terá de morrer como qualquer animal.