Ang Pulong Sang Dios

Salmo 42

Ang Handom sang Isa ka Tawo nga Makapalapit sa Presensya sang Dios

1Ginakahidlawan ko ikaw, O Dios,
pareho sa usa nga ginahidlaw sang tubig sa sapa.
Nauhaw ako sa imo, O Dios nga buhi.
San-o pa ako makakadto sa imo templo sa pagpalapit sa imo presensya?
Adlaw-gab-i permi na lang ako nagahibi kag halos mainom ko na ang akon mga luha samtang sagi hambal ang mga tawo sa akon nga, “Diin na bala ang imo Dios?”
Nagalain ang akon buot kon madumduman ko nga sadto anay ginapangunahan ko ang madamo nga mga tawo sa pagkadto sa imo templo.
Kag nagaselebrar kami nga may paghinugyaw sa kalipay kag pagpasalamat sa imo.

Ngaa bala nga nagapangasubo kag nagakatublag gid ako?
Dapat magsalig ako sa imo. Huo, dayawon ko ikaw liwat, ikaw nga akon manluluwas kag Dios.
6-7 Nasubuan gid ako; daw sa ginatabunan ako sang imo mga balod nga nagaginahod pareho sa nagahuganas nga busay.
Gani ginadumdom ko ikaw diri sa duta sang Jordan kag Hermon, sa Bukid sang Mizar.
Kon adlaw ginapakita mo, Ginoo, ang imo gugma,
gani kon gab-i nagakanta ako bilang pangamuyo sa imo, O Dios sang akon kabuhi.
O Dios nga akon palalipdan nga bato, nagasiling ako sa imo,
“Ngaa nga ginakalimtan mo ako?
Ngaa nga kinahanglan pa nga magkasubo ako tungod sa pagpamigos sa akon sang mga kaaway?”
10 Daw sa nagakadugmok ang akon mga tul-an tungod sang pagpakahuya sa akon sang akon mga kaaway.
Sagi sila hambal sa akon nga, “Diin na bala ang imo Dios?”
11 Ngaa bala nga nagapangasubo kag nagakatublag gid ako?
Dapat magsalig ako sa imo kag dayawon ko ikaw liwat, ikaw nga akon manluluwas kag Dios.

O Livro

Salmos 42

Segundo Livro (Salmos 42-72)

Cântico dos descendentes de Coré.

Para o director do coro.

1Assim como o veado anseia pela água,
assim suspiro eu por ti, ó Deus!
A minha alma tem sede de Deus,
    do Deus vivo.
Quando poderei ir e pôr-me diante dele?
As minhas lágrimas correm, noite e dia,
porque andam sempre a zombar de mim perguntando:
“Mas por onde é que anda esse teu Deus?”

Tem coragem, ó minha alma!
Eu lembro-me quando ia festivamente com a multidão,
    em cortejo, à casa de Deus, cantando com alegria
    e louvando o Senhor!

Porque estás abatida, minha alma? Porque ficas perturbada?
Confia em Deus! Pois que ainda o louvarei pela sua salvação.
Contudo agora, aqui estou abatido, acabrunhado.
Porém recordarei a tua bondade para com esta bela terra,
    onde corre o rio Jordão,
    e onde se situam os montes Hermon e Mizar.
Tens permitido que ondas de tristeza,
    como vagas enormes tenham passado sobre mim,
    com a força de uma queda de água.
Mas derramará, o dia inteiro, a sua misericórdia sobre mim,
    e durante toda a noite eu canto para Deus
    e faço oração ao Deus da minha vida.

Eu pergunto a Deus, que é a minha rocha:
“Porque me abandonaste?
Porque hei-de eu sofrer tanto
    por causa dos ataques dos meus inimigos?”
10 Os seus insultos ferem-me como uma chaga mortal,
    e passam todo o tempo repetindo-me:
“Onde é que anda esse teu Deus?”

11 Porque estás abatida, minha alma? Porque ficas perturbada?
Confia em Deus! Pois que ainda o louvarei.
    Ele é a minha salvação! Ele é o meu Deus!