Ang Pulong Sang Dios

Salmo 40

Kanta sa Pagdayaw

1Naghulat ako nga mapailubon sa Ginoo,
kag ginpamatian niya ang akon pagpangayo sang bulig.
Daw pareho lang nga ginbatak niya ako sa lunangon nga buho ukon lamawan.
Kag gintungtong niya ako sa bato agod indi ako maano.
Gintudluan niya ako sang bag-o nga kanta,
kanta nga pagdayaw sa iya nga aton Dios.
Madamo nga tawo ang makakita sini,
kag magatahod sila kag magasalig sa Ginoo.
Bulahan ang tawo nga nagasalig sa Ginoo,
kag wala nagadangop sa mga matinaas-taason nga nagasunod sa kabutigan.[a]

Ginoo nga akon Dios, wala sing may makapareho sa imo.
Madamo nga makatilingala nga mga butang ang ginhimo mo,
kag madamo ang imo mga plano sa amon.
Indi ko ini masaysay tanan kay puwerte kadamo.
Wala mo nagustuhan ang nagkalain-lain nga klase sang mga halad.
Wala ka nagpangayo sang mga halad nga ginasunog kag halad sa pagpakatinlo.
Sa baylo, ginhimo mo ako nga matinumanon sa imo.
Gani nagsiling ako,
“Ari ako, handa nga magtuman sang imo mga sugo suno sa nasulat sa Kasulatan parte sa akon.[b]
O Dios ko, luyag ko nga tumanon ang imo kabubut-on.
Ang imo kasuguan ginahuptan ko sa akon tagipusuon.”

Ginasugid ko ang imo pagluwas[c] sa akon sa pagtililipon sang imo katawhan.
Nahibaluan mo, Ginoo, nga indi ako mag-untat sa pagsugid sini.
10 Wala ko ginatago sa akon kaugalingon ang imo nga pagluwas sa akon.[d]
Ginasugid ko nga matutom ka kag nagapangluwas.
Wala ko ginahipsan ang imo gugma kag kamatuoran[e] kon magtilipon kami sang imo katawhan
11 Ginoo, indi pagpunggi ang imo kaluoy sa akon.
Kabay pa nga ang imo gugma kag kamatuoran magatipig permi sa akon.
12 Kay ginalibutan ako sang madamo nga kalisod nga indi maisip.
Daw sa natabunan na ako sang akon mga sala, kag indi ako makakita.
Mas madamo pa ang akon mga sala sang sa akon buhok,
kag tungod sini nadulaan ako sang kaisog.
13 Ginoo, palihog luwasa ako!
Buligi ako gilayon.
14 Kabay pa nga ang tanan nga nagatinguha sa pagpatay sa akon mahuy-an kag magasalasala.
Kabay pa nga ang tanan nga nagahandom sang akon kalaglagan magapalalagyo sa kahuya.
15 Kabay pa nga ang mga nagayaguta sa akon matingala gid nga nahuy-an sila.
16 Pero kabay pa nga ang tanan nga nagadangop sa imo magkalipay gid tungod sa imo.
Kabay pa nga ang mga naluyag sa kaluwasan nga halin sa imo magsiling permi, “Dalayawon ang Ginoo.”

17 Kon parte sa akon, kubos kag imol ako.
Kabay pa nga hunahunaon mo ako, Ginoo.
Ikaw ang akon manugbulig kag manughilway.
O Dios ko, buligi ako gilayon.

Notas al pie

  1. 40:4 kabutigan: ukon, butigon nga mga dios-dios.
  2. 40:7 Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  3. 40:9 pagluwas: ukon, pagkamatarong.
  4. 40:10 ang imo nga pagluwas sa akon: ukon, ang imo pagkamatarong.
  5. 40:10 kamatuoran: ukon, pagkamasaligan. Amo man sa bersikulo 11.

The Message

Psalm 40

A David Psalm

11-3 I waited and waited and waited for God.
    At last he looked; finally he listened.
He lifted me out of the ditch,
    pulled me from deep mud.
He stood me up on a solid rock
    to make sure I wouldn’t slip.
He taught me how to sing the latest God-song,
    a praise-song to our God.
More and more people are seeing this:
    they enter the mystery,
    abandoning themselves to God.

4-5 Blessed are you who give yourselves over to God,
    turn your backs on the world’s “sure thing,”
    ignore what the world worships;
The world’s a huge stockpile
    of God-wonders and God-thoughts.
Nothing and no one
    comes close to you!
I start talking about you, telling what I know,
    and quickly run out of words.
Neither numbers nor words
    account for you.

Doing something for you, bringing something to you—
    that’s not what you’re after.
Being religious, acting pious—
    that’s not what you’re asking for.
You’ve opened my ears
    so I can listen.

7-8 So I answered, “I’m coming.
    I read in your letter what you wrote about me,
And I’m coming to the party
    you’re throwing for me.”
That’s when God’s Word entered my life,
    became part of my very being.

9-10 I’ve preached you to the whole congregation,
    I’ve kept back nothing, God—you know that.
I didn’t keep the news of your ways
    a secret, didn’t keep it to myself.
I told it all, how dependable you are, how thorough.
    I didn’t hold back pieces of love and truth
For myself alone. I told it all,
    let the congregation know the whole story.

11-12 Now God, don’t hold out on me,
    don’t hold back your passion.
Your love and truth
    are all that keeps me together.
When troubles ganged up on me,
    a mob of sins past counting,
I was so swamped by guilt
    I couldn’t see my way clear.
More guilt in my heart than hair on my head,
    so heavy the guilt that my heart gave out.

13-15 Soften up, God, and intervene;
    hurry and get me some help,
So those who are trying to kidnap my soul
    will be embarrassed and lose face,
So anyone who gets a kick out of making me miserable
    will be heckled and disgraced,
So those who pray for my ruin
    will be booed and jeered without mercy.

16-17 But all who are hunting for you—
    oh, let them sing and be happy.
Let those who know what you’re all about
    tell the world you’re great and not quitting.
And me? I’m a mess. I’m nothing and have nothing:
    make something of me.
You can do it; you’ve got what it takes—
    but God, don’t put it off.