Ang Pulong Sang Dios

Salmo 39

Pagtuad sang Sala sang Tawo nga Nagaantos

1Nagsiling ako sa akon kaugalingon,
“Bantayan ko gid ang akon pamatasan,
kag likawan ko nga makasala sa akon paghambal.
Punggan ko gid ang akon baba nga magreklamo sa Dios
samtang ara sa akon tupad ang malaot nga mga tawo.”
Gani naghipos lang ako; wala gid ako sing may ginhambal.
Pero wala ini nakabulig sa akon,[a]
kay nagdugang pa gid gani ang kasakit sang akon buot.
Natublag gid ako katama.
Kag sa sagi ko nga hunahuna kon bala mahipos lang ako, nagdugang pa gid gani ang akon pagkatublag.
Gani wala ko na mapunggan; nagsiling ako,
Ginoo, padumduma ako nga may katapusan ang akon kabuhi kag naisip na ang akon mga inadlaw.
Padumduma ako nga umalagi lang ang akon kabuhi.”

Kalip-ot sang kabuhi nga ginhatag mo sa akon.
Baliwala lang ini sa imo panulok.
Sa matuod, ang kabuhi sang tawo daw sa hangin lang nga nagaagi,
ukon pareho lang sang landong nga nagakadula.
Masako ang tawo sa mga buluhaton nga wala sing pulos.
Nagatipon siya sang manggad,
pero indi siya makahibalo kon sin-o ang magapulos sini kon mapatay na siya.

Kag karon, Ginoo, wala na ako sing saligan pa.
Ang akon pagsalig ara sa imo.
Hilwaya ako sa tanan ko nga sala,
kag indi pagtuguti nga yagutaon ako sang mga buang-buang.
Mahipos na lang ako; indi na lang ako magreklamo,
kay ikaw ang nagapaantos sa akon.
10 Karon, indi na ako pagsiluti.
Daw sa mapatay na ako sa imo mga pagpaantos sa akon.
11 Ginadisiplina mo ang tawo paagi sa pagsaway sa iya, sa iya mga sala.
Kag pareho sa sapat-sapat nga nagapang-ut-ot, ginaubos mo ang iya malahalon nga mga pagkabutang.
Matuod gid man nga ang kabuhi sang tawo pareho sa hangin nga nagaagi lang.

12 Sabta ang akon pangamuyo, Ginoo;
pamatii ang akon pagpangayo sang bulig.
Indi ka magpabungol-bungol sa akon paghibi.
Kay isa man lang ako ka dumuluong nga bisita mo diri sa kalibutan, pareho sa tanan ko nga mga katigulangan.
13 Indi ka na mangakig sa akon,
agod magmalipayon man ako sa wala pa ako mapatay.

Notas al pie

  1. 39:2 Pero… akon: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.

Amplified Bible

Psalm 39

The Vanity of Life.

To the Chief Musician; for Jeduthun. A Psalm of David.

1I said, “I will guard my ways
That I may not sin with my tongue;
I will muzzle my mouth
While the wicked are in my presence.”

I was mute and silent [before my enemies],
I refrained even from good,
And my [a]distress grew worse.

My heart was hot within me.
While I was musing the fire burned;
Then I spoke with my tongue:

Lord, let me know my [life’s] end
And [to appreciate] the extent of my days;
Let me know how frail I am [how transient is my stay here].

“Behold, You have made my days as [short as] hand widths,
And my lifetime is as nothing in Your sight.
Surely every man at his best is a mere breath [a wisp of smoke, a vapor that vanishes]! Selah.

“Surely every man walks around like a shadow [in a charade];
Surely they make an uproar for nothing;
Each one builds up riches, not knowing who will receive them.


“And now, Lord, for what do I expectantly wait?
My hope [my confident expectation] is in You.

“Save me from all my transgressions;
Do not make me the scorn and reproach of the [self-righteous, arrogant] fool.

“I am mute, I do not open my mouth,
Because it is You who has done it.
10 
“Remove Your plague from me;
I am wasting away because of the conflict and opposition of Your hand.
11 
“With rebukes You discipline man for sin;
You consume like a moth what is precious to him;
Surely every man is a mere breath [a wisp of smoke, a vapor that vanishes]. Selah.

12 
“Hear my prayer, O Lord, and listen to my cry;
Do not be silent at my tears;
For I am Your temporary guest,
A sojourner like all my fathers.
13 
“O look away from me, that I may smile and again know joy
Before I depart and am no more.”

Notas al pie

  1. Psalm 39:2 Lit pain.