Ang Pulong Sang Dios

Salmo 22

Buligan sang Dios ang mga Nagaantos

1Dios ko, Dios ko, ngaa ginpabay-an mo ako?
Ngaa nga malayo ka sa akon?
Nagaugayong na ako sa pag-antos, pero wala mo man lang gihapon ako ginabuligan.
Dios ko, adlaw-gab-i nagapanawag ako sa imo,
pero wala mo ako ginasabat,
gani wala ako sing kapahuwayan.
Pero balaan ka, kag nagapungko ka sa imo trono, kag ginadayaw sang mga Israelinhon.
Nagsalig sa imo ang amon mga katigulangan kag ginluwas mo sila.
Nagpanawag sila sa imo kag ginbuligan mo sila.
Nagsalig sila sa imo kag wala sila mapaslawi.

Ginapakahuy-an ako kag ginapakalain sang mga tawo.
Nagasiling sila nga daw sa ulod[a] ako kag indi tawo.
Ang makakita sa akon nagayaguta kag nagainsulto sa akon,
kag nagalungo-lungo sila nga nagasiling,
“Nagasalig ka man bala sa Ginoo, ti ngaa wala ka niya pagluwasa?
Kon matuod nga nalipay siya sa imo, ti ngaa wala ka niya pagbuligi?”
Pero ikaw ang nagpaguwa sa akon sa tiyan sang akon iloy,
kag halin sang lapsag pa ako ginahalungan mo na ako.
10 Halin sang akon pagkatawo, sa imo ako gintugyan kag ikaw lang ang akon Dios.
11 Gani indi ako pagbayai,
kay malapit na nga mag-abot ang kalisod
kag wala sing may magbulig sa akon.

12 Ginalibutan ako sang madamo nga mga kaaway;
pareho sila sa makusog nga mga turo nga baka sang Bashan.
13 Pareho man sila sang leon nga nagangurob kag naganganga, nga handa na sa paggus-ab.

14 Nadulaan ako sang kusog; pareho ako sa tubig nga ginaula,
kag ang tanan ko nga tul-an daw sa nagliw-as.
Nadulaan ako sang kaisog; pareho ako sa kandila nga nagakatunaw.
15 Nadulaan ako sang kusog; pareho ako sa nagabagtik nga duta,
kag ang akon dila nagapilit sa akon alingagngag.
Ginoo, ginapabay-an mo ako nga daw mapatay.
16 Ginlibutan ako sang grupo sang malaot nga mga tawo nga pareho sa mga ido.
Ginbuhuan nila ang akon mga kamot kag mga tiil.[b]
17 Nagaguluwa na ang akon mga tul-an,
kag ginatulok lang nila ako.
18 Ginpartida nila ang akon mga bayo paagi sa paggabot-gabot.

19 Pero ikaw, Ginoo, indi magpalayo sa akon.
Ikaw nga akon kusog, buligi ako gilayon.
20 Luwasa ako sa espada sang akon mga kaaway;
luwasa ang akon kabuhi sa kamot sang sina nga mga ido.
21 Luwasa ako sa baba sang sina nga mga leon.
Sabta[c] ang akon pangamuyo nga luwason mo ako sa mga sungay sinang turo nga mga baka.
22 Ipahayag ko sa akon mga kasimanwa[d] ang imo mga ginhimo.
Dayawon ko ikaw sa ila mga pagtililipon.

23 Kamo nga nagatahod sa Ginoo, dayawa ninyo siya!
Kamo nga mga kaliwat ni Israel, nga amo si Jacob, padunggi kag kahadluki ninyo ang Ginoo!
24 Kay wala niya ginabaliwala ukon ginapakalain ang mga pag-antos sang mga kubos.
Wala niya sila ginatalikdan kundi ginapamatian niya ang ila pagpangayo sang bulig.

25 Hatagan mo ako, Ginoo, sang inspirasyon nga magdayaw sa imo sa mga pagtililipon sang imo katawhan.
Sa atubangan sang mga nagatahod sa imo tumanon ko ang akon ginpromisa nga maghalad sa imo.
26 Magakaon ang mga kubos kag mabusog sila.
Ang mga nagadangop sa imo magadayaw sa imo.
Kabay pa nga mangin maayo kag malawig ang ila kabuhi.
27 Ang bug-os nga kalibutan[e] magadumdom kag magabalik sa imo, Ginoo.
Simbahon ka sang tanan nga katawhan[f] sang mga nasyon.
28 Kay ikaw ang nagahari, kag ikaw ang nagadumala sang mga nasyon.
29 Sigurado nga magasimba sa imo[g] ang tanan nga manggaranon sa kalibutan.
Bisan ang tanan nga tawo nga daw sa mapatay na magaluhod sa imo.
Kag atong mga nagkalamatay na,
30 ang ila mga kaliwat magaalagad sa imo.
Tudluan parte sa imo, Ginoo, ang palaabuton nga mga henerasyon.
31 Sila nga wala pa matawo pagasugiran nga ginluwas mo ang imo katawhan,
kag ikaw gid ang naghimo sini.

Notas al pie

  1. 22:6 daw sa ulod: siguro ang buot silingon, makaluluoy; ukon, wala sing pulos.
  2. 22:16 Ginbuhuan nila ang akon mga kamot kag mga tiil: Amo ini sa Septuagint, sa Syriac, kag sa iban nga mga kopya sang Hebreo. Sa iban pa gid nga dumaan nga mga teksto, Ginhigtan nila ang akon mga kamot kag mga tiil. Sa kalabanan nga mga kopya sang Hebreo, Pareho sang leon ang akon mga kamot kag mga tiil.
  3. 22:21 Sabta: ukon, Ginasabat mo.
  4. 22:22 mga kasimanwa: sa literal, mga utod.
  5. 22:27 bug-os nga kalibutan: sa literal, pinakapunta sang kalibutan.
  6. 22:27 katawhan: ukon, pamilya.
  7. 22:29 Sigurado nga magasimba sa imo: sa Hebreo, Nagkaon sila kag magasimba.

New International Reader's Version

Psalm 22

Psalm 22

For the director of music. A psalm of David to the tune of “The Doe of the Morning.”

My God, my God, why have you deserted me?
    Why do you seem so far away when I need you to save me?
    Why do you seem so far away that you can’t hear my groans?
My God, I cry out in the daytime. But you don’t answer.
    I cry out at night. But you don’t let me sleep.

But you rule from your throne as the Holy One.
    You are the God Israel praises.
Our people of long ago put their trust in you.
    They trusted in you, and you saved them.
They cried out to you and were saved.
    They trusted in you, and you didn’t let them down.

Everyone treats me like a worm and not a man.
    They hate me and look down on me.
All those who see me laugh at me.
    They shout at me and make fun of me.
    They shake their heads at me.
They say, “He trusts in the Lord.
    Let the Lord help him.
If the Lord is pleased with him,
    let him save him.”

But you brought me out of my mother’s body.
    You made me trust in you
    even when I was at my mother’s breast.
10 From the time I was born, you took good care of me.
    Ever since I came out of my mother’s body, you have been my God.
11 Don’t be far away from me.
    Trouble is near,
    and there is no one to help me.

12 Many enemies are all around me.
    They are like strong bulls from the land of Bashan.
13 They are like roaring lions that tear to pieces what they kill.
    They open their mouths wide to attack me.
14 My strength is like water that is poured out on the ground.
    I feel as if my bones aren’t connected.
My heart has turned to wax.
    It has melted away inside me.
15 My mouth is dried up like a piece of broken pottery.
    My tongue sticks to the roof of my mouth.
    You bring me down to the edge of the grave.
16 A group of sinful people has closed in on me.
    They are all around me like a pack of dogs.
    They have pierced my hands and my feet.
17 Everyone can see all my bones right through my skin.
    People stare at me. They laugh when I suffer.
18 They divide up my clothes among them.
    They cast lots for what I am wearing.

19 Lord, don’t be so far away from me.
    You give me strength. Come quickly to help me.
20 Save me from being killed by the sword.
    Save the only life I have. Save me from the power of those dogs.
21 Save me from the mouths of those lions.
    Save me from the horns of those wild oxen.

22 I will announce your name to my people.
    I will praise you among those who are gathered to worship you.
23 You who have respect for the Lord, praise him!
    All you people of Jacob, honor him!
    All you people of Israel, worship him!
24 He has not forgotten the one who is hurting.
    He has not turned away from his suffering.
He has not turned his face away from him.
    He has listened to his cry for help.

25 Because of what you have done,
    I will praise you in the whole community of those who worship you.
In front of those who respect you,
    I will keep my promises.
26 Those who are poor will eat and be satisfied.
    Those who seek the Lord will praise him.
    May their hearts be filled with new hope!
27 People from one end of the earth to the other
    will remember and turn to the Lord.
The people of all the nations
    will bow down in front of him.
28 The Lord is King.
    He rules over the nations.

29 All rich people of the earth will feast and worship God.
    All who go down to the grave will kneel in front of him.
    Those who cannot keep themselves alive will kneel.
30 Those who are not yet born will serve him.
    Those who are born later will be told about the Lord.
31 And they will tell people who have not yet been born,
    “The Lord has done what is right!”