Salmo 18 – HLGN & OL

Ang Pulong Sang Dios

Salmo 18:1-50

Salmo 18Salmo 18 Ang titulo sa Hebreo: Sa direktor sang mga manugkanta. Ang kanta nga ginsulat ni David nga alagad sang Ginoo. Ginkanta niya ini sa Ginoo sang ginluwas siya sang Ginoo sa kay Saul kag sa iban pa niya nga mga kaaway.

Ang Kanta ni David sa Iya nga Pagdaog

(2 Sam. 22:1-51)

1Ginahigugma ko ikaw, Ginoo. Ikaw ang akon kusog.

2Ikaw, Ginoo, ang akon palalipdan nga bato,

ang akon mabakod nga palanaguan kag manughilway.

Bilang palalipdan nga bato, makapanago ako sa imo.

Ikaw ang akon taming, gamhanan nga manluluwas, kag dalangpan.

3Dalayawon ka, Ginoo,

kay kon magpangayo ako sang bulig sa imo

ginaluwas mo ako sa akon mga kaaway.

4-5Ang kamatayon daw pareho sa lubid nga nagburambod sa akon kag pareho sa siod sa akon alagyan.

Ang kalaglagan daw pareho sa mabaskog nga baha nga naglapaw sa akon.

6Gani sa akon kalisod nagpanawag ako sa imo, Ginoo.

Nagpangayo ako sang bulig sa imo nga akon Dios,

kag ginpamatian mo ang akon pangamuyo sa imo templo.

7Dayon naglinog, kag pati ang mga pundasyon sang mga bukid nag-uyog,

tungod kay naakig ka, Ginoo.

8Nagguwa ang aso sa imo ilong,

kag sa imo baba nagguwa ang makahalalit nga kalayo kag nagadabadaba nga mga baga.

9Ginbuksan mo ang langit,

kag nagpanaog ka nga nagatungtong sa madamol nga gal-om.

10Nagsakay ka sa kerubin,

kag madasig ini nga naglupad samtang ginapalid sang hangin.

11Ginhimo mo ang kadulom nga tabon sa imo palibot.

Nagpanago ka sa madamol nga gal-om.

12Nagpangilat sa imo atubangan,

kag halin sa panganod nagguwa ang mga yelo kag ang nagadabadaba nga mga baga.

13Ang tingog mo Ginoo, nga Labing Mataas nga Dios, nagdaguob sa langit.18:13 Ang ini nga bersikulo sa Hebreo may sugpon pa, “nga may mga yelo kag nagadabadaba nga mga baga.” Pero wala ini sa iban nga mga kopya sang Hebreo kag sa Septuagint.

14Ginpana mo sang kilat ang imo mga kaaway,

kag nagpalalagyo sila nga nagasalasala.

15Sa imo nga pagsabdong kag puwerte nga kaakig nagakahubas ang dagat

kag makita ang duta sa idalom sini,

kag makita man ang pundasyon sang kalibutan.

16Halin sa langit gindawat mo ako kag ginkuha sa madalom nga tubig.

17Ginluwas mo ako sa akon gamhanan nga mga kaaway nga indi ko masarangan.

18Ginsalakay nila ako sang nalisdan ako,

pero gin-apinan mo ako, Ginoo.

19Gindala mo ako sa lugar nga wala sing katalagman;

ginluwas mo ako kay nalipay ka sa akon.

20Ginapakamaayo mo ako tungod nga matarong ang akon kabuhi

kag wala ako sing may nahimo nga sala.

21Kay ginasunod ko ang imo mga pamaagi

kag wala ako nagbiya sa imo Ginoo, nga akon Dios.

22Ginatuman ko ang tanan mo nga sugo

kag wala ko ginalapas ang imo mga pagsulundan.

23Nakahibalo ka nga wala sing kasawayan ang akon kabuhi

kag ginalikawan ko nga makasala.

24Ginapakamaayo mo ako tungod nga nakita mo nga matarong ang akon kabuhi

kag wala ako sing may nahimo nga sala.

25Matutom ka sa mga matutom sa imo,

kag maayo sa mga tawo nga maayo man.

26Sinsero ka sa mga sinsero sa imo,

kag maayo ka magpadihot sa mga malaot.

27Huo, ginaluwas mo ang mga mapainubuson,

pero ginapaubos mo ang mga matinaas-taason.

28Ginoo nga akon Dios, ikaw ang akon kasanag.

Sa kadulom ikaw ang akon suga.

29Sa imo bulig masarangan ko nga salakayon ang panong sang mga soldado,

kag masarangan ko nga sakaon ang pader nga nagapalibot sa siyudad.

30Ang imo pamaagi, O Dios, wala sing sayop.

Ang imo pulong masaligan gid.

Pareho ka sa taming sa tanan nga nagapangayo sang proteksyon sa imo.

31Ikaw lang, Ginoo, amo ang Dios;

ikaw lang ang amon palalipdan nga bato.

32Ikaw ang nagahatag sa akon sang kusog

kag ang nagabantay sa akon dalanon.

33Ginapabaskog mo ang akon tiil pareho sa tiil sang usa,

agod maagwanta ko ang pagtaklad sa mataas nga mga lugar.

34Ginahanas mo ako sa pagpakig-away

pareho abi sa pagbinat sang mabakod nga pana.

35Ginaprotektaran mo ako pareho sa taming,

gani luwas ang akon kabuhi.

Ginatipigan mo ako paagi sa imo gahom,

kag paagi sa imo bulig nangin bantog ako.

36Ginahatagan mo ako sang matawhay nga alagyan,

gani wala nagakasandad ang akon mga tiil.

37Ginlagas ko ang akon mga kaaway kag naabtan ko sila.

Kag wala gid ako magbalik hasta nga nalaglag ko sila.

38Ginlaglag ko sila kag natumba sila sa akon tiilan

kag indi na sila makabangon pa.

39Ginhatagan mo ako sang kusog sa pagpakig-away

kag ginpadaog sa akon mga kaaway.

40Ginpatal-as mo ang akon mga kaaway

kag ginlaglag ko sila.

41Nagpangayo sila sang bulig,

pero wala sing may nagluwas sa ila.

Nagpanawag sila sa imo,

pero wala mo sila ginsabat.

42Gindugmok ko sila hasta nga daw pareho na lang sila sa yab-ok nga ginapalid sang hangin.

Gintasak-tasak ko sila pareho sa lunang sa dalan.

43Ginluwas mo ako sa rebelde nga katawhan.

Ginhimo mo ako nga pangulo sang mga nasyon.

Ang mga taga-iban nga lugar nagaalagad sa akon.

44Pagkabati nila sa akon, nagatuman dayon sila sang akon mando. Nagaluhod sila sa akon sa kahadlok.

45Nadulaan sila sang kaisog,

gani nagaguwa sila sa ila mga palanaguan nga nagakurog sa kahadlok.

46Buhi ka, Ginoo!

Dalayawon ka nga akon palalipdan nga bato!

Ginapakataas ko ikaw, O Dios nga akon manluluwas.

47Ginabalusan mo ang akon mga kaaway,

kag ginapasakop mo ang mga nasyon sa akon.

48Ginaluwas mo ako sa akon mapintas nga mga kaaway,

kag ginapadaog mo ako sa ila.

49Gani padunggan ko ikaw sa mga nasyon.

Kantahan ko ikaw sang mga pagdayaw.

50Ginahatagan mo sang dalagko nga mga kadalag-an ang imo pinili nga hari.

Ginahigugma mo si David kag ang iya mga kaliwat sa wala sing katapusan.

O Livro

Salmos 18:1-50

Salmo 18

(2 Sm 22.1-51)

Este cântico de David foi dirigido ao Senhor quando o libertou dos seus inimigos, incluindo Saul.

1Eu te amo, Senhor, tu que és a minha força.

2O Senhor é o meu rochedo,

o meu lugar forte e o meu libertador.

Esconder-me-ei em Deus

que é a minha rocha e o meu alto retiro.

Ele é o meu escudo,

o poder da minha salvação e o meu refúgio.

3Invocarei o Senhor que é digno de todo o louvor;

salvar-me-á de todos os meus adversários.

4Cercaram-me laços de morte;

torrentes de maldade desabaram sobre mim.

5Fui ligado e atado por laços do mundo dos mortos e por ciladas da morte.

6Clamei pelo Senhor, meu Deus, na minha tribulação,

e ele ouviu-me desde o seu templo;

o meu clamor chegou aos seus ouvidos.

7Então a Terra foi abalada e tremeu;

os fundamentos das montanhas abalaram-se,

por causa da sua ira.

8Saiu fumo do seu rosto,

da sua boca um fogo devorador que tudo consumia,

e punha as brasas a arder.

9Fez baixar os céus e desceu,

andando sobre espessas nuvens.

10Voou sobre um querubim,

sobre as asas do vento.

11As trevas rodearam-no,

espessas nuvens o circundaram.

12O brilho da sua presença resplandeceu,

com nuvens, relâmpagos e tempestades de granizo.

13O Senhor trovejou desde os céus;

o Deus supremo fez ecoar a sua voz.

14Disparou as suas frechas de luz

e dispersou os inimigos.

15Pelo sopro da tua respiração,

até o mar se dividiu em dois;

viu-se o fundo das águas

pela repreensão do Senhor.

16Desde o alto me livrou,

salvou-me de ser levado pelas vagas.

17Libertou-me do meu poderoso inimigo,

daqueles que me odiavam,

dos que tinham muito mais força do que eu.

18Saltaram sobre mim, no dia da calamidade,

mas o Senhor foi a minha proteção.

19Fez-me reaver a liberdade;

resgatou-me, porque me amava.

20O Senhor recompensou-me,

conforme a minha retidão,

porque tinha as mãos limpas.

21Guardei os caminhos do Senhor;

não me afastei impiamente do meu Deus.

22Tive sempre presentes as suas leis;

não me desviei dos seus estatutos.

23Fui sempre reto perante ele

e fugi do pecado.

24Por isso, o Senhor atendeu à minha justiça,

pois viu que eu estava limpo.

25Tu és misericordioso para com os misericordiosos;

revelas a tua retidão para com os que são retos.

26Com os puros, mostras-te puro,

mas astuto com os perversos.

27Salvas os que estão aflitos, mas abates os orgulhosos,

mas humilhas os que têm olhar altivo.

28Senhor, meu Deus, tu acendes a minha luz!

Transformas em luz a minha escuridão.

29Pelo teu poder posso esmagar um exército;

pela tua força saltarei muralhas.

30O caminho de Deus é reto.

A palavra do Senhor é verdade;

é um escudo para os que procuram a sua proteção.

31Só o Senhor é Deus.

Quem é como um rochedo senão o nosso Deus?

32Deus é quem me fortalece;

faz-me andar em perfeita segurança.

33Faz com que caminhe com passo bem firme,

como as gazelas sobre os cumes.

34Torna-me hábil nos combates,

dá-me força capaz de dobrar um arco de bronze;

35Deste-me o escudo da tua salvação;

amparaste-me com a tua mão direita

e com a tua bondade me engrandeceste.

36Fizeste-me andar sobre caminhos planos,

onde os meus pés não vacilaram.

37Persegui os meus inimigos e os alcancei;

não desisti sem os derrotar.

38Persegui-os e destrocei-os,

nenhum deles se poderá levantar.

Caíram debaixo dos meus pés.

39Pois deste-me força para a batalha.

Fizeste com que subjugasse

todos os que se levantaram contra mim.

40Obrigaste os meus inimigos a retroceder e fugir;

destruí todos os que me odiavam.

41Pediram ajuda, mas ninguém os auxiliou;

clamaram ao Senhor, mas recusou ouvi-los.

42Pisei-os como o pó do chão que se vai com o vento;

esmaguei-os e dispersei-os como pó nas ruas.

43Guardaste-me da rebelião do meu povo;

designaste-me para que seja cabeça das nações.

Estrangeiros me servirão.

44Em breve me serão sujeitos,

quando ouvirem falar do meu poder.

45Perderão a altivez e virão a tremer,

lá dos seus esconderijos.

46O Senhor vive!

Bendito seja aquele que é a minha rocha!

Que seja louvado o Deus da minha salvação!

47Ele é o Deus que por mim faz vingança,

que destrói os que se levantam contra mim.

48Resgataste-me dos meus adversários.

Sim, tu levantaste-me em segurança,

acima das suas cabeças.

Livraste-me da violência.

49Por isso, Senhor, dar-te-ei graças entre as nações,

e cantarei louvores ao teu nome.

50Ele deu uma maravilhosa salvação ao seu rei;

manifestou misericórdia ao seu ungido,

a David e à sua família, para sempre.