Ang Pulong Sang Dios

Salmo 18

Ang Kanta ni David sa Iya nga Pagdaog

1Ginahigugma ko ikaw, Ginoo. Ikaw ang akon kusog.
Ikaw, Ginoo, ang akon palalipdan nga bato,
ang akon mabakod nga palanaguan kag manughilway.
Bilang palalipdan nga bato, makapanago ako sa imo.
Ikaw ang akon taming, gamhanan nga manluluwas, kag dalangpan.
Dalayawon ka, Ginoo,
kay kon magpangayo ako sang bulig sa imo
ginaluwas mo ako sa akon mga kaaway.

4-5 Ang kamatayon daw pareho sa lubid nga nagburambod sa akon kag pareho sa siod sa akon alagyan.
Ang kalaglagan daw pareho sa mabaskog nga baha nga naglapaw sa akon.
Gani sa akon kalisod nagpanawag ako sa imo, Ginoo.
Nagpangayo ako sang bulig sa imo nga akon Dios,
kag ginpamatian mo ang akon pangamuyo sa imo templo.

Dayon naglinog, kag pati ang mga pundasyon sang mga bukid nag-uyog,
tungod kay naakig ka, Ginoo.
Nagguwa ang aso sa imo ilong,
kag sa imo baba nagguwa ang makahalalit nga kalayo kag nagadabadaba nga mga baga.
Ginbuksan mo ang langit,
kag nagpanaog ka nga nagatungtong sa madamol nga gal-om.
10 Nagsakay ka sa kerubin,
kag madasig ini nga naglupad samtang ginapalid sang hangin.
11 Ginhimo mo ang kadulom nga tabon sa imo palibot.
Nagpanago ka sa madamol nga gal-om.
12 Nagpangilat sa imo atubangan,
kag halin sa panganod nagguwa ang mga yelo kag ang nagadabadaba nga mga baga.
13 Ang tingog mo Ginoo, nga Labing Mataas nga Dios, nagdaguob sa langit.[a]
14 Ginpana mo sang kilat ang imo mga kaaway,
kag nagpalalagyo sila nga nagasalasala.
15 Sa imo nga pagsabdong kag puwerte nga kaakig nagakahubas ang dagat
kag makita ang duta sa idalom sini,
kag makita man ang pundasyon sang kalibutan.
16 Halin sa langit gindawat mo ako kag ginkuha sa madalom nga tubig.
17 Ginluwas mo ako sa akon gamhanan nga mga kaaway nga indi ko masarangan.
18 Ginsalakay nila ako sang nalisdan ako,
pero gin-apinan mo ako, Ginoo.
19 Gindala mo ako sa lugar nga wala sing katalagman;
ginluwas mo ako kay nalipay ka sa akon.
20 Ginapakamaayo mo ako tungod nga matarong ang akon kabuhi
kag wala ako sing may nahimo nga sala.
21 Kay ginasunod ko ang imo mga pamaagi
kag wala ako nagbiya sa imo Ginoo, nga akon Dios.
22 Ginatuman ko ang tanan mo nga sugo
kag wala ko ginalapas ang imo mga pagsulundan.
23 Nakahibalo ka nga wala sing kasawayan ang akon kabuhi
kag ginalikawan ko nga makasala.
24 Ginapakamaayo mo ako tungod nga nakita mo nga matarong ang akon kabuhi
kag wala ako sing may nahimo nga sala.
25 Matutom ka sa mga matutom sa imo,
kag maayo sa mga tawo nga maayo man.
26 Sinsero ka sa mga sinsero sa imo,
kag maayo ka magpadihot sa mga malaot.
27 Huo, ginaluwas mo ang mga mapainubuson,
pero ginapaubos mo ang mga matinaas-taason.

28 Ginoo nga akon Dios, ikaw ang akon kasanag.
Sa kadulom ikaw ang akon suga.
29 Sa imo bulig masarangan ko nga salakayon ang panong sang mga soldado,
kag masarangan ko nga sakaon ang pader nga nagapalibot sa siyudad.
30 Ang imo pamaagi, O Dios, wala sing sayop.
Ang imo pulong masaligan gid.
Pareho ka sa taming sa tanan nga nagapangayo sang proteksyon sa imo.
31 Ikaw lang, Ginoo, amo ang Dios;
ikaw lang ang amon palalipdan nga bato.
32 Ikaw ang nagahatag sa akon sang kusog
kag ang nagabantay sa akon dalanon.
33 Ginapabaskog mo ang akon tiil pareho sa tiil sang usa,
agod maagwanta ko ang pagtaklad sa mataas nga mga lugar.
34 Ginahanas mo ako sa pagpakig-away
pareho abi sa pagbinat sang mabakod nga pana.
35 Ginaprotektaran mo ako pareho sa taming,
gani luwas ang akon kabuhi.
Ginatipigan mo ako paagi sa imo gahom,
kag paagi sa imo bulig nangin bantog ako.
36 Ginahatagan mo ako sang matawhay nga alagyan,
gani wala nagakasandad ang akon mga tiil.
37 Ginlagas ko ang akon mga kaaway kag naabtan ko sila.
Kag wala gid ako magbalik hasta nga nalaglag ko sila.
38 Ginlaglag ko sila kag natumba sila sa akon tiilan
kag indi na sila makabangon pa.
39 Ginhatagan mo ako sang kusog sa pagpakig-away
kag ginpadaog sa akon mga kaaway.
40 Ginpatal-as mo ang akon mga kaaway
kag ginlaglag ko sila.
41 Nagpangayo sila sang bulig,
pero wala sing may nagluwas sa ila.
Nagpanawag sila sa imo,
pero wala mo sila ginsabat.
42 Gindugmok ko sila hasta nga daw pareho na lang sila sa yab-ok nga ginapalid sang hangin.
Gintasak-tasak ko sila pareho sa lunang sa dalan.
43 Ginluwas mo ako sa rebelde nga katawhan.
Ginhimo mo ako nga pangulo sang mga nasyon.
Ang mga taga-iban nga lugar nagaalagad sa akon.
44 Pagkabati nila sa akon, nagatuman dayon sila sang akon mando. Nagaluhod sila sa akon sa kahadlok.
45 Nadulaan sila sang kaisog,
gani nagaguwa sila sa ila mga palanaguan nga nagakurog sa kahadlok.
46 Buhi ka, Ginoo!
Dalayawon ka nga akon palalipdan nga bato!
Ginapakataas ko ikaw, O Dios nga akon manluluwas.
47 Ginabalusan mo ang akon mga kaaway,
kag ginapasakop mo ang mga nasyon sa akon.
48 Ginaluwas mo ako sa akon mapintas nga mga kaaway,
kag ginapadaog mo ako sa ila.
49 Gani padunggan ko ikaw sa mga nasyon.
Kantahan ko ikaw sang mga pagdayaw.
50 Ginahatagan mo sang dalagko nga mga kadalag-an ang imo pinili nga hari.
Ginahigugma mo si David kag ang iya mga kaliwat sa wala sing katapusan.

Notas al pie

  1. 18:13 Ang ini nga bersikulo sa Hebreo may sugpon pa, “nga may mga yelo kag nagadabadaba nga mga baga.” Pero wala ini sa iban nga mga kopya sang Hebreo kag sa Septuagint.

O Livro

Salmos 18

Este cântico de David foi escrito na altura em que o Senhor

o libertou dos seus inimigos, incluindo Saul.

1Eu te amo, Senhor, que és a minha força.
O Senhor é o meu rochedo, a minha fortaleza
    e o meu Salvador.
Esconder-me-ei em Deus, que é a minha rocha
    e o meu alto retiro.
Ele é o meu escudo, o poder da minha salvação
    e o meu refúgio.
Ó meu Salvador, tu me livras da violência.
Invocarei o Senhor, que é digno de todo o louvor;
salvar-me-á de todos os meus adversários.

Ondas de morte me cercaram;
torrentes de maldade desabaram sobre mim.
5/6 Fui ligado e atado, pelo inferno e pela morte;
    mas chamei pelo Senhor, na minha tristeza,
    e ele ouviu-me, desde o seu templo.
O meu clamor chegou aos seus ouvidos.
Então a Terra foi abalada e tremeu;
    os fundamentos dos céus abalaram-se, por causa da sua ira.
Saiu-lhe fumo do seu rosto, da boca, um fogo devorador,
    que tudo consome na sua frente, pondo o mundo em chamas.

Fez baixar os céus e desceu, andando sobre espessas nuvens.
10 Voou sobre um querubim, sobre as asas do vento.
11/12 As trevas rodearam-no, espessas nuvens o circundaram;
    mas a Terra resplendeu com o brilho da sua presença,
    que penetrou as nuvens com relâmpagos e tempestade de granizo.
13 O Senhor trovejou desde os céus;
    o Deus supremo fez ecoar a sua voz.
14/15 Disparou as suas frechas de luz, e dispersou os inimigos.
Pelo sopro da sua respiração até o mar se dividiu em dois,
    e viu-se o fundo das águas pela repreensão do Senhor.

16 Desde o alto me livrou, salvou-me de ser levado pelas vagas;
17 libertou-me do meu poderoso inimigo,
    daqueles que me odiavam,
    dos que tinham muito mais força que eu.

18 Saltaram sobre mim, no dia da calamidade.
Mas o Senhor foi a minha salvação.
19 Fez-me reaver a liberdade, resgatou-me, porque me amava.

20/21 O Senhor recompensou-me, conforme a minha rectidão,
    porque tinha as mãos limpas,
    e não me afastei impiamente do meu Deus.
22 Tive sempre presentes as suas leis,
    e não me desviei dos seus estatutos.
23 Fui sempre sincero perante ele, e fugi ao pecado.
24 Por isso o Senhor atendeu à minha justiça,
    pois viu que eu estava limpo.

25 Tu és misericordioso para com os que têm misericórdia;
    revelas a tua justiça para com os que são rectos.
26 Com os puros, mostras-te puro;
    mas destróis os perversos.
27 Salvas os que estão aflitos, mas abates os orgulhosos,
    pois que tens os olhos sempre sobre eles.
28 Senhor, tu és a minha luz!
Tranformaste em luz a minha escuridão.
29 Pelo teu poder posso esmagar um exército;
    pela tua força saltarei muralhas.

30 O caminho de Deus é perfeito; a palavra do Senhor é verdade.
É um escudo para com os que procuram a sua protecção.
31 Só o Senhor é Deus.
Quem é como um rochedo senão o nosso Deus?
32 Deus é a minha poderosa fortificação;
    faz-me andar em perfeita segurança.
33 Faz com que caminhe com passo bem firme,
    como as gazelas sobre as rochas.
34 Torna-me hábil nos combates,
    dá-me força capaz de dobrar um arco de bronze;
35 Deste-me o escudo da tua salvação;
    pela tua bondade me engrandeceste.
36 Fizeste-me andar sobre caminhos lisos,
    onde os meus pés não vacilaram.

37/38 Persegui os meus inimigos e os destruí,
    não desisti sem os derrotar,
    consumi-os e destrocei-os,
    de tal forma que mais nenhum deles se poderá levantar.
Caíram debaixo dos meus pés.
39 Pois deste-me força para a batalha.
Fizeste com que subjugasse
    todos os que se levantaram contra mim.
40 Obrigaste os meus inimigos a fazerem meia volta e a fugirem;
    destruí-os a todos, os que me odiavam.
41 Em vão pediam ajuda; clamaram a Deus,
    mas recusou ouvi-los.
42 Pisei-os como o pó do chão, esmaguei-os e dispersei-os,
    como pó pelas ruas.
43 Guardaste-me da rebelião do meu povo;
    livraste-me, para que seja cabeça das nações.
Estrangeiros me servirão;
44 Em breve me serão sujeitos, quando ouvirem falar do meu poder.
45 Perderão a altivez, e virão a tremer, lá dos seus esconderijos.

46 O Senhor vive.
Bendito seja aquele que é a minha rocha.
47/48 Que ele seja louvado,
    aquele que é a pedra da minha salvação,
    que destrói os que se levantam contra mim,
    e que me resgata dos meus adversários.
Sim, tu levantaste-me em segurança, acima das suas cabeças.
Livraste-me da violência.
49 Por isso te dou honra, ó Senhor, entre as nações,
    e canto louvores ao poder do teu nome.
50 O Senhor deu uma maravilhosa salvação ao seu rei,
    manifestou misericórdia ao seu ungido —
    a David e à sua família,
    para sempre.