Ang Pulong Sang Dios

Salmo 18

Ang Kanta ni David sa Iya nga Pagdaog

1Ginahigugma ko ikaw, Ginoo. Ikaw ang akon kusog.
Ikaw, Ginoo, ang akon palalipdan nga bato,
ang akon mabakod nga palanaguan kag manughilway.
Bilang palalipdan nga bato, makapanago ako sa imo.
Ikaw ang akon taming, gamhanan nga manluluwas, kag dalangpan.
Dalayawon ka, Ginoo,
kay kon magpangayo ako sang bulig sa imo
ginaluwas mo ako sa akon mga kaaway.

4-5 Ang kamatayon daw pareho sa lubid nga nagburambod sa akon kag pareho sa siod sa akon alagyan.
Ang kalaglagan daw pareho sa mabaskog nga baha nga naglapaw sa akon.
Gani sa akon kalisod nagpanawag ako sa imo, Ginoo.
Nagpangayo ako sang bulig sa imo nga akon Dios,
kag ginpamatian mo ang akon pangamuyo sa imo templo.

Dayon naglinog, kag pati ang mga pundasyon sang mga bukid nag-uyog,
tungod kay naakig ka, Ginoo.
Nagguwa ang aso sa imo ilong,
kag sa imo baba nagguwa ang makahalalit nga kalayo kag nagadabadaba nga mga baga.
Ginbuksan mo ang langit,
kag nagpanaog ka nga nagatungtong sa madamol nga gal-om.
10 Nagsakay ka sa kerubin,
kag madasig ini nga naglupad samtang ginapalid sang hangin.
11 Ginhimo mo ang kadulom nga tabon sa imo palibot.
Nagpanago ka sa madamol nga gal-om.
12 Nagpangilat sa imo atubangan,
kag halin sa panganod nagguwa ang mga yelo kag ang nagadabadaba nga mga baga.
13 Ang tingog mo Ginoo, nga Labing Mataas nga Dios, nagdaguob sa langit.[a]
14 Ginpana mo sang kilat ang imo mga kaaway,
kag nagpalalagyo sila nga nagasalasala.
15 Sa imo nga pagsabdong kag puwerte nga kaakig nagakahubas ang dagat
kag makita ang duta sa idalom sini,
kag makita man ang pundasyon sang kalibutan.
16 Halin sa langit gindawat mo ako kag ginkuha sa madalom nga tubig.
17 Ginluwas mo ako sa akon gamhanan nga mga kaaway nga indi ko masarangan.
18 Ginsalakay nila ako sang nalisdan ako,
pero gin-apinan mo ako, Ginoo.
19 Gindala mo ako sa lugar nga wala sing katalagman;
ginluwas mo ako kay nalipay ka sa akon.
20 Ginapakamaayo mo ako tungod nga matarong ang akon kabuhi
kag wala ako sing may nahimo nga sala.
21 Kay ginasunod ko ang imo mga pamaagi
kag wala ako nagbiya sa imo Ginoo, nga akon Dios.
22 Ginatuman ko ang tanan mo nga sugo
kag wala ko ginalapas ang imo mga pagsulundan.
23 Nakahibalo ka nga wala sing kasawayan ang akon kabuhi
kag ginalikawan ko nga makasala.
24 Ginapakamaayo mo ako tungod nga nakita mo nga matarong ang akon kabuhi
kag wala ako sing may nahimo nga sala.
25 Matutom ka sa mga matutom sa imo,
kag maayo sa mga tawo nga maayo man.
26 Sinsero ka sa mga sinsero sa imo,
kag maayo ka magpadihot sa mga malaot.
27 Huo, ginaluwas mo ang mga mapainubuson,
pero ginapaubos mo ang mga matinaas-taason.

28 Ginoo nga akon Dios, ikaw ang akon kasanag.
Sa kadulom ikaw ang akon suga.
29 Sa imo bulig masarangan ko nga salakayon ang panong sang mga soldado,
kag masarangan ko nga sakaon ang pader nga nagapalibot sa siyudad.
30 Ang imo pamaagi, O Dios, wala sing sayop.
Ang imo pulong masaligan gid.
Pareho ka sa taming sa tanan nga nagapangayo sang proteksyon sa imo.
31 Ikaw lang, Ginoo, amo ang Dios;
ikaw lang ang amon palalipdan nga bato.
32 Ikaw ang nagahatag sa akon sang kusog
kag ang nagabantay sa akon dalanon.
33 Ginapabaskog mo ang akon tiil pareho sa tiil sang usa,
agod maagwanta ko ang pagtaklad sa mataas nga mga lugar.
34 Ginahanas mo ako sa pagpakig-away
pareho abi sa pagbinat sang mabakod nga pana.
35 Ginaprotektaran mo ako pareho sa taming,
gani luwas ang akon kabuhi.
Ginatipigan mo ako paagi sa imo gahom,
kag paagi sa imo bulig nangin bantog ako.
36 Ginahatagan mo ako sang matawhay nga alagyan,
gani wala nagakasandad ang akon mga tiil.
37 Ginlagas ko ang akon mga kaaway kag naabtan ko sila.
Kag wala gid ako magbalik hasta nga nalaglag ko sila.
38 Ginlaglag ko sila kag natumba sila sa akon tiilan
kag indi na sila makabangon pa.
39 Ginhatagan mo ako sang kusog sa pagpakig-away
kag ginpadaog sa akon mga kaaway.
40 Ginpatal-as mo ang akon mga kaaway
kag ginlaglag ko sila.
41 Nagpangayo sila sang bulig,
pero wala sing may nagluwas sa ila.
Nagpanawag sila sa imo,
pero wala mo sila ginsabat.
42 Gindugmok ko sila hasta nga daw pareho na lang sila sa yab-ok nga ginapalid sang hangin.
Gintasak-tasak ko sila pareho sa lunang sa dalan.
43 Ginluwas mo ako sa rebelde nga katawhan.
Ginhimo mo ako nga pangulo sang mga nasyon.
Ang mga taga-iban nga lugar nagaalagad sa akon.
44 Pagkabati nila sa akon, nagatuman dayon sila sang akon mando. Nagaluhod sila sa akon sa kahadlok.
45 Nadulaan sila sang kaisog,
gani nagaguwa sila sa ila mga palanaguan nga nagakurog sa kahadlok.
46 Buhi ka, Ginoo!
Dalayawon ka nga akon palalipdan nga bato!
Ginapakataas ko ikaw, O Dios nga akon manluluwas.
47 Ginabalusan mo ang akon mga kaaway,
kag ginapasakop mo ang mga nasyon sa akon.
48 Ginaluwas mo ako sa akon mapintas nga mga kaaway,
kag ginapadaog mo ako sa ila.
49 Gani padunggan ko ikaw sa mga nasyon.
Kantahan ko ikaw sang mga pagdayaw.
50 Ginahatagan mo sang dalagko nga mga kadalag-an ang imo pinili nga hari.
Ginahigugma mo si David kag ang iya mga kaliwat sa wala sing katapusan.

Notas al pie

  1. 18:13 Ang ini nga bersikulo sa Hebreo may sugpon pa, “nga may mga yelo kag nagadabadaba nga mga baga.” Pero wala ini sa iban nga mga kopya sang Hebreo kag sa Septuagint.

Nova Versão Internacional

Salmos 18

Salmo 18

Para o mestre de música. De Davi, servo do Senhor. Ele cantou as palavras deste cântico ao Senhor quando este o livrou das mãos de todos os seus inimigos e das mãos de Saul. Ele disse:

Eu te amo, ó Senhor, minha força.

O Senhor é a minha rocha, a minha fortaleza
    e o meu libertador;
o meu Deus é o meu rochedo,
    em quem me refugio.
Ele é o meu escudo e o poder[a] que me salva,
    a minha torre alta.
Clamo ao Senhor, que é digno de louvor,
e estou salvo dos meus inimigos.
As cordas da morte me enredaram;
as torrentes da destruição me surpreenderam.
As cordas do Sheol[b] me envolveram;
os laços da morte me alcançaram.
Na minha aflição clamei ao Senhor;
gritei por socorro ao meu Deus.
Do seu templo ele ouviu a minha voz;
meu grito chegou à sua presença,
    aos seus ouvidos.

A terra tremeu e agitou-se,
    e os fundamentos dos montes se abalaram;
estremeceram porque ele se irou.
Das suas narinas subiu fumaça;
da sua boca saíram brasas vivas
    e fogo consumidor.
Ele abriu os céus e desceu;
nuvens escuras estavam sob os seus pés.
10 Montou um querubim e voou,
    deslizando sobre as asas do vento.
11 Fez das trevas o seu esconderijo,
das escuras nuvens, cheias de água,
o abrigo que o envolvia.
12 Com o fulgor da sua presença
    as nuvens se desfizeram em granizo e raios,
13 quando dos céus trovejou o Senhor,
    e ressoou a voz do Altíssimo.
14 Atirou suas flechas e dispersou meus inimigos,
    com seus raios os derrotou.
15 O fundo do mar apareceu,
    e os fundamentos da terra foram expostos
pela tua repreensão, ó Senhor,
    com o forte sopro das tuas narinas.

16 Das alturas estendeu a mão e me segurou;
tirou-me das águas profundas.
17 Livrou-me do meu inimigo poderoso,
dos meus adversários, fortes demais para mim.
18 Eles me atacaram no dia da minha desgraça,
mas o Senhor foi o meu amparo.
19 Ele me deu total libertação;[c]
livrou-me porque me quer bem.

20 O Senhor me tratou
    conforme a minha justiça;
conforme a pureza das minhas mãos
    recompensou-me.
21 Pois segui os caminhos do Senhor;
não agi como ímpio,
    afastando-me do meu Deus.
22 Todas as suas ordenanças estão diante de mim;
não me desviei dos seus decretos.
23 Tenho sido irrepreensível para com ele
    e guardei-me de praticar o mal.
24 O Senhor me recompensou
    conforme a minha justiça,
conforme a pureza das minhas mãos
    diante dos seus olhos.

25 Ao fiel te revelas fiel,
ao irrepreensível te revelas irrepreensível,
26 ao puro te revelas puro,
mas com o perverso reages à altura.
27 Salvas os que são humildes,
mas humilhas os de olhos altivos.
28 Tu, Senhor, manténs acesa a minha lâmpada;
o meu Deus transforma em luz as minhas trevas.
29 Com o teu auxílio posso atacar uma tropa;
com o meu Deus posso transpor muralhas.

30 Este é o Deus cujo caminho é perfeito;
a palavra do Senhor
    é comprovadamente genuína.
Ele é um escudo para todos
    os que nele se refugiam.
31 Pois quem é Deus além do Senhor?
E quem é rocha senão o nosso Deus?
32 Ele é o Deus que me reveste de força
e torna perfeito o meu caminho.
33 Torna os meus pés ágeis como os da corça,
sustenta-me firme nas alturas.
34 Ele treina as minhas mãos para a batalha
e os meus braços
    para vergar um arco de bronze.
35 Tu me dás o teu escudo de vitória;
tua mão direita me sustém;
desces ao meu encontro para exaltar-me.
36 Deixaste livre o meu caminho,
    para que não se torçam os meus tornozelos.

37 Persegui os meus inimigos e os alcancei;
e não voltei enquanto não foram destruídos.
38 Massacrei-os, e não puderam levantar-se;
jazem debaixo dos meus pés.
39 Deste-me força para o combate;
subjugaste os que se rebelaram contra mim.
40 Puseste os meus inimigos em fuga
e exterminei os que me odiavam.
41 Gritaram por socorro,
    mas não houve quem os salvasse;
clamaram ao Senhor, mas ele não respondeu.
42 Eu os reduzi a pó, pó que o vento leva.
    Pisei-os como à lama das ruas.

43 Tu me livraste de um povo em revolta;
fizeste-me o cabeça de nações;
um povo que não conheci sujeita-se a mim.
44 Assim que me ouvem, me obedecem;
são estrangeiros que se submetem a mim.
45 Todos eles perderam a coragem;
tremendo, saem das suas fortalezas.

46 O Senhor vive! Bendita seja a minha Rocha!
Exaltado seja Deus, o meu Salvador!
47 Este é o Deus que em meu favor
    executa vingança,
que a mim sujeita nações.
48 Tu me livraste dos meus inimigos;
sim, fizeste-me triunfar
    sobre os meus agressores,
    e de homens violentos me libertaste.
49 Por isso eu te louvarei entre as nações,
    ó Senhor;
cantarei louvores ao teu nome.
50 Ele dá grandes vitórias ao seu rei;
é bondoso com o seu ungido,
com Davi e os seus descendentes para sempre.

Notas al pie

  1. 18.2 Hebraico: chifre.
  2. 18.5 Essa palavra pode ser traduzida por sepultura, profundezas, pó ou morte.
  3. 18.19 Hebraico: Ele me levou para um local espaçoso.