Ang Pulong Sang Dios

Salmo 141

Pangamuyo para sa Proteksyon sang Dios

1Ginoo, nagapanawag ako sa imo; buligi ako gilayon.
Pamatii ang akon pagpanawag sa imo.
Batuna ang akon pangamuyo bilang insenso.
Batuna ang pagbayaw sang akon mga kamot sa pagpangamuyo bilang pangsirom nga halad.[a]
Ginoo, buligi ako nga indi ako makahambal sing malain.
Ilikaw ako sa paghimo sing malain kag sa pag-intra sa mga ginahimo sang mga malaot.
Ilikaw ako sa pagpakigbahin sa ila mga punsyon.
Batunon ko kon magsabdong ukon magsaway sa akon ang matarong nga tawo;
indi ko ina pagbalibaran kay ginahimo niya ina sa pagpakita sang iya paghigugma kag pagbaton sa akon.[b]
Pero sa malaot nga mga tawo permi ako nagapangamuyo kontra sa ila malaot nga ginahimo.
Kon ihaboy na ang ila mga manugdumala sa pil-as, magapati sila nga ang akon mga pulong matuod.
Magasiling sila, “Magalalapta sa lulubngan ang aton mga tul-an pareho sa mga bato nga nagguluwa sang pag-arado sa duta.”[c]

Ginoong Dios, sa imo gid ako nagadangop;
sa imo ako nagapangayo sang proteksyon,
gani indi pag-itugot nga mapatay ako.
Ilikaw ako sa mga siod nga ginbutang sang mga malaot para sa akon.
10 Kabay pa nga sila mismo ang masiod sa ila kaugalingon nga mga siod, samtang ako makalikaw sini.

Notas al pie

  1. 141:2 pangsirom nga halad: Ginahimo ini sang pagsalop na sang adlaw.
  2. 141:5 pagbaton sa akon: sa literal, daw sa ginabutangan niya sang lana ang akon ulo.
  3. 141:7 pareho sa mga bato… duta: ukon, pareho sa kahoy nga ginbial kag ginpang-utod-utod.

New Serbian Translation

Псалми 141

Псалам Давидов.

1О, Господе, теби вапим: брзо мени дођи,
    глас ми почуј када те дозивам!
Молитва моја нек пред тобом као тамјан буде,
    моје руке подигнуте ко вечерњи принос.

О, Господе, пред уста ми стражу стави,
    чувај врата усана мојих!
Моме срцу не дај злој речи да скрене,
    да се предам злоби са злобним људима;
    не дај да се сладим сластима њиховим.

Нек праведник милошћу удара ме;
    нек ме кори, нек ми глава не одбије уље одабрано;
још увек се молим
    против злих дела злотвора.

Низ литицу бацише их њихове судије
    што су чуле речи моје,
    јер су милозвучне.
Ко кад неко оре и по земљи рије,
    расуте су кости наше све до ждрела Света мртвих.

А ја теби, о, Господе Боже,
    очи своје дижем;
ти си моје уточиште,
    душу моју не сатири!
Чувај ме, да ме не зграби замка
    што су ми је поставили
    и клопке злочинаца.
10 У мреже своје нек падну злобници,
    а ја нек их прођем!