Ang Pulong Sang Dios

Salmo 139

Ang Bug-os nga Ihibalo kag Pag-atipan sang Dios

1Ginoo, gin-usisa mo ako gani kilala mo ako.
Nahibaluan mo kon nagapungko ako ukon nagatindog.
Bisan ara ka sa malayo nahibaluan mo ang tanan ko nga ginahunahuna.
Ginatan-aw mo ako sa akon pag-obra kag pagpahuway.
Nahibaluan mo ang tanan ko nga ginahimo.
Ginoo, bisan wala pa ako makahambal, nahibaluan mo na ang akon inughambal.
Ginalibutan mo ako,
kag ginaprotektaran mo ako sang imo gahom.
Ang imo nahibaluan parte sa akon tama gid ka makatilingala;
indi ko gid ini matungkad.
Diin bala ako makapalagyo sa imo Espiritu?[a]
Diin bala ako makakadto nga wala ikaw?
Kon magsaka man ako sa langit, didto ikaw;
kon magkadto man ako sa lugar sang mga patay, didto man ikaw.
Kon magkadto man ako pasidlangan ukon mag-estar sa pinakamalayo nga lugar sa nakatundan,
10 didto ka gihapon sa pagtuytoy kag sa pagbulig sa akon.

11 Halimbawa, pangabayon ko ang kadulom sa pagtabon sa akon,
ukon ang kasanag nga nagalibot sa akon nga mangin gab-i.
12 Pero bisan ang kadulom indi madulom para sa imo,
kag ang gab-i pareho lang kasanag sang adlaw.
Kay ang kadulom kag ang kasanag pareho lang sa imo.

13 Kilala mo ako kay ikaw ang naghimo sang akon bug-os nga kabuhi.
Ikaw ang nagporma sa akon sa tiyan sang akon iloy.
14 Ginadayaw ko ikaw kay makatilingala gid ang paghimo mo sa akon.
Makatilingala ang imo mga binuhatan, kag nahibaluan ko gid ina.
15 Nakita mo ang akon mga tul-an sang ginporma ako sing tago sa sulod sang tiyan sang akon iloy.[b]
16 Nakita mo na ako bisan wala pa ako maporma.
Ang gintalana nga mga inadlaw nga magakabuhi ako nasulat na sa imo libro, bisan wala pa ini magsugod.
17 O Dios, indi ko matungkad ang imo ginahunahuna;[c]
puwerte ini kadamo.
18 Kon isipon ko ini, madamo pa ini sang sa balas.
Kon magbugtaw ako ang akon hunahuna ara gihapon sa imo.

19 O Dios, kabay pa nga pamatyon mo ang mga malaot!
Kabay pa nga magpalagyo sa akon ang mga manugpatay sang tawo.
20 Nagahambal sila sing malain parte sa imo.
Sila nga imo mga kaaway nagamitlang sang imo ngalan sa wala sing pulos.
21 Ginoo, ginakainitan ko ang mga nagakainit sa imo.
Ginakangil-aran ko ang mga nagakontra sa imo.
22 Puwerte gid ang akon kainit sa ila;
ginakabig ko sila nga akon mga kaaway.

23 Usisaa ako, O Dios, agod mahibaluan mo ang akon tagipusuon.
Tilawi ako, agod mahibaluan mo ang akon ginahunahuna.
24 Tan-awa kon may malaot ako nga pagginawi
kag tuytuyi ako sa dalan nga dapat nakon agihan hasta san-o.

Notas al pie

  1. 139:7 Espiritu: ukon, espiritu; ukon, gahom.
  2. 139:15 sa sulod… iloy: sa literal, sa kadadalman sang duta.
  3. 139:17 indi… ginahunahuna: ukon, daw ano kabilidhon para sa akon ang imo ginahunahuna.

The Message

Psalm 139

A David Psalm

11-6 God, investigate my life;
    get all the facts firsthand.
I’m an open book to you;
    even from a distance, you know what I’m thinking.
You know when I leave and when I get back;
    I’m never out of your sight.
You know everything I’m going to say
    before I start the first sentence.
I look behind me and you’re there,
    then up ahead and you’re there, too—
    your reassuring presence, coming and going.
This is too much, too wonderful—
    I can’t take it all in!

7-12 Is there anyplace I can go to avoid your Spirit?
    to be out of your sight?
If I climb to the sky, you’re there!
    If I go underground, you’re there!
If I flew on morning’s wings
    to the far western horizon,
You’d find me in a minute—
    you’re already there waiting!
Then I said to myself, “Oh, he even sees me in the dark!
    At night I’m immersed in the light!”
It’s a fact: darkness isn’t dark to you;
    night and day, darkness and light, they’re all the same to you.

13-16 Oh yes, you shaped me first inside, then out;
    you formed me in my mother’s womb.
I thank you, High God—you’re breathtaking!
    Body and soul, I am marvelously made!
    I worship in adoration—what a creation!
You know me inside and out,
    you know every bone in my body;
You know exactly how I was made, bit by bit,
    how I was sculpted from nothing into something.
Like an open book, you watched me grow from conception to birth;
    all the stages of my life were spread out before you,
The days of my life all prepared
    before I’d even lived one day.

17-22 Your thoughts—how rare, how beautiful!
    God, I’ll never comprehend them!
I couldn’t even begin to count them—
    any more than I could count the sand of the sea.
Oh, let me rise in the morning and live always with you!
    And please, God, do away with wickedness for good!
And you murderers—out of here!—
    all the men and women who belittle you, God,
    infatuated with cheap god-imitations.
See how I hate those who hate you, God,
    see how I loathe all this godless arrogance;
I hate it with pure, unadulterated hatred.
    Your enemies are my enemies!

23-24 Investigate my life, O God,
    find out everything about me;
Cross-examine and test me,
    get a clear picture of what I’m about;
See for yourself whether I’ve done anything wrong—
    then guide me on the road to eternal life.