Ang Pulong Sang Dios

Salmo 119:1-150

Salmo 119

Ang Kasuguan sang Dios

1Bulahan ang mga tawo nga wala kasawayan ang ila kabuhi, nga nagakabuhi suno sa kasuguan sang Ginoo.

2Bulahan ang mga tawo nga nagasunod sa mga pagpanudlo sang Dios, nga nagatuman sa iya sa ila bug-os nga tagipusuon.

3Wala sila nagahimo sang malain kundi nagasunod sila sa mga pamaagi sang Dios.

4Ginoo, ginhatag mo sa amon ang imo mga pagsulundan agod tumanon namon ini nga may katutom.

5Dako gid ang akon handom nga ang akon pagkabuhi permi matutom sa pagtuman sang imo mga pagsulundan.

6Kon tumanon ko ang tanan mo nga mga sugo, indi ako mahuy-an.

7Dayawon ko ikaw nga may matinlo nga tagipusuon samtang nagatuon ako sang imo matarong nga mga sugo.

8Tumanon ko ang imo mga pagsulundan, gani indi gid ako pagpabay-i.

9Ano bala ang himuon sang isa ka pamatan-on agod mangin matinlo ang iya kabuhi?

Ang iya himuon amo ang pagsunod sa imo pulong.

10Nagadangop ako sa imo sa bug-os ko nga tagipusuon,

gani indi pag-itugot nga talikdan ko ang imo mga sugo.

11Ginatipigan ko ang imo pulong sa akon tagipusuon agod indi ako makasala sa imo.

12Dalayawon ikaw, Ginoo!

Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.

13Ginasulit-sulit ko hambal ang tanan nga sugo nga imo ginhatag.

14Nagakalipay ako sa pagsunod sang imo mga pagpanudlo, labaw pa sa kalipay nga ginahatag sang manggad.

15Nagapamalandong ako sa imo mga pagsulundan

kag ginahunahuna ko sing maayo ang imo mga pamaagi.

16Nagakalipay ako sa imo mga pagsulundan

kag indi ko pagkalimtan ang imo pulong.

17Magmaayo ka sa akon nga imo alagad

agod padayon ako nga magkabuhi kag magtuman sang imo pulong.

18Buksi ang akon hunahuna

agod nga maintiendihan ko ang matahom nga mga kamatuoran sa imo kasuguan.

19Umalagi lang ako sa sining kalibutan,

gani ipahayag sa akon ang imo mga sugo.

20Sa tanan nga tion nagahandom gid ako sa paghibalo sang imo mga sugo.

21Ginasabdong mo ang mga bugalon, nga imo ginapakamalaot.

Ini sila nagatalikod sa imo mga sugo.

22Ilikaw ako sa ila nga pagpakahuya kag pagyaguta,

kay ginatuman ko ang imo mga pagpanudlo.

23Bisan pa magtipon ang mga manugdumala sa paglibak sa akon,

ako nga imo alagad magapamalandong sa imo mga pagsulundan.

24Ang imo mga pagpanudlo nagahatag sa akon sang kalipay;

amo ini ang akon manuglaygay.

25Daw mapatay na ako, gani padayuna ang akon kabuhi suno sa imo promisa.

26Ginsugid ko sa imo ang parte sa akon kabuhi kag ginpamatian mo ako.

Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.

27Paintiendiha ako sang imo mga pagsulundan

agod mapamalandungan ko ang imo makatilingala nga mga binuhatan.

28Daw malumos ako sa kasubo, gani pabaskuga ako suno sa imo promisa.

29Buligi ako nga indi magkabuhi nga madaya;

kag kaluoyi ako nga matuman ko ang imo kasuguan.119:29 nga matuman ko ang imo kasuguan: ukon, paagi sa imo kasuguan.

30Ginpili ko ang husto nga dalan;

gusto ko gid nga magsunod sa imo mga sugo.

31Ginasunod ko, Ginoo, ang imo mga pagpanudlo,

gani indi pag-itugot nga mahuy-an ako.

32Ginatinguhaan ko gid ang pagkabuhi nga matinumanon sa imo mga sugo tungod kay ginadugangan mo ang akon pag-intiendi.119:32 ginadugangan… pag-intiendi: ukon, ginapalipay mo ako.

33Tudlui ako, Ginoo, sang imo mga pagsulundan,

kag pagatumanon ko ini hasta san-o.

34Hatagi ako sang pag-intiendi sa imo kasuguan,

kag sundon ko ini kag tipigan sa bug-os ko nga tagipusuon.

35Tuytuyi ako sa pagsunod sang imo mga sugo,

kay sa sini may kalipay ako.

36Hatagi ako sang handom sa pagtuman sang imo mga pagpanudlo sang sa paghandom nga magmanggaranon.

37Ilikaw ako sa paghandom sang mga butang nga wala sing pulos.

Padayuna119:37 padayuna: ukon, bag-uha. ang akon kabuhi suno sa imo promisa.

38Tumana ang imo promisa sa akon nga imo alagad, nga ginapromisa mo sa mga nagatahod sa imo.

39Kuhaa ang mga pagpakahuya sa akon nga akon ginakahadlukan

kay ginakabig ko nga maayo ang imo mga sugo.

40Luyag ko nga magtuman sang imo mga pagsulundan.

Tungod nga ikaw matarong, padayuna119:40 padayuna: ukon, bag-uha. ang akon kabuhi.

41Ginoo, ipakita ang imo paghigugma kag pagluwas sa akon, suno sa imo promisa.

42Dayon masabat ko ang mga nagapakahuya sa akon,

kay nagasalig ako sa imo mga pulong.

43Pahambala ako sang imo matuod nga mga pulong sa tanan nga tion,

kay ang akon paglaom ara lamang sa imo mga sugo.

44Permi ko tumanon ang imo kasuguan hasta san-o.

45Magakabuhi ako nga may kahilwayan,

kay nagatinguha gid ako sa pagtuman sang imo nga pagsulundan.

46Indi ako magkahuya sa pagsugid sang imo mga pagpanudlo sa atubangan sang mga hari.

47Nagakalipay gid ako sa pagsunod sa imo mga sugo nga akon ginahigugma.

48Ginatahod ko ang imo mga sugo nga akon ginahigugma,

kag ginapamalandungan ko ang imo mga pagsulundan.

49Dumduma ang imo promisa sa akon nga imo alagad,

kay sa sina ginahatagan mo ako sang paglaom.

50Ang imo promisa nagapabuhi sa akon kag nagahatag sa akon sang kalipay sa akon mga pag-antos.

51Puwerte gid ang paghikay sa akon sang mga bugalon,

pero wala ako nagabiya sa imo kasuguan.

52Ginoo, ginadumdom ko ang imo mga sugo nga dugay na nimo nga ginhatag,

kay nagahatag ini sa akon sang kalipay.

53Akig gid ako katama tungod sa mga malaot, nga nagasikway sang imo kasuguan.

54Nagakanta ako parte sa imo mga pagsulundan bisan diin ako mag-estar.119:54 bisan… mag-estar: ukon, diri sa kalibutan nga sa diin umalagi lang ako.

55Ginoo, sa kagab-ihon ginadumdom ko ikaw kag ang imo kasuguan, kon paano ko ini matuman.

56Amo ini ang akon kalipay: ang pagsunod sa imo mga pagsulundan.

57Ikaw lang gid Ginoo ang akon kinahanglan.

Nagapromisa ako sa pagtuman sang imo mga pulong.

58Ginapangabay ko ikaw sa bug-os ko nga tagipusuon nga kaluoyan mo ako suno sa imo promisa.

59Ginhunahuna ko kon paano ako nagkabuhi,

kag nagdesisyon ako nga magsunod sa imo mga pagpanudlo.

60Ginatuman ko gilayon ang imo mga sugo.

61Bisan pa ginagapos ako sang mga malaot, wala ko ginakalimtan ang imo kasuguan.

62Bisan pa sa tungang gab-i nagamata ako sa pagpasalamat sa imo tungod sang imo matarong nga mga sugo.

63Abyan ako sang tanan nga nagatahod sa imo kag nagatuman sang imo mga pagsulundan.

64Ginoo, ginahigugma mo ang tanan nga tawo sa kalibutan.

Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.

65Ginoo, magmaayo ka sa akon nga imo alagad, suno sa imo promisa.

66Hatagi ako sang kaalam kag ihibalo

kay nagasalig ako sa imo mga sugo.

67Sang una, sang wala mo pa ako pagdisiplinaha, nagbiya ako sa imo,

pero subong ginatuman ko na ang imo pulong.

68Maayo ka gid kag maayo ang imo mga ginahimo.

Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.

69Bisan ginabutang-butangan ako sang mga bugalon, ginatuman ko gihapon ang imo mga pagsulundan sa bug-os ko nga tagipusuon.

70Ina nga mga bugalon wala sing pag-intiendi sa imo kasuguan,

pero ako iya nagakalipay sa pagsunod sini.

71Maayo nga ginsilutan mo ako,

kay paagi sini nakatuon ako sang imo mga pagsulundan.

72Para sa akon, ang kasuguan nga imo ginhatag mas bilidhon pa sang sa madamo gid nga manggad.

73Gintuga mo ako kag ginporma;

hatagi ako sang pag-intiendi agod makatuon ako sang imo mga sugo.

74Nagakalipay ang mga nagatahod sa imo kon makita nila ako,

kay nagasalig ako sa imo pulong.

75Nakahibalo ako, Ginoo, nga matarong ang imo mga sugo.

Kag tungod nga matutom ka, gindisiplina mo ako.

76Kabay pa nga lipayon mo ako sang imo gugma suno sa imo promisa sa akon nga imo alagad.

77Kaluoyi ako agod padayon ako nga magakabuhi,

kay nagakalipay ako sa pagsunod sa imo kasuguan.

78Kabay pa nga mahuy-an ang mga bugalon tungod kay ginabutang-butangan nila ako.

Kon sa akon, magapamalandong ako sa imo mga pagsulundan.

79Kabay pa nga magpalapit sa akon ang mga nagatahod sa imo kag nakahibalo sang imo mga pagpanudlo.

80Kabay pa nga tumanon ko sa bug-os ko nga tagipusuon ang imo mga pagsulundan agod indi ako mahuy-an.

81Ginakapoy na ako sa paghulat sang imo pagluwas sa akon,

pero nagasalig ako sa imo pulong.

82Nagapalangdulom na ang akon panulok sing hulat sa imo promisa.

Nagapamangkot ako, “San-o mo pa bala ako pabaskugon kag lipayon?”

83Bisan pa pareho na ako sa indi na mapuslan nga panit nga suludlan sang bino, wala ko ginakalimtan ang imo mga pagsulundan.

84Hasta san-o pa bala ang akon paghulat?

San-o mo pa bala silutan ang mga nagahingabot sa akon nga imo alagad?

85Nagkutkot sang mga buho sa pagsiod sa akon ang mga bugalon nga wala nagasunod sa imo kasuguan.

86Masaligan gid ang tanan mo nga mga sugo.

Buligi ako, kay ginahingabot ako sang mga tawo bisan wala sing kabangdanan.

87Diutayan na lang ako nila mapatay,

pero wala ko ginsikway ang imo mga pagsulundan.

88Tipigi ang akon kabuhi suno sa imo gugma;

tumanon ko ang pagpanudlo nga ginhatag mo.

89Ginoo, ang imo pulong magapadayon sa wala sing katapusan;

malig-on ini pareho sa langit.

90Ang imo katutom nagapadayon hasta san-o.

Ginpahamtang mo sing malig-on ang kalibutan, gani nagapabilin ini.

91Ang tanan nga butang nagapabilin hasta subong tungod sa imo pagbuot.

Kay ini sila nagaalagad sa imo.

92Kon ang imo kasuguan wala nagalipay sa akon, kuntani napatay na ako tungod sang akon pag-antos.

93Indi ko gid pagkalimtan ang imo mga pagsulundan,

kay paagi sini ginapadayon119:93 ginapadayon: ukon, ginabag-o. mo ang akon kabuhi.

94Imo ako, gani luwasa ako!

Kay nagatinguha gid ako sa pagtuman sang imo mga pagsulundan.

95Nagahulat ang mga malaot sa pagpatay sa akon,

pero pamalandungan ko ang imo mga pagpanudlo.

96Nakita ko nga ang tanan nga butang may limitasyon,

pero ang imo mga sugo wala.

97Daw ano ang paghigugma ko sang imo kasuguan.

Ginapamalandungan ko gid ini permi.

98Kag tungod nga ari sa akon permi ang imo mga sugo,

mas maalam ako sang sa akon mga kaaway.

99Madamo pa ang akon naintiendihan sang sa akon mga manunudlo,

kay ang imo pagpanudlo amo ang akon ginapamalandungan.

100Labaw pa ang akon pag-intiendi sang sa mga tigulang,

kay ginatuman ko ang imo mga pagsulundan.

101Ginalikawan ko ang tanan nga malain nga pagginawi agod matuman ko ang imo pulong.

102Wala ako nagbiya sa imo mga sugo,

kay ikaw ang nagatudlo sa akon.

103Daw ano katam-is sang imo mga promisa, mas matam-is pa ini sang sa dugos.

104Nagakuha ako sing pag-intiendi halin sa imo mga pagsulundan,

gani ginakaugtan ko ang tanan nga malain nga pagginawi.

105Ang imo pulong pareho sa suga nga nagahatag kasanag sa akon alagyan.

106Tumanon ko gid ang akon ginsumpa nga magsunod sa imo matarong nga mga sugo.

107Puwerte gid ang akon pag-antos;

padayuna ang akon kabuhi, Ginoo, suno sa imo promisa.

108Batuna, Ginoo, ang akon kinabubut-on nga pagdayaw sa imo,

kag tudlui ako sang imo mga sugo.

109Bisan pa ara ako permi sa peligro sang kamatayon, wala ko ginakalimtan ang imo kasuguan.

110Nagbutang sang siod para sa akon ang mga malaot,

pero wala ako magbiya sa imo mga pagsulundan.

111Ang imo mga pagpanudlo amo ang akon bilidhon nga pagkabutang sa wala sing katapusan,

kay amo ini ang akon kalipay.

112Nagdesisyon ako nga tumanon ko gid ang imo mga pagsulundan hasta san-o.

113Ginakaugtan ko ang mga tawo nga indi mainunungon sa imo,

pero ginahigugma ko ang imo kasuguan.

114Ikaw ang akon palanaguan kag manugprotektar;

nagasalig ako sa imo pulong.

115Palayo kamo sa akon, kamo nga mga nagahimo sing malain,

agod matuman ko ang mga sugo sang akon Dios.

116Hatagi ako sang kusog suno sa imo promisa

agod padayon ako nga magakabuhi;

kag indi pag-itugot nga mapaslawan ako sa akon paglaom sa imo.

117Buligi ako agod maluwas ako;

kag isentro ko permi ang akon hunahuna sa imo mga pagsulundan.

118Ginasikway mo ang tanan nga nagabiya sa imo mga pagsulundan.

Sa pagkamatuod, ang ila pagpanunto wala sing pulos.

119Ginakabig mo nga pareho sa basura ang tanan nga malaot nga mga tawo diri sa kalibutan.

Tungod sini ginahigugma ko ang imo pagpanudlo.

120Nagakurog ako sa kahadlok sa imo;

nahadlok gid ako sa imo paghukom.119:120 nahadlok… paghukom: ukon, nagatahod ako sa imo mga sugo.

121Ginhimo ko ang matarong kag husto,

gani indi ako pagpabay-i sa akon mga kaaway.

122Magpromisa ka nga buligan mo ako nga imo alagad;

indi pag-itugot nga piguson ako sang mga bugalon.

123Nagapalangdulom na ang akon panulok sing hulat sa imo promisa nga luwason mo ako.

124Himua sa akon nga imo alagad ang suno sa imo paghigugma,

kag tudlui ako sang imo mga pagsulundan.

125Alagad mo ako, gani hatagi ako sing pag-intiendi

agod maintiendihan ko ang imo mga pagpanudlo.

126Ginoo, tion na ini nga maghulag ka,

kay wala na nagasunod ang mga tawo sa imo kasuguan.

127Tungod nga ginahigugma ko ang imo mga sugo labaw pa sa bulawan, bisan pa sa pinakapuraw nga bulawan,

128kag tungod nga ginasunod ko ang tanan mo nga pagsulundan,

ginakaugtan ko ang tanan nga malain nga pagginawi.

129Maayo gid ang imo mga pagpanudlo,

gani ginasunod ko ini sa bug-os ko nga tagipusuon.

130Ang pagpahayag sang imo mga pulong nagahatag sang kasanag sa hunahuna sang mga tawo kag kaalam sa mga wala sing alam.

131Puwerte gid ang akon handom sa imo mga sugo.

132Talupangda ako kag kaluoyi, pareho sang imo ginahimo permi sa mga nagahigugma sa imo.

133Tuytuyi ako paagi sa imo pulong;

indi pag-itugot nga gamhan ako sang kalautan.

134Luwasa ako sa mga nagapigos sa akon

agod matuman ko ang imo mga pagsulundan.

135Ipakita ang imo kaayo sa akon nga imo alagad,

kag tudlui ako sang imo mga pagsulundan.

136Puwerte gid ang akon hilibion tungod kay wala nagtuman ang mga tawo sa imo kasuguan.

137Matarong ka, Ginoo, kag husto ang imo mga sugo.

138Matarong kag masaligan gid ang mga pagpanudlo nga ginhatag mo.

139Puwerte gid ang akon kaakig kay ginasikway sang akon mga kaaway ang imo mga pulong.

140Napamatud-an nga masaligan gid ang imo promisa,

kag ini ginahigugma ko nga imo alagad.

141Bisan kubos ako kag ginahikayan, wala ko ginakalimtan ang imo mga pagsulundan.

142Wala sing katapusan ang imo pagkamatarong

kag matuod ang imo kasuguan.

143Nag-abot sa akon ang kalisod kag kasakit, pero ang imo mga sugo naghatag sa akon sang kalipay.

144Matarong ang imo mga pagpanudlo sa wala sing katapusan.

Hatagi ako sang pag-intiendi sa imo mga pagpanudlo agod padayon ako nga magakabuhi.

145Nagapanawag ako sa imo, Ginoo, sa bug-os ko nga tagipusuon;

sabta ako, kag pagatumanon ko ang imo mga pagsulundan.

146Nagapanawag ako sa imo;

luwasa ako, kag pagatumanon ko ang imo mga pagpanudlo.

147Nagabugtaw ako sa wala pa magbutlak ang adlaw

kag nagapangayo ako sang bulig sa imo.

Nagasalig ako sa imo promisa.

148Nagapulaw ako sa bilog nga gab-i sa pagpamalandong sang imo mga promisa.

149Pamatii ako, Ginoo, suno sa imo gugma;

padayuna ang akon kabuhi suno sa imo nga paghukom.119:149 paghukom: ukon, mga sugo.

150Nagapalapit sa akon ang mga malaot nga nagahingabot sa akon, nga nagasikway sang imo kasuguan.

O Livro

Salmos 119:1-150

Salmo 119119.0 Salmo acróstico ou alfabético. Na língua hebraica este salmo apresenta secções perfeitamente diferenciadas que correspondem às 22 letras do alfabeto hebraico. Cada um dos conjuntos de 8 versos que constituem o poema original inicia com uma das letras deste alfabeto, por ordem sequencial. Na tradução para o português esse padrão não se verifica.

1Felizes aqueles que andam por caminhos retos,

que andam de acordo com a Lei do Senhor.

2Felizes os que obedecem aos preceitos de Deus

e que o procuram de todo o coração.

3E também os que não praticam a maldade,

antes andam nos seus caminhos.

4Deste-nos os teus preceitos,

para lhes obedecermos cuidadosamente.

5Tomara que a minha vida fosse dirigida

de molde a que eu pudesse cumprir os teus estatutos!

6Então nunca teria ocasião de ficar envergonhado,

pois toda a minha conduta seria fiel aos teus mandamentos.

7Depois de ter estudado e aprendido os teus decretos,

serei capaz de te louvar com um coração sincero.

8Não me abandones, de forma nenhuma, Senhor,

para que possa obedecer aos teus estatutos.

9Como podem os jovens permanecer puros?

É conformando as suas vidas com a tua palavra!

10Procurei-te de todo o meu coração;

não deixes que me desvie dos teus mandamentos.

11Guardei a tua palavra no meu coração

para poder manter-me afastado do pecado.

12Louvado sejas tu, Senhor!

Ensina-me os teus estatutos!

13Sou capaz de recitar fielmente todos os teus decretos.

14Sinto-me muito mais feliz andando de acordo com os teus preceitos,

do que passando o tempo a acumular riquezas.

15Medito nos teus preceitos,

esforçando-me por conformar a minha vida com eles.

16Os teus estatutos são toda a minha alegria;

nunca me hei de esquecer da tua palavra.

17Abençoa a minha vida,

para que possa continuar a viver obedecendo à tua palavra.

18Abre-me os olhos,

para que constate todas as maravilhas que há na tua Lei.

19Aqui na Terra sou um peregrino;

por isso, bem preciso dos teus mandamentos.

20Vivo todo o tempo ansioso pelos teus decretos.

21Repreendes severamente os orgulhosos pecadores

amaldiçoas os que rejeitam os teus mandamentos.

22Não permitas que zombem de mim,

porque eu obedeço aos teus preceitos.

23Os poderosos reúnem-se para decidirem

e combinarem como hão de fazer-me mal,

mas continuo confiadamente a estudar os teus estatutos.

24Os teus testemunhos são o meu prazer;

eles são os meus conselheiros.

25Estou completamente desanimado;

reanima-me com a tua palavra!

26Contei-te toda a minha vida e tu ouviste-me;

agora ensina-me os teus estatutos.

27Faz-me entender tudo o que diga respeito aos teus preceitos,

pois só assim poderei refletir nas tuas maravilhas.

28A minha alma consome-se de tristeza;

fortalece-me com a tua palavra!

29Desvia-me de tudo o que for falsidade

e ajuda-me, pela tua misericórdia, a aprender com a tua Lei!

30Escolhi o caminho da verdade;

tomei a firme decisão de seguir os teus decretos.

31Apego-me aos teus preceitos;

certamente não me deixarás dececionado.

32Senhor, põe em mim cada vez mais vontade de te obedecer;

então hei de andar de acordo com os teus mandamentos.

33Ensina-me, Senhor, o significado dos teus estatutos

e manter-me-ei neles até ao fim da vida.

34Dá-me sempre entendimento para poder obedecer à tua Lei,

pois quero segui-la de todo o coração.

35Faz-me viver de acordo com os teus mandamentos,

porque com eles me sinto bem feliz.

36Inclina os meus desejos à obediência aos teus preceitos

e não à ganância.

37Não deixes que me atraia pelas coisas efémeras deste mundo,

mas concede-me que viva de acordo com o teu caminho.

38Confirma as promessas que me tens feito,

as promessas feitas aos que te temem.

39Não deixes que me desprezem por te obedecer,

pois os teus decretos são bons.

40Desejo muito seguir os teus preceitos.

Renova a minha vida de acordo com a tua justiça.

41Cobre a minha vida com a tua misericórdia

e com a tua salvação, a tua palavra.

42Assim terei como responder ao que me ataca,

pois apoio-me na tua palavra.

43Que eu nunca me esqueça da palavra da verdade,

pois coloquei a minha esperança nos teus decretos.

44É assim que poderei obedecer continuamente à tua Lei,

nesta vida e até na eternidade!

45E é assim que desfrutarei da liberdade,

procurando seguir os teus preceitos.

46Poderei dessa forma anunciar os teus testemunhos,

até na presença de governantes, sem ter de me envergonhar.

47Tenho toda a alegria nos teus mandamentos,

porque os amo.

48A minha oração é que nunca deixe os teus estatutos,

não só porque os amo, mas porque quero meditar neles.

49Lembra-te das promessas que me fizeste

porque elas são a minha única esperança.

50Têm sido a minha consolação no meio das angústias,

porque só a tua palavra pode renovar-me a vida.

51Gente orgulhosa zombou de mim;

apesar disso nunca me desviei da tua Lei.

52Lembro-me do valor eterno dos teus decretos

e isso consola-me.

53Fico revoltadíssimo,

quando vejo gente pecadora desprezando a tua Lei.

54Os teus estatutos têm sido a fonte dos meus cânticos,

durante os anos da minha peregrinação terrena.

55Mesmo de noite o teu nome está presente no meu espírito,

Senhor, para que eu guarde a tua Lei!

56Se faço isso é porque obedeço aos teus preceitos.

57Senhor, tu mesmo és tudo quanto eu possuo;

faço o compromisso de obedecer às tuas palavras.

58Desejo, de todo o coração, ter-te ao meu lado;

tem piedade de mim, segundo a tua palavra!

59Pus-me a refletir nos caminhos que tenho trilhado na vida

e decidi conduzir-me segundo os teus testemunhos.

60Sem demora, sem hesitações,

comecei a obedecer aos teus mandamentos.

61Pessoas perversas amarram-me com cordas;

apesar disso, nunca deixei de seguir a tua Lei.

62Se desperto a meio da noite

é para te louvar pelos teus justos decretos.

63Os meus verdadeiros amigos são os que te temem

e guardam os teus preceitos.

64A Terra, Senhor, está cheia de provas da tua bondade!

Ensina-me os teus estatutos!

65Tens-me feito muito bem, Senhor,

de acordo com as tuas promessas.

66Agora, ensina-me a ajuizar corretamente,

e dá-me a verdadeira sabedoria,

pois creio nos teus mandamentos.

67Andava errado até ao momento em que me humilhaste;

agora sigo fielmente a tua palavra.

68Tu és bom e só o bem vem de ti;

ensina-me os teus estatutos!

69Homens orgulhosos forjaram mentiras contra mim;

mas a verdade é que, de todo o coração,

tenho obedecido aos teus preceitos!

70São mentes embotadas e estúpidas;

quanto a mim todo o meu prazer está na tua Lei.

71O castigo que me fizeste sofrer sempre teve utilidade;

fez-me prestar bem atenção aos teus estatutos.

72A lei que saiu da tua boca vale para mim muito mais

do que uma riqueza incontável em prata e ouro.

73Foste tu, Senhor, quem criou o meu corpo

e formou a minha personalidade;

dá-me entendimento para aprender os teus mandamentos.

74Todos aqueles que te temem se alegram quando me veem,

pois sabem que eu confio na tua palavra.

75Bem sei, Senhor, que os teus decretos são justos;

quando me castigaste, foi prova de que querias o meu bem.

76Que o teu amor me sirva de conforto,

segundo as promessas que me tens feito.

77Que a tua compaixão me envolva, para que continue a viver

e a fazer da tua Lei todo o meu prazer!

78Que a gente altiva fique envergonhada,

pois tratam-me de forma perversa, sem justificação!

Mas eu continuarei a concentrar-me nos teus preceitos.

79Juntem-se a mim todos os que te temem

e conhecem os teus testemunhos.

80Que o meu coração seja sempre íntegro aos teus estatutos,

para que nunca venha a haver razão de ficar envergonhado.

81É verdade que me senti desesperado,

enquanto esperava pela tua salvação.

Apesar de tudo, continuei confiado na tua palavra.

82Cansei-me de procurar ver o fim da provação,

esperando pela tua promessa.

Ia dizendo: “Quando virás consolar-me?”

83Fiquei envelhecido como um odre de vinho exposto à fumaça,

cansado de esperar;

no entanto, não me esqueço dos teus estatutos.

84Por quanto tempo terei ainda de esperar?

Quando farás justiça contra os que me perseguem?

85Gente má e arrogante abriu covas para que caísse nelas,

porque não se comportam segundo a tua Lei.

86Os teus mandamentos são a verdade

e eles perseguem-me com mentiras.

Portanto, ajuda-me!

87Eles quase conseguiram acabar comigo,

mas nunca abandonei os teus preceitos.

88Fortalece-me segundo a tua bondade,

para poder obedecer aos preceitos que me deste.

89A tua palavra, Senhor, permanece para sempre,

imutável nos céus.

90A tua fidelidade estende-se a cada geração,

com a mesma firmeza com que a Terra permanece.

91Tudo se mantém, até hoje, segundo as tuas ordens;

todas as coisas te servem.

92Se a tua Lei não fosse a minha felicidade,

há muito que já teria morrido de angústia.

93Nunca me hei de esquecer dos teus preceitos,

pois por eles me tens dado uma vida nova.

94Eu sou teu, Senhor! Salva-me!

Porque sempre tenho buscado os teus preceitos.

95Gente perversa arma-me ciladas para me destruir,

mas eu nunca deixarei de atentar para os teus testemunhos.

96A toda a perfeição sempre vi um limite,

exceto para os teus mandamentos.

97Oh! Como eu amo a tua Lei!

Nela medito o dia inteiro.

98Os teus mandamentos tornam-me mais sábio que os meus adversários,

pois eles são o meu guia constante.

99Sim, sou também mais sábio do que todos os meus mestres,

porque estou sempre a pensar nos teus preceitos.

100Sou também mais sabedor do que os anciãos,

porque obedeço e guardo os teus preceitos.

101Desviei os meus pés de todo o caminho mau,

pois pretendo permanecer obediente à tua palavra.

102Não, eu não me desviei dos teus decretos,

porque és tu quem me ensina.

103Como são doces as tuas palavras na minha boca;

mais doces do que o próprio mel!

104Sendo que foi só por meio dos teus preceitos

que alcancei entendimento,

por isso recuso tudo o que seja falso ensinamento.

105A tua palavra é como uma lâmpada

que de noite ilumina o meu caminho.

106Já disse isto uma vez e torno a repetir:

“Hei de seguir o caminho dos teus justos decretos.”

107Senhor, sabes como estou aflito;

dá-me uma vida nova, segundo a tua palavra!

108Rogo-te, Senhor, que aceites a expressão do meu louvor

e que me ensines os teus decretos.

109A minha vida está constantemente em perigo;

contudo, isso não me fará esquecer a tua Lei.

110Os ímpios põem laços no meu caminho;

mas tal nunca fez com que me desviasse dos teus preceitos.

111Os teus preceitos são a minha herança;

sê-lo-ão para sempre, pois enchem-me de alegria.

112Estou plenamente decidido a obedecer aos teus estatutos,

até ao final da minha vida.

113Detesto os que não tomam uma posição firme em Deus;

quanto a mim, amo a tua Lei.

114Tu és o meu refúgio e a minha proteção;

a minha esperança está na tua palavra.

115Afastem-se de mim, os que só sabem fazer o mal;

deixem-me praticar livremente os mandamentos do meu Deus.

116Conserva-me a vida, Senhor, conforme a tua promessa;

não me deixes ficar enganado nesta minha esperança.

117Mantém-me seguro e serei salvo;

assim, poderei sempre atentar para os teus estatutos.

118Tens rejeitado todos os que rejeitam os teus estatutos;

esses não estão mais do que a enganar-se a si próprios.

119Lançaste fora, como escória, toda essa gente perversa;

por isso, amo os teus testemunhos.

120Tremo de medo perante ti,

pelo respeito que tenho pelos teus decretos.

121Tenho feito o que é certo, o que é de justiça;

por isso, não me abandones à mercê dos que me oprimem.

122Senhor, tu és a garantia do bem que me pode acontecer;

não permitas que gente orgulhosa me oprima!

123Tenho os olhos cansados de esperar pela tua salvação

e pela promessa da tua justiça.

124Trata-me segundo a tua misericórdia

e ensina-me os teus estatutos.

125Eu estou ao teu serviço, por isso, dá-me inteligência,

para compreender os teus testemunhos.

126Senhor, chegou a hora de intervires,

pois toda essa gente tem violado a tua Lei.

127Eu amo os teus mandamentos;

são-me mais preciosos do que o ouro, o ouro de mais valor.

128Conduzo-me segundo os teus preceitos;

detesto toda a falsidade.

129Os teus testemunhos são maravilhosos;

por isso, os guardo na alma.

130O ensino e o estudo das tuas palavras dão luz

e esclarecem os mais simples de entendimento.

131Por isso, todo o meu ser está na expectativa

de receber e de se alimentar dos teus mandamentos.

132Vem, Senhor, e tem piedade de mim,

conforme costumas ter com os que amam o teu nome.

133Mantém-me sempre no caminho da tua palavra,

para que nunca seja vencido pelo mal.

134Livra-me da opressão dos homens maus,

para que possa sempre obedecer aos teus preceitos.

135Que a tua face brilhe sobre a minha vida

e ensina-me os teus estatutos.

136Quando vejo a forma como a tua Lei é desprezada,

tenho vontade de chorar de tristeza.

137Senhor, tu és justo;

os teus decretos são retos.

138Os testemunhos que ordenaste

são justos e inteiramente corretos.

139O meu zelo consome-me

quando constato que os meus inimigos se esqueceram da tua palavra.

140A tua palavra é exata e perfeita;

por isso, eu que estou ao teu serviço, a amo.

141É verdade que sou pequeno e desprezado;

mas isso não me fará esquecer dos teus preceitos.

142A tua justiça é de valor eterno;

a tua Lei é a verdade.

143No desespero e na angústia

os teus mandamentos me confortam.

144A justiça dos teus testemunhos tem um valor eterno;

dá-me inteligência para entendê-los e viverei.

145Clamei de todo o coração e disse:

“Responde-me, Senhor, e obedecerei aos teus estatutos!”

146Chamo por ti:

“Salva-me e obedecerei aos teus testemunhos!”

147Oro antes que o Sol nasça

e decido esperar que a tua palavra se concretize.

148Fico acordado durante a noite,

para meditar na tua palavra.

149Ouve os meus pedidos, de acordo com a tua bondade;

torna a dar-me vida, Senhor, de acordo com a tua justiça.

150Aproxima-se gente de intenções perversas,

que foge da tua Lei.