Ang Pulong Sang Dios

Salmo 119

Ang Kasuguan sang Dios

1Bulahan ang mga tawo nga wala kasawayan ang ila kabuhi, nga nagakabuhi suno sa kasuguan sang Ginoo.
Bulahan ang mga tawo nga nagasunod sa mga pagpanudlo sang Dios, nga nagatuman sa iya sa ila bug-os nga tagipusuon.
Wala sila nagahimo sang malain kundi nagasunod sila sa mga pamaagi sang Dios.
Ginoo, ginhatag mo sa amon ang imo mga pagsulundan agod tumanon namon ini nga may katutom.
Dako gid ang akon handom nga ang akon pagkabuhi permi matutom sa pagtuman sang imo mga pagsulundan.
Kon tumanon ko ang tanan mo nga mga sugo, indi ako mahuy-an.
Dayawon ko ikaw nga may matinlo nga tagipusuon samtang nagatuon ako sang imo matarong nga mga sugo.
Tumanon ko ang imo mga pagsulundan, gani indi gid ako pagpabay-i.

Ano bala ang himuon sang isa ka pamatan-on agod mangin matinlo ang iya kabuhi?
Ang iya himuon amo ang pagsunod sa imo pulong.
10 Nagadangop ako sa imo sa bug-os ko nga tagipusuon,
gani indi pag-itugot nga talikdan ko ang imo mga sugo.
11 Ginatipigan ko ang imo pulong sa akon tagipusuon agod indi ako makasala sa imo.
12 Dalayawon ikaw, Ginoo!
Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.
13 Ginasulit-sulit ko hambal ang tanan nga sugo nga imo ginhatag.
14 Nagakalipay ako sa pagsunod sang imo mga pagpanudlo, labaw pa sa kalipay nga ginahatag sang manggad.
15 Nagapamalandong ako sa imo mga pagsulundan
kag ginahunahuna ko sing maayo ang imo mga pamaagi.
16 Nagakalipay ako sa imo mga pagsulundan
kag indi ko pagkalimtan ang imo pulong.

17 Magmaayo ka sa akon nga imo alagad
agod padayon ako nga magkabuhi kag magtuman sang imo pulong.
18 Buksi ang akon hunahuna
agod nga maintiendihan ko ang matahom nga mga kamatuoran sa imo kasuguan.
19 Umalagi lang ako sa sining kalibutan,
gani ipahayag sa akon ang imo mga sugo.
20 Sa tanan nga tion nagahandom gid ako sa paghibalo sang imo mga sugo.
21 Ginasabdong mo ang mga bugalon, nga imo ginapakamalaot.
Ini sila nagatalikod sa imo mga sugo.
22 Ilikaw ako sa ila nga pagpakahuya kag pagyaguta,
kay ginatuman ko ang imo mga pagpanudlo.
23 Bisan pa magtipon ang mga manugdumala sa paglibak sa akon,
ako nga imo alagad magapamalandong sa imo mga pagsulundan.
24 Ang imo mga pagpanudlo nagahatag sa akon sang kalipay;
amo ini ang akon manuglaygay.

25 Daw mapatay na ako, gani padayuna ang akon kabuhi suno sa imo promisa.
26 Ginsugid ko sa imo ang parte sa akon kabuhi kag ginpamatian mo ako.
Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.
27 Paintiendiha ako sang imo mga pagsulundan
agod mapamalandungan ko ang imo makatilingala nga mga binuhatan.
28 Daw malumos ako sa kasubo, gani pabaskuga ako suno sa imo promisa.
29 Buligi ako nga indi magkabuhi nga madaya;
kag kaluoyi ako nga matuman ko ang imo kasuguan.[a]
30 Ginpili ko ang husto nga dalan;
gusto ko gid nga magsunod sa imo mga sugo.
31 Ginasunod ko, Ginoo, ang imo mga pagpanudlo,
gani indi pag-itugot nga mahuy-an ako.
32 Ginatinguhaan ko gid ang pagkabuhi nga matinumanon sa imo mga sugo tungod kay ginadugangan mo ang akon pag-intiendi.[b]

33 Tudlui ako, Ginoo, sang imo mga pagsulundan,
kag pagatumanon ko ini hasta san-o.
34 Hatagi ako sang pag-intiendi sa imo kasuguan,
kag sundon ko ini kag tipigan sa bug-os ko nga tagipusuon.
35 Tuytuyi ako sa pagsunod sang imo mga sugo,
kay sa sini may kalipay ako.
36 Hatagi ako sang handom sa pagtuman sang imo mga pagpanudlo sang sa paghandom nga magmanggaranon.
37 Ilikaw ako sa paghandom sang mga butang nga wala sing pulos.
Padayuna[c] ang akon kabuhi suno sa imo promisa.
38 Tumana ang imo promisa sa akon nga imo alagad, nga ginapromisa mo sa mga nagatahod sa imo.
39 Kuhaa ang mga pagpakahuya sa akon nga akon ginakahadlukan
kay ginakabig ko nga maayo ang imo mga sugo.
40 Luyag ko nga magtuman sang imo mga pagsulundan.
Tungod nga ikaw matarong, padayuna[d] ang akon kabuhi.

41 Ginoo, ipakita ang imo paghigugma kag pagluwas sa akon, suno sa imo promisa.
42 Dayon masabat ko ang mga nagapakahuya sa akon,
kay nagasalig ako sa imo mga pulong.
43 Pahambala ako sang imo matuod nga mga pulong sa tanan nga tion,
kay ang akon paglaom ara lamang sa imo mga sugo.
44 Permi ko tumanon ang imo kasuguan hasta san-o.
45 Magakabuhi ako nga may kahilwayan,
kay nagatinguha gid ako sa pagtuman sang imo nga pagsulundan.
46 Indi ako magkahuya sa pagsugid sang imo mga pagpanudlo sa atubangan sang mga hari.
47 Nagakalipay gid ako sa pagsunod sa imo mga sugo nga akon ginahigugma.
48 Ginatahod ko ang imo mga sugo nga akon ginahigugma,
kag ginapamalandungan ko ang imo mga pagsulundan.

49 Dumduma ang imo promisa sa akon nga imo alagad,
kay sa sina ginahatagan mo ako sang paglaom.
50 Ang imo promisa nagapabuhi sa akon kag nagahatag sa akon sang kalipay sa akon mga pag-antos.
51 Puwerte gid ang paghikay sa akon sang mga bugalon,
pero wala ako nagabiya sa imo kasuguan.
52 Ginoo, ginadumdom ko ang imo mga sugo nga dugay na nimo nga ginhatag,
kay nagahatag ini sa akon sang kalipay.
53 Akig gid ako katama tungod sa mga malaot, nga nagasikway sang imo kasuguan.
54 Nagakanta ako parte sa imo mga pagsulundan bisan diin ako mag-estar.[e]
55 Ginoo, sa kagab-ihon ginadumdom ko ikaw kag ang imo kasuguan, kon paano ko ini matuman.
56 Amo ini ang akon kalipay: ang pagsunod sa imo mga pagsulundan.

57 Ikaw lang gid Ginoo ang akon kinahanglan.
Nagapromisa ako sa pagtuman sang imo mga pulong.
58 Ginapangabay ko ikaw sa bug-os ko nga tagipusuon nga kaluoyan mo ako suno sa imo promisa.
59 Ginhunahuna ko kon paano ako nagkabuhi,
kag nagdesisyon ako nga magsunod sa imo mga pagpanudlo.
60 Ginatuman ko gilayon ang imo mga sugo.
61 Bisan pa ginagapos ako sang mga malaot, wala ko ginakalimtan ang imo kasuguan.
62 Bisan pa sa tungang gab-i nagamata ako sa pagpasalamat sa imo tungod sang imo matarong nga mga sugo.
63 Abyan ako sang tanan nga nagatahod sa imo kag nagatuman sang imo mga pagsulundan.
64 Ginoo, ginahigugma mo ang tanan nga tawo sa kalibutan.
Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.

65 Ginoo, magmaayo ka sa akon nga imo alagad, suno sa imo promisa.
66 Hatagi ako sang kaalam kag ihibalo
kay nagasalig ako sa imo mga sugo.
67 Sang una, sang wala mo pa ako pagdisiplinaha, nagbiya ako sa imo,
pero subong ginatuman ko na ang imo pulong.
68 Maayo ka gid kag maayo ang imo mga ginahimo.
Tudlui ako sang imo mga pagsulundan.
69 Bisan ginabutang-butangan ako sang mga bugalon, ginatuman ko gihapon ang imo mga pagsulundan sa bug-os ko nga tagipusuon.
70 Ina nga mga bugalon wala sing pag-intiendi sa imo kasuguan,
pero ako iya nagakalipay sa pagsunod sini.
71 Maayo nga ginsilutan mo ako,
kay paagi sini nakatuon ako sang imo mga pagsulundan.
72 Para sa akon, ang kasuguan nga imo ginhatag mas bilidhon pa sang sa madamo gid nga manggad.

73 Gintuga mo ako kag ginporma;
hatagi ako sang pag-intiendi agod makatuon ako sang imo mga sugo.
74 Nagakalipay ang mga nagatahod sa imo kon makita nila ako,
kay nagasalig ako sa imo pulong.
75 Nakahibalo ako, Ginoo, nga matarong ang imo mga sugo.
Kag tungod nga matutom ka, gindisiplina mo ako.
76 Kabay pa nga lipayon mo ako sang imo gugma suno sa imo promisa sa akon nga imo alagad.
77 Kaluoyi ako agod padayon ako nga magakabuhi,
kay nagakalipay ako sa pagsunod sa imo kasuguan.
78 Kabay pa nga mahuy-an ang mga bugalon tungod kay ginabutang-butangan nila ako.
Kon sa akon, magapamalandong ako sa imo mga pagsulundan.
79 Kabay pa nga magpalapit sa akon ang mga nagatahod sa imo kag nakahibalo sang imo mga pagpanudlo.
80 Kabay pa nga tumanon ko sa bug-os ko nga tagipusuon ang imo mga pagsulundan agod indi ako mahuy-an.

81 Ginakapoy na ako sa paghulat sang imo pagluwas sa akon,
pero nagasalig ako sa imo pulong.
82 Nagapalangdulom na ang akon panulok sing hulat sa imo promisa.
Nagapamangkot ako, “San-o mo pa bala ako pabaskugon kag lipayon?”
83 Bisan pa pareho na ako sa indi na mapuslan nga panit nga suludlan sang bino, wala ko ginakalimtan ang imo mga pagsulundan.
84 Hasta san-o pa bala ang akon paghulat?
San-o mo pa bala silutan ang mga nagahingabot sa akon nga imo alagad?
85 Nagkutkot sang mga buho sa pagsiod sa akon ang mga bugalon nga wala nagasunod sa imo kasuguan.
86 Masaligan gid ang tanan mo nga mga sugo.
Buligi ako, kay ginahingabot ako sang mga tawo bisan wala sing kabangdanan.
87 Diutayan na lang ako nila mapatay,
pero wala ko ginsikway ang imo mga pagsulundan.
88 Tipigi ang akon kabuhi suno sa imo gugma;
tumanon ko ang pagpanudlo nga ginhatag mo.

89 Ginoo, ang imo pulong magapadayon sa wala sing katapusan;
malig-on ini pareho sa langit.
90 Ang imo katutom nagapadayon hasta san-o.
Ginpahamtang mo sing malig-on ang kalibutan, gani nagapabilin ini.
91 Ang tanan nga butang nagapabilin hasta subong tungod sa imo pagbuot.
Kay ini sila nagaalagad sa imo.
92 Kon ang imo kasuguan wala nagalipay sa akon, kuntani napatay na ako tungod sang akon pag-antos.
93 Indi ko gid pagkalimtan ang imo mga pagsulundan,
kay paagi sini ginapadayon[f] mo ang akon kabuhi.
94 Imo ako, gani luwasa ako!
Kay nagatinguha gid ako sa pagtuman sang imo mga pagsulundan.
95 Nagahulat ang mga malaot sa pagpatay sa akon,
pero pamalandungan ko ang imo mga pagpanudlo.
96 Nakita ko nga ang tanan nga butang may limitasyon,
pero ang imo mga sugo wala.

97 Daw ano ang paghigugma ko sang imo kasuguan.
Ginapamalandungan ko gid ini permi.
98 Kag tungod nga ari sa akon permi ang imo mga sugo,
mas maalam ako sang sa akon mga kaaway.
99 Madamo pa ang akon naintiendihan sang sa akon mga manunudlo,
kay ang imo pagpanudlo amo ang akon ginapamalandungan.
100 Labaw pa ang akon pag-intiendi sang sa mga tigulang,
kay ginatuman ko ang imo mga pagsulundan.
101 Ginalikawan ko ang tanan nga malain nga pagginawi agod matuman ko ang imo pulong.
102 Wala ako nagbiya sa imo mga sugo,
kay ikaw ang nagatudlo sa akon.
103 Daw ano katam-is sang imo mga promisa, mas matam-is pa ini sang sa dugos.
104 Nagakuha ako sing pag-intiendi halin sa imo mga pagsulundan,
gani ginakaugtan ko ang tanan nga malain nga pagginawi.

105 Ang imo pulong pareho sa suga nga nagahatag kasanag sa akon alagyan.
106 Tumanon ko gid ang akon ginsumpa nga magsunod sa imo matarong nga mga sugo.
107 Puwerte gid ang akon pag-antos;
padayuna ang akon kabuhi, Ginoo, suno sa imo promisa.
108 Batuna, Ginoo, ang akon kinabubut-on nga pagdayaw sa imo,
kag tudlui ako sang imo mga sugo.
109 Bisan pa ara ako permi sa peligro sang kamatayon, wala ko ginakalimtan ang imo kasuguan.
110 Nagbutang sang siod para sa akon ang mga malaot,
pero wala ako magbiya sa imo mga pagsulundan.
111 Ang imo mga pagpanudlo amo ang akon bilidhon nga pagkabutang sa wala sing katapusan,
kay amo ini ang akon kalipay.
112 Nagdesisyon ako nga tumanon ko gid ang imo mga pagsulundan hasta san-o.

113 Ginakaugtan ko ang mga tawo nga indi mainunungon sa imo,
pero ginahigugma ko ang imo kasuguan.
114 Ikaw ang akon palanaguan kag manugprotektar;
nagasalig ako sa imo pulong.
115 Palayo kamo sa akon, kamo nga mga nagahimo sing malain,
agod matuman ko ang mga sugo sang akon Dios.
116 Hatagi ako sang kusog suno sa imo promisa
agod padayon ako nga magakabuhi;
kag indi pag-itugot nga mapaslawan ako sa akon paglaom sa imo.
117 Buligi ako agod maluwas ako;
kag isentro ko permi ang akon hunahuna sa imo mga pagsulundan.
118 Ginasikway mo ang tanan nga nagabiya sa imo mga pagsulundan.
Sa pagkamatuod, ang ila pagpanunto wala sing pulos.
119 Ginakabig mo nga pareho sa basura ang tanan nga malaot nga mga tawo diri sa kalibutan.
Tungod sini ginahigugma ko ang imo pagpanudlo.
120 Nagakurog ako sa kahadlok sa imo;
nahadlok gid ako sa imo paghukom.[g]

121 Ginhimo ko ang matarong kag husto,
gani indi ako pagpabay-i sa akon mga kaaway.
122 Magpromisa ka nga buligan mo ako nga imo alagad;
indi pag-itugot nga piguson ako sang mga bugalon.
123 Nagapalangdulom na ang akon panulok sing hulat sa imo promisa nga luwason mo ako.
124 Himua sa akon nga imo alagad ang suno sa imo paghigugma,
kag tudlui ako sang imo mga pagsulundan.
125 Alagad mo ako, gani hatagi ako sing pag-intiendi
agod maintiendihan ko ang imo mga pagpanudlo.
126 Ginoo, tion na ini nga maghulag ka,
kay wala na nagasunod ang mga tawo sa imo kasuguan.
127 Tungod nga ginahigugma ko ang imo mga sugo labaw pa sa bulawan, bisan pa sa pinakapuraw nga bulawan,
128 kag tungod nga ginasunod ko ang tanan mo nga pagsulundan,
ginakaugtan ko ang tanan nga malain nga pagginawi.

129 Maayo gid ang imo mga pagpanudlo,
gani ginasunod ko ini sa bug-os ko nga tagipusuon.
130 Ang pagpahayag sang imo mga pulong nagahatag sang kasanag sa hunahuna sang mga tawo kag kaalam sa mga wala sing alam.
131 Puwerte gid ang akon handom sa imo mga sugo.
132 Talupangda ako kag kaluoyi, pareho sang imo ginahimo permi sa mga nagahigugma sa imo.
133 Tuytuyi ako paagi sa imo pulong;
indi pag-itugot nga gamhan ako sang kalautan.
134 Luwasa ako sa mga nagapigos sa akon
agod matuman ko ang imo mga pagsulundan.
135 Ipakita ang imo kaayo sa akon nga imo alagad,
kag tudlui ako sang imo mga pagsulundan.
136 Puwerte gid ang akon hilibion tungod kay wala nagtuman ang mga tawo sa imo kasuguan.

137 Matarong ka, Ginoo, kag husto ang imo mga sugo.
138 Matarong kag masaligan gid ang mga pagpanudlo nga ginhatag mo.
139 Puwerte gid ang akon kaakig kay ginasikway sang akon mga kaaway ang imo mga pulong.
140 Napamatud-an nga masaligan gid ang imo promisa,
kag ini ginahigugma ko nga imo alagad.
141 Bisan kubos ako kag ginahikayan, wala ko ginakalimtan ang imo mga pagsulundan.
142 Wala sing katapusan ang imo pagkamatarong
kag matuod ang imo kasuguan.
143 Nag-abot sa akon ang kalisod kag kasakit, pero ang imo mga sugo naghatag sa akon sang kalipay.
144 Matarong ang imo mga pagpanudlo sa wala sing katapusan.
Hatagi ako sang pag-intiendi sa imo mga pagpanudlo agod padayon ako nga magakabuhi.

145 Nagapanawag ako sa imo, Ginoo, sa bug-os ko nga tagipusuon;
sabta ako, kag pagatumanon ko ang imo mga pagsulundan.
146 Nagapanawag ako sa imo;
luwasa ako, kag pagatumanon ko ang imo mga pagpanudlo.
147 Nagabugtaw ako sa wala pa magbutlak ang adlaw
kag nagapangayo ako sang bulig sa imo.
Nagasalig ako sa imo promisa.
148 Nagapulaw ako sa bilog nga gab-i sa pagpamalandong sang imo mga promisa.
149 Pamatii ako, Ginoo, suno sa imo gugma;
padayuna ang akon kabuhi suno sa imo nga paghukom.[h]
150 Nagapalapit sa akon ang mga malaot nga nagahingabot sa akon, nga nagasikway sang imo kasuguan.
151 Pero malapit ka sa akon, Ginoo; kag masaligan[i] ang tanan mo nga mga sugo.
152 Sa akon nga pagtuon sang imo mga pagpanudlo, dugay na nga nahibaluan ko nga ang ining imo mga pagpanudlo ginhimo mo nga magpadayon sa wala sing katapusan.

153 Tan-awa bala ang akon pag-antos kag luwasa ako,
kay wala ko ginkalimtan ang imo kasuguan.
154 Depensahi ako sa mga nagaakusar sa akon kag luwasa ako;
padayuna ang akon kabuhi suno sa imo promisa.
155 Indi maluwas ang mga malaot, kay wala sila nagatinguha sa pagtuman sang imo mga pagsulundan.
156 Dako ang imo kaluoy, Ginoo;
padayuna ang akon kabuhi suno sa imo nga paghukom.[j]
157 Madamo nga mga kaaway ang nagahingabot sa akon,
pero wala gid ako magbiya sa imo mga pagpanudlo.
158 Ginakangil-aran ko ang mga indi matutom sa imo,
kay wala nila ginatuman ang imo pulong.
159 Tan-awa, Ginoo, kon daw ano ang akon paghigugma sa imo mga pagsulundan.
Padayuna ang akon kabuhi suno sa imo gugma.
160 Matuod ang tanan mo nga pulong,
kag wala sing katapusan ang tanan mo nga matarong nga mga sugo.

161 Ginahingabot ako sang mga manugdumala bisan wala sing kabangdanan,
pero ang akon tagipusuon nagatahod gid sa imo pulong.
162 Nagakalipay ako sa imo promisa pareho sa isa ka tawo nga nakakita sang dako nga manggad.
163 Ginakaugtan ko kag ginakangil-aran ang kabutigan,
pero ginahigugma ko ang imo kasuguan.
164 Makapila[k] ako magdayaw sa imo sa isa ka adlaw, tungod sang imo matarong nga mga sugo.
165 Makaangkon sang maayo gid nga kahimtangan ang mga nagahigugma sang imo kasuguan,
kag wala sing may makalaglag sa ila.
166 Nagalaom ako nga imo ako luwason, Ginoo,
kag nagasunod ako sa imo mga sugo.
167 Dako gid ang akon paghigugma sa imo mga pagpanudlo,
gani ginatuman ko gid ini.
168 Nahibaluan mo ang tanan ko nga ginahimo,
gani ginatuman ko ang imo mga pagsulundan kag mga pagpanudlo.

169 Ginoo, kabay pa nga pamatian mo ang akon pagpanawag sa imo.
Hatagi ako sang pag-intiendi suno sa imo promisa.
170 Kabay pa nga pamatian mo ang akon pangamuyo.
Luwasa ako suno sa imo promisa.
171 Magadayaw ako permi sa imo,
kay gintudluan mo ako sang imo mga pagsulundan.
172 Magakanta ako parte sa imo pulong,
kay matarong ang tanan mo nga mga sugo.
173 Kabay pa nga handa ka permi sa pagbulig sa akon,
kay ginpili ko ang pagtuman sang imo mga pagsulundan.
174 Nagahandom ako nga luwason mo ako, Ginoo.
Ang imo kasuguan nagahatag sa akon sang kalipay.
175 Padayuna ang akon kabuhi agod madayaw ko ikaw,
kag kabay pa nga magbulig sa akon ang imo mga sugo.
176 Nagtalang ako pareho sa nadula nga karnero,
gani pangitaa ako nga imo alagad
kay wala ko ginkalimtan ang imo mga sugo.

Notas al pie

  1. 119:29 nga matuman ko ang imo kasuguan: ukon, paagi sa imo kasuguan.
  2. 119:32 ginadugangan… pag-intiendi: ukon, ginapalipay mo ako.
  3. 119:37 padayuna: ukon, bag-uha.
  4. 119:40 padayuna: ukon, bag-uha.
  5. 119:54 bisan… mag-estar: ukon, diri sa kalibutan nga sa diin umalagi lang ako.
  6. 119:93 ginapadayon: ukon, ginabag-o.
  7. 119:120 nahadlok… paghukom: ukon, nagatahod ako sa imo mga sugo.
  8. 119:149 paghukom: ukon, mga sugo.
  9. 119:151 masaligan: ukon, matuod.
  10. 119:156 paghukom: ukon, mga sugo.
  11. 119:164 Makapila: sa literal, Pito ka beses.

La Bible du Semeur

Psaumes 119

La Loi de l’Eternel est parfaite[a]

1Heureux les hommes |qui ont une conduite intègre
et suivent dans leur vie |la Loi de l’Eternel.
Heureux les hommes |qui suivent ses préceptes
et cherchent à lui plaire |de tout leur cœur.
Ils ne commettent pas le mal,
ils suivent les chemins |que Dieu leur a tracés.
Tu as promulgué tes décrets
pour qu’on les respecte avec soin.
Que j’aie assez de fermeté
pour observer tes ordonnances !
Alors je n’aurai pas de honte
lorsque je considérerai |tous tes commandements.
Je te célébrerai |dans la droiture de mon cœur
en étudiant |tes justes articles de droit.
J’observerai fidèlement |tes ordonnances.
Ne m’abandonne pas |complètement !

Comment, quand on est jeune, |avoir une vie pure ?
C’est en se conformant à ta parole.
10 Je veux te plaire |de tout mon cœur,
ne permets pas que je dévie |de tes commandements !
11 Je garde ta parole |tout au fond de mon cœur
pour ne pas pécher contre toi.
12 Béni sois-tu, ô Eternel !
Enseigne-moi tes ordonnances !
13 Mes lèvres énumèrent
toutes les lois |que tu as prononcées.
14 J’ai de la joie |à suivre tes préceptes
autant que si je possédais tous les trésors.
15 Je veux méditer sur tes directives,
et fixer mes regards |sur les voies que tu traces.
16 Je trouve un grand plaisir |dans ce que tu prescris
et je ne veux jamais |oublier ta parole.

17 Fais du bien à ton serviteur, |accorde-moi de vivre :
je me conformerai |à ta parole !
18 Ouvre mes yeux |pour que je voie
de ta Loi les merveilles !
19 Je suis étranger sur la terre :
ne me cache pas tes commandements !
20 Je brûle en tout temps du désir
de connaître tes lois.
21 Tu menaces ces orgueilleux maudits
qui s’écartent de tes commandements.
22 Délivre-moi |du déshonneur et du mépris,
car j’observe tes lois !
23 Quand même des puissants |délibéreraient contre moi,
ton serviteur encore |méditerait tes ordonnances.
24 Tes préceptes font mes délices,
ils sont mes conseillers.

25 Je suis collé à la poussière,
sauve ma vie |selon ce que tu as promis !
26 Je t’ai exposé ma conduite, |et tu m’as répondu ;
apprends-moi tes commandements !
27 Fais-moi discerner le chemin |tracé par tes décrets
pour que je réfléchisse |à tes prodiges !
28 Je suis accablé de chagrin,
relève-moi |conformément à ta parole !
29 Détourne-moi |du chemin du mensonge
et, dans ta grâce, |fais que je vive |selon ta Loi !
30 J’ai choisi le chemin |de la fidélité,
je me conforme |à tes décrets.
31 Je me tiens attaché |à tes édits ;
épargne-moi la honte, |ô Eternel !
32 Je veux courir sur le chemin |de tes commandements,
car tu m’en donnes |une large compréhension.

33 O Eternel, enseigne-moi |le chemin de tes ordonnances,
et je le suivrai jusqu’au bout.
34 Donne-moi du discernement |et j’obéirai à ta Loi ;
je la suivrai de tout mon cœur.
35 Fais-moi marcher sur le sentier |de tes commandements,
car je m’y plais !
36 Veuille incliner mon cœur |vers tes enseignements
plutôt que vers le profit matériel !
37 Détourne mes regards |des choses vaines,
et fais-moi vivre |dans les voies que tu as tracées[b] !
38 Accomplis pour ton serviteur |ce que tu as promis
en faveur de ceux qui te craignent !
39 Ecarte loin de moi |la honte qui m’effraie ;
tes lois ne sont-elles pas bonnes ?
40 J’ai une vraie passion |pour tes commandements,
dans ta justice, |sauve ma vie !

41 Que ton amour, ô Eternel, |s’étende jusqu’à moi,
et ton salut |selon ce que tu as promis,
42 et je pourrai répondre |à celui qui m’outrage,
car j’ai mis ma confiance |en ta parole.
43 Ne laisse pas ma bouche |s’écarter de la vérité,
car je me fonde sur tes lois.
44 J’observerai ta Loi
sans cesse et pour toujours,
45 alors je pourrai vivre |dans la vraie liberté,
car j’ai à cœur |de suivre tes préceptes.
46 Je parlerai |de tes édits |devant des rois
sans éprouver de honte.
47 Je ferai mes délices |de tes commandements,
que j’aime.
48 Je tends les mains |vers tes commandements |que j’aime.
Je veux méditer sur tes ordonnances.

49 Rappelle-toi |ce que tu as dit à ton serviteur
et qui m’a donné l’espérance.
50 Dans ma misère, |mon réconfort,
c’est que ta parole me fera vivre.
51 Des orgueilleux |se sont moqués de moi |sans aucune mesure ;
je ne dévie pas de ta Loi.
52 Je me souviens des ordonnances |que tu nous as données jadis,
ô Eternel, |j’en suis réconforté.
53 Je suis vivement indigné |en voyant les méchants
qui délaissent ta Loi.
54 Je fais de tes préceptes |le sujet de mes chants
dans mon lieu de séjour.
55 La nuit, ô Eternel, |je pense à toi,
j’observerai ta Loi.
56 La part qui me revient
c’est de me conformer |à tes commandements.

57 Mon lot, ô Eternel, |je le redis,
c’est d’obéir à tes paroles.
58 Je t’implore de tout mon cœur ;
oh ! fais-moi grâce |selon ce que tu as promis !
59 J’ai réfléchi à ma conduite
et je règle mes pas |sur tes commandements.
60 Je m’empresse sans différer
d’obéir à tes lois.
61 Les filets des méchants |m’ont enserré
sans que j’oublie ta Loi.
62 Au cœur de la nuit, je me lève |afin de te louer
à cause de tes justes lois.
63 Je suis l’ami |de tous ceux qui te craignent,
de ceux qui obéissent |à tes décrets.
64 Eternel, ton amour |remplit la terre.
Enseigne-moi tes ordonnances !

65 Tu as traité avec bonté |ton serviteur,
conformément à ta parole, |ô Eternel !
66 Enseigne-moi |le bon sens et la connaissance,
car je me fie |à tes commandements.
67 Avant d’être humilié, |je faisais fausse route,
mais maintenant, |je me conforme à ta parole.
68 Que tu es bon et bienfaisant :
enseigne-moi tes ordonnances !
69 Des orgueilleux inventent |contre moi des mensonges,
mais moi, de tout mon cœur, |je suis fidèle à tes décrets.
70 Leur cœur est insensible.
Mais quant à moi, |ta Loi fait mes délices.
71 Il m’était bon d’être affligé
afin d’apprendre tes préceptes.
72 La Loi que tu as édictée |est pour moi plus précieuse
que mille objets d’or et d’argent.

73 Tes mains m’ont façonné |et affermi,
accorde-moi l’intelligence |pour que j’apprenne tes commandements !
74 En me voyant, |ceux qui te craignent |se réjouissent,
car je me fie à ta parole.
75 Je sais, ô Eternel, |que tes décrets sont justes :
si tu m’as affligé, |c’est par fidélité.
76 Que ton amour |soit ma consolation
conformément à ta promesse |envers ton serviteur !
77 Témoigne-moi ta compassion |pour que je vive,
puisque ta Loi fait mes délices.
78 Honte à ces orgueilleux |qui me maltraitent sans raison !
Moi, je médite |sur tes commandements.
79 Qu’ils reviennent à moi |ceux qui te craignent[c],
ceux qui connaissent tes édits !
80 Que mon cœur soit intègre |pour suivre tes préceptes,
afin que je ne sois pas dans la honte.

81 Je languis après ton salut,
je fais confiance à ta parole.
82 Mes yeux s’épuisent |à guetter ta parole.
Je me demande : |« Quand viendras-tu me consoler ? »
83 Je suis semblable |à une outre enfumée[d],
pourtant je ne délaisse pas |tes ordonnances.
84 Combien ton serviteur |a-t-il de jours à vivre ?
Quand viendras-tu juger |ceux qui me persécutent ?
85 Des orgueilleux |m’ont creusé une trappe
au mépris de ta Loi.
86 Tous tes commandements |sont dignes de confiance.
Mais on me persécute |en disant des mensonges : |viens donc à mon secours !
87 Encore un peu |et ils me terrassaient,
mais je n’ai pas abandonné |tes ordonnances.
88 Sauve ma vie |dans ton amour
afin que j’obéisse |à tes commandements !

89 Eternel, ta parole |est fondée dans le ciel
et pour toujours,
90 et ta fidélité |demeure d’âge en âge :
tu as fondé la terre, |elle subsiste.
91 Selon tes ordres, |tout subsiste aujourd’hui,
et tout, dans l’univers, |se tient à ton service.
92 Si je n’avais pas fait |de ta Loi mes délices,
j’aurais péri |suite à mon affliction.
93 Jamais, je n’oublierai |tes ordonnances,
car c’est par elles |que tu me vivifies.
94 Je suis à toi : viens me sauver !
Car je m’applique |à suivre tes préceptes.
95 Des méchants préparent ma perte,
moi, je reste attentif |à tes édits.
96 J’ai constaté |que les choses parfaites |ont toutes leurs limites ;
mais ton commandement |est d’une très large portée.

97 Oh ! que j’aime ta Loi !
Je la médite tout le jour.
98 Ton commandement me rend sage, |plus que mes ennemis,
car il m’accompagne toujours.
99 Je suis plus avisé |que tous mes maîtres,
car je médite tes édits.
100 Et j’ai plus de discernement |que les vieillards,
parce que j’obéis |à tes commandements.
101 Mes pas évitent |tous les sentiers du mal
pour obéir à ta parole.
102 Je ne m’écarte pas |des lois que tu établis,
car tu m’enseignes.
103 Que ta parole est douce |à mon palais !
Elle est meilleure que le miel.
104 J’ai du discernement |grâce à tes ordonnances ;
c’est pourquoi je déteste |tout sentier mensonger.

105 Ta parole est comme une lampe |qui guide tous mes pas,
elle est une lumière |éclairant mon chemin.
106 J’ai promis solennellement |– et je tiendrai promesse –
d’obéir à tes justes lois.
107 Je suis bien affligé ;
ô Eternel, sauve ma vie |conformément à ta parole.
108 Accueille avec faveur, |ô Eternel, |ma prière comme une offrande
et enseigne-moi tes décrets !
109 Ma vie est sans cesse en danger,
mais je n’oublie rien de ta Loi.
110 Des méchants m’ont tendu des pièges,
mais je ne dévie pas |de tes commandements.
111 Tes décrets restent pour toujours |mon bien précieux :
et ils font la joie de mon cœur.
112 J’ai pris la décision |d’appliquer tes décrets,
pour toujours, jusqu’au bout.

113 Je hais les indécis,
et c’est ta Loi que j’aime.
114 Tu es mon refuge et mon bouclier,
je fais confiance à ta parole.
115 Eloignez-vous de moi, |vous tous qui commettez le mal !
J’obéirai |aux commandements de mon Dieu !
116 Soutiens-moi selon ta promesse, |et je vivrai ;
que mon espoir |ne tourne jamais à ma confusion.
117 Sois mon appui |pour que je sois sauvé,
je porterai toujours mon attention |sur tes décrets.
118 Ceux qui s’écartent de tes ordonnances, |tu les rejettes tous,
car leur dessein n’est que mensonge.
119 Tu ôtes comme des scories |tous les méchants |qui vivent sur la terre,
c’est pourquoi j’aime tes édits.
120 L’effroi que tu m’inspires |me fait frémir ;
je crains tes jugements.

121 Mes actions ont été réglées |par la droiture et la justice ;
ne m’abandonne pas |aux hommes qui m’oppriment !
122 Prends en charge ton serviteur : |pour faire son bonheur ;
ne laisse pas |des gens orgueilleux m’opprimer !
123 Mes yeux s’épuisent |à guetter ton secours
et selon ta promesse, |la manifestation |de ta justice.
124 Agis envers ton serviteur |conformément à ton amour :
enseigne-moi tes ordonnances !
125 Je suis ton serviteur : |accorde-moi l’intelligence
afin que j’assimile tes décrets.
126 C’est le moment d’agir, |ô Eternel,
car on viole ta Loi !
127 C’est pourquoi, j’aime tes commandements
plus que l’or, oui, plus que l’or fin.
128 Oui, c’est pourquoi je trouve justes |toutes tes ordonnances,
et je déteste |tout sentier de mensonge.

129 Tes lois sont des merveilles,
aussi je les observe.
130 Quand on découvre tes paroles, |c’est la lumière ;
les gens sans expérience |y trouvent le discernement.
131 J’ouvre la bouche |et je soupire,
tant je désire tes commandements.
132 Regarde-moi et fais-moi grâce
selon ce qui est juste[e] |pour ceux qui t’aiment !
133 Veuille affermir mes pas |par ta parole[f]
et qu’aucun mal |ne puisse m’asservir.
134 Libère-moi |de l’oppression des hommes
et moi, je me conformerai |à tes commandements.
135 Montre-toi favorable |envers ton serviteur :
enseigne-moi tes ordonnances !
136 Mes yeux répandent |des flots de larmes,
car on n’observe pas ta Loi.

137 Eternel, tu es juste,
et tes décrets |sont conformes à la droiture.
138 Tu as fondé tes ordonnances |sur la justice,
et elles sont très sûres.
139 Pour moi, je suis saisi |de la plus vive indignation
à l’égard de mes ennemis, |car ils négligent tes paroles.
140 Ta parole est pleinement éprouvée,
c’est pourquoi ton serviteur l’aime.
141 Je suis petit et méprisé,
mais je n’oublie pas tes préceptes.
142 Ta justice est juste à jamais,
ta Loi est vérité.
143 Je suis dans la détresse, |l’angoisse me saisit,
mais tes commandements |font mes délices.
144 La justice de tes édits |est éternelle,
donne-moi du discernement |et je vivrai.

145 Je t’invoque de tout mon cœur : |Eternel, réponds-moi,
et j’observerai tes décrets.
146 Oui, je t’invoque, |veuille me secourir ;
et moi, je me conformerai |à tes édits.
147 Je me lève avant l’aube |pour implorer ton aide,
je fais confiance à ta parole.
148 Avant la fin des veilles de la nuit, |mes yeux sont déjà éveillés
pour méditer sur tes paroles.
149 Dans ton amour, écoute-moi !
O Eternel, |sauve ma vie |conformément à ta justice !
150 Des gens aux desseins criminels[g] |me serrent de tout près,
ils se tiennent loin de ta Loi.
151 Mais toi, Eternel, tu es proche ;
tous tes commandements |sont vérité.
152 Depuis longtemps, |tes ordonnances m’ont appris
que tu les as établies pour toujours.

153 Considère mon affliction, |délivre-moi
puisque je n’oublie pas ta Loi.
154 Défends ma cause, |délivre-moi
et sauve-moi la vie |selon ce que tu as promis !
155 Le salut est loin des méchants
car ils négligent tes décrets.
156 Ta compassion est grande, |ô Eternel,
sauve-moi donc la vie |conformément à tes principes de justice !
157 Mes ennemis, |ceux qui me persécutent |sont innombrables,
mais je ne dévie pas |de tes édits.
158 Je vois avec dégoût des traîtres
qui n’obéissent pas |à ta parole.
159 Mais considère |combien j’aime tes ordonnances !
O Eternel, |dans ton amour, |sauve ma vie !
160 Ta parole dans sa totalité |est vérité,
et tout le droit |que tu as établi |dans ta justice |est éternel.

161 Sans raison, des puissants |me persécutent,
mais je ne tremble |qu’à ta parole.
162 Je fais ma joie de ta parole
comme celui qui trouve |un grand trésor,
163 mais je hais le mensonge, |je le déteste,
et c’est ta Loi que j’aime.
164 Sept fois par jour, |je redis tes louanges
à cause de tes justes lois.
165 Grande est la paix |de celui qui aime ta Loi :
aucun obstacle |ne le fait trébucher.
166 Je compte sur toi, Eternel, |pour me sauver,
et j’exécute tes commandements.
167 J’obéis à tes ordonnances
car je les aime |intensément.
168 Je me conforme à tes décrets |et à tes ordonnances,
car toute ma conduite, |tu la connais.

169 Que mon appel à l’aide, |ô Eternel, |parvienne jusqu’à toi !
Donne-moi du discernement |conformément à ta promesse !
170 Que ma supplication |parvienne jusqu’à toi !
Délivre-moi |selon ce que tu as promis !
171 Que la louange |jaillisse de mes lèvres,
car tu m’enseignes tes décrets.
172 Oui, que ma langue |célèbre ta parole :
tous tes commandements sont justes.
173 Par ta puissance, |viens à mon aide,
car j’ai choisi de suivre |tes directives.
174 Je désire ardemment |que tu me sauves, |ô Eternel !
Ta Loi fait mes délices.
175 Oh ! que je vive |pour te louer !
Et que tes lois |me soient en aide !
176 Je suis errant |comme une brebis égarée ; |oh ! viens chercher ton serviteur !
car je n’oublie aucun |de tes commandements.

Notas al pie

  1. 119: Le psaume est composé de 22 strophes de 8 versets qui, pour chaque strophe, commencent tous avec la même lettre ; les strophes se suivent dans l’ordre de l’alphabet hébreu.
  2. 119.37 Les manuscrits de Qumrân et deux manuscrits du texte hébreu traditionnel ont : fais-moi vivre selon ta parole (c’est-à-dire comme tu l’as promis). Les mots voie et parole se ressemblent en hébreu.
  3. 119.79 Selon la proposition de lecture indiquée en marge par les copistes. Le texte lui-même a : que ceux qui te craignent se tournent de nouveau vers moi pour connaître tes édits.
  4. 119.83 Une outre dont la peau est sèche, ridée, racornie. En Orient, on suspendait les outres de moût au-dessus des foyers pour hâter la fermentation ; les outres utilisées pour cela se racornissaient et devenaient impropres à un autre usage. On les mettait donc au rebut.
  5. 119.132 Autre traduction : selon la règle que tu as fixée.
  6. 119.133 Autre traduction : pour que je suive ta parole.
  7. 119.150 Plusieurs manuscrits hébreux et versions anciennes portent : ceux qui me persécutent.