Ang Pulong Sang Dios

Salmo 116

Ang Dios Nagaluwas sa Tawo sa Kamatayon

1Ginahigugma ko ang Ginoo,
kay ginapamatian niya ang akon pagpangayo sang bulig sa iya.
Tungod kay ginapamatian niya ako, indi ako mag-untat sa pagpanawag sa iya samtang nagakabuhi ako.

Nahadlok ako kay nabatyagan ko nga daw dali na lang ako mapatay;
ang kamatayon daw sa lubid nga nagaburambod sa akon.
Natublag gid ako kag nabalaka,
gani nagpanawag ako sa Ginoo, “Ginoo, luwasa ako!”

Ang Ginoo nga aton Dios maluluy-on, matarong, kag mabinalak-on.
Ginaprotektaran niya ang mga wala sing alam.
Sang wala ako sing may mahimo ginluwas niya ako.

Dapat magpakalig-on ako tungod kay maayo gid ang Ginoo sa akon,
kay ginluwas niya ako sa kamatayon, sa kasubo[a] kag sa kalaglagan.[b]
Gani magakabuhi ako nga malapit sa Ginoo diri sa kalibutan sang mga buhi.
10 Nagatuo gihapon ako, bisan pa nga nagsiling ako,[c] “Puwerte gid ang akon pag-antos.”
11 Sa akon kahadlok nagsiling ako, “Wala gid sing tawo nga masaligan.”
12 Ano bala ang maibalos ko sa Ginoo sa tanan niya nga kaayo sa akon?
13 Magasimba ako sa Ginoo kag magadala ako sang halad nga ilimnon sa pagpasalamat sa iya sa pagluwas niya sa akon.
14 Tumanon ko ang akon mga promisa sa iya sa presensya sang tanan niya nga katawhan.

15 Nasakitan ang Ginoo kon may mapatay sa iya matutom nga katawhan.[d]

16 Ginoo, matuod nga alagad mo ako.[e]
Ginhilway mo ako sa pagkabihag.
17 Magasimba ako sa imo
kag magahalad ako sang halad nga bilang pagpasalamat sa imo.
18 Tumanon ko ang akon mga promisa sa imo sa presensya sang tanan mo nga katawhan
19 didto sa lagwerta sang imo templo sa Jerusalem.

Dayawa ang Ginoo!

Notas al pie

  1. 116:8 kasubo: ukon, kasakit. Sa literal, paghibi.
  2. 116:8 kalaglagan: sa literal, pagkasandad.
  3. 116:10 Nagatuo… nagsiling ako: ukon, Nagtuo ako, gani nagsiling ako.
  4. 116:15 Nasakitan… katawhan: ukon, Bilidhon sa panulok sang Ginoo ang kamatayon sang iya matutom nga katawhan.
  5. 116:16 matuod nga alagad mo ako: ukon, matuod nga alagad mo ako pareho sa akon iloy nga alagad mo man.

O Livro

Salmos 116

1Eu amo o Senhor, porque ele ouve a minha voz
e as minhas orações.
Ele dá-me atenção e ouve-me.
Enquanto viver, hei de chamar por ele!

Cercaram-se laços de morte;
assaltaram-me angústias do mundo dos mortos.
Vi-me profundamente abatido.
Então clamei pelo Senhor, gritando pelo seu nome:
Senhor, salva-me!”

Como o Senhor é bom e justo!
É cheio de misericórdia, o nosso Deus!
O Senhor protege os simples e os inocentes.
Estava profundamente abatido pelas circunstâncias,
mas ele livrou-me.

Agora sim, posso descansar,
porque o Senhor fez uma obra maravilhosa na minha vida.

Tu, Senhor, livraste-me da morte,
enxugaste-me as lágrimas dos olhos,
evitaste que os meus pés tropeçassem mortalmente.
Agora sei que poderei continuar a viver,
aqui na terra e na presença do Senhor.

10 Acreditei quando falei:
“Eu estive muito aflito.”
11 Estando perturbado, eu disse:
“Todo o homem é mentiroso.”

12 Mas agora, que hei de dar ao Senhor
por tudo quanto fez por mim?

13 Erguerei diante do Senhor o meu cálice,
agradecendo-lhe a salvação!
14 Hei de oferecer publicamente tudo quanto prometi,
em reconhecimento pelo que me fez!

15 É muito custosa, aos olhos do Senhor,
a morte dos que lhe pertencem!
16 Senhor, tu me livraste das minhas prisões,
por isso, te hei de servir sempre,
assim como a minha mãe te serviu.

17 Oferecer-te-ei sacrifícios de louvor e
invocarei o nome do Senhor.
18 Cumprirei todos os compromissos que fiz ao Senhor,
na presença de todo o seu povo,
19 nos átrios da casa do Senhor,
junto de ti, ó Jerusalém!

Louvem o Senhor!