Ang Pulong Sang Dios

Salmo 116

Ang Dios Nagaluwas sa Tawo sa Kamatayon

1Ginahigugma ko ang Ginoo,
kay ginapamatian niya ang akon pagpangayo sang bulig sa iya.
Tungod kay ginapamatian niya ako, indi ako mag-untat sa pagpanawag sa iya samtang nagakabuhi ako.

Nahadlok ako kay nabatyagan ko nga daw dali na lang ako mapatay;
ang kamatayon daw sa lubid nga nagaburambod sa akon.
Natublag gid ako kag nabalaka,
gani nagpanawag ako sa Ginoo, “Ginoo, luwasa ako!”

Ang Ginoo nga aton Dios maluluy-on, matarong, kag mabinalak-on.
Ginaprotektaran niya ang mga wala sing alam.
Sang wala ako sing may mahimo ginluwas niya ako.

Dapat magpakalig-on ako tungod kay maayo gid ang Ginoo sa akon,
kay ginluwas niya ako sa kamatayon, sa kasubo[a] kag sa kalaglagan.[b]
Gani magakabuhi ako nga malapit sa Ginoo diri sa kalibutan sang mga buhi.
10 Nagatuo gihapon ako, bisan pa nga nagsiling ako,[c] “Puwerte gid ang akon pag-antos.”
11 Sa akon kahadlok nagsiling ako, “Wala gid sing tawo nga masaligan.”
12 Ano bala ang maibalos ko sa Ginoo sa tanan niya nga kaayo sa akon?
13 Magasimba ako sa Ginoo kag magadala ako sang halad nga ilimnon sa pagpasalamat sa iya sa pagluwas niya sa akon.
14 Tumanon ko ang akon mga promisa sa iya sa presensya sang tanan niya nga katawhan.

15 Nasakitan ang Ginoo kon may mapatay sa iya matutom nga katawhan.[d]

16 Ginoo, matuod nga alagad mo ako.[e]
Ginhilway mo ako sa pagkabihag.
17 Magasimba ako sa imo
kag magahalad ako sang halad nga bilang pagpasalamat sa imo.
18 Tumanon ko ang akon mga promisa sa imo sa presensya sang tanan mo nga katawhan
19 didto sa lagwerta sang imo templo sa Jerusalem.

Dayawa ang Ginoo!

Notas al pie

  1. 116:8 kasubo: ukon, kasakit. Sa literal, paghibi.
  2. 116:8 kalaglagan: sa literal, pagkasandad.
  3. 116:10 Nagatuo… nagsiling ako: ukon, Nagtuo ako, gani nagsiling ako.
  4. 116:15 Nasakitan… katawhan: ukon, Bilidhon sa panulok sang Ginoo ang kamatayon sang iya matutom nga katawhan.
  5. 116:16 matuod nga alagad mo ako: ukon, matuod nga alagad mo ako pareho sa akon iloy nga alagad mo man.

The Message

Psalm 116

11-6 I love God because he listened to me,
    listened as I begged for mercy.
He listened so intently
    as I laid out my case before him.
Death stared me in the face,
    hell was hard on my heels.
Up against it, I didn’t know which way to turn;
    then I called out to God for help:
“Please, God!” I cried out.
    “Save my life!”
God is gracious—it is he who makes things right,
    our most compassionate God.
God takes the side of the helpless;
    when I was at the end of my rope, he saved me.

7-8 I said to myself, “Relax and rest.
    God has showered you with blessings.
    Soul, you’ve been rescued from death;
    Eye, you’ve been rescued from tears;
    And you, Foot, were kept from stumbling.”

9-11 I’m striding in the presence of God,
    alive in the land of the living!
I stayed faithful, though bedeviled,
    and despite a ton of bad luck,
Despite giving up on the human race,
    saying, “They’re all liars and cheats.”

12-19 What can I give back to God
    for the blessings he’s poured out on me?
I’ll lift high the cup of salvation—a toast to God!
    I’ll pray in the name of God;
I’ll complete what I promised God I’d do,
    and I’ll do it together with his people.
When they arrive at the gates of death,
    God welcomes those who love him.
Oh, God, here I am, your servant,
    your faithful servant: set me free for your service!
I’m ready to offer the thanksgiving sacrifice
    and pray in the name of God.
I’ll complete what I promised God I’d do,
    and I’ll do it in company with his people,
In the place of worship, in God’s house,
    in Jerusalem, God’s city.
Hallelujah!