Ang Pulong Sang Dios

Salmo 109

Ang Reklamo sang Tawo nga Ara sa Kalisod

1O Dios, nga akon ginadayaw, sabta ang akon pagpanawag sa imo.
Kay ginaakusar ako sang malaot kag dayaon nga mga tawo.
Nagahambal sila sang binutig parte sa akon.
Permi nila ako ginahambalan sing malain bisan wala sing kabangdanan.
Bisan nagapakig-abyan ako sa ila, ginakontra nila ako;
pero ginapangamuyuan ko sila.
Ginabalusan nila ako sing malain sa maayo nga ginahimo ko sa ila,
kag ginabalusan nila ako sing kaakig sa akon pagpakig-abyan sa ila.
Nagasiling sila,[a] “Mangita kita sang malaot nga tawo nga magkontra kag mag-akusar sa iya sa korte.
Kon hukman na siya, kabay pa nga magguwa nga may sala siya.
Kag kabay pa nga ang iya pangamuyo kabigon nga sala.
Kabay pa nga indi magdugay ang iya kabuhi kag ihatag na lang sa iban ang iya katungdanan.
Kabay pa nga mapatay na siya agod mailo ang iya mga kabataan kag mabalo ang iya asawa.
10 Kabay pa nga bisan diin na lang magkadto ang iya mga kabataan nga nagapakilimos,
kag kabay pa nga palayason[b] sila bisan sa ila guba nga elistaran.
11 Kabay pa nga kuhaon sang iya gin-utangan ang tanan niya nga pagkabutang,
kag kabay pa nga kuhaon sang mga dumuluong ang iya pinangabudlayan.
12 Kabay pa nga wala sing may maluoy sa iya kag sa iya ilo nga mga kabataan kon mapatay na siya.
13 Kabay pa nga magkalamatay ang iya mga kaliwat agod malimtan na sila sa masunod nga henerasyon.
14-15 Kabay pa nga indi pagpatawaron kag indi pagkalimtan sang Ginoo ang sala sang iya mga ginikanan kag mga katigulangan;
kag kabay pa nga itugot sang Ginoo nga malimtan na sila sa kalibutan.
16 Kay wala gid niya ginahunahuna ang paghimo sang maayo,
kundi ginahingabot niya kag ginapamatay ang mga kubos, mga imol, kag mga nadulaan sang paglaom.
17 Luyag niya nga pakamalauton ang iban—kabay pa nga sa iya ina matabo.
Wala siya naluyag magbendisyon sa iban—kabay pa nga wala man sing may magbendisyon sa iya.
18 Wala untat ang iya pagpakamalaot sa iban; daw bayo na ini nga iya ginasuksok.
Kabay pa nga ang iya pagpakamalaot magabalik sa iya pareho sang pagsulod sang tubig sa iya lawas ukon pareho sang pagpanalupsop sang lana sa iya mga tul-an.
19 Kag kabay pa nga magpabilin ini sa iya nga daw sa bayo nga nagatabon sa iya lawas ukon daw sa paha nga ginapaha niya permi.”

20 Ginoo, kabay pa nga amo ina ang imo isilot sa mga nagaakusar kag nagahambal sing malain sa akon.
21 Pero buligi ako, Ginoong Dios, agod mapadunggan ka.
Luwasa ako tungod sang imo kaayo kag gugma.
22 Kay kubos kag imol ako, kag nagasakit ang akon buot.
23 Nagaamat-amat na dula ang akon kabuhi pareho sa landong kon gab-i.
Daw pareho ako sa apan nga ginkahig.
24 Nagaluya ang akon tuhod tungod sa pagpuasa.
Puwerte na ako kaniwang.
25 Nangin talamayon ako sa akon mga kaaway.
Nagalungo-lungo sila kon makita nila ako.
26 Buligi ako, Ginoo, nga akon Dios;
luwasa ako suno sa imo gugma.
27 Kag mabal-an sang akon mga kaaway nga ikaw, Ginoo, ang nagluwas sa akon.
28 Ginapakamalaot nila ako, pero ikaw magabendisyon sa akon.
Mahuy-an sila kon salakayon nila ako, pero ako nga imo alagad magakalipay.
29 Sila nga nagaakusar sa akon matabunan sang kahuy-anan pareho sa bayo nga nagatabon sa lawas.

30 Pasalamatan ko gid ang Ginoo;
dayawon ko siya sa atubangan sang madamo nga katawhan.
31 Kay ginadepensahan niya ang mga tawo nga bululigan agod maluwas sila sa mga nagasentensya sa ila sang kamatayon.

Notas al pie

  1. 109:6 Nagasiling sila … : Ang bersikulo 6-19 posible pulong sang mga kaaway kontra sa amo nga tawo ukon pulong sang tawo kontra sa iya mga kaaway.
  2. 109:10 palayason: Amo ini sa Septuagint, pero sa Hebreo, mangita.

The Message

Psalm 109

A David Prayer

11-5 My God, don’t turn a deaf ear to my hallelujah prayer.
    Liars are pouring out invective on me;
Their lying tongues are like a pack of dogs out to get me,
    barking their hate, nipping my heels—and for no reason!
I loved them and now they slander me—yes, me!—
    and treat my prayer like a crime;
They return my good with evil,
    they return my love with hate.

6-20 Send the Evil One to accuse my accusing judge;
    dispatch Satan to prosecute him.
When he’s judged, let the verdict be “Guilty,”
    and when he prays, let his prayer turn to sin.
Give him a short life,
    and give his job to somebody else.
Make orphans of his children,
    dress his wife in widow’s weeds;
Turn his children into begging street urchins,
    evicted from their homes—homeless.
May the bank foreclose and wipe him out,
    and strangers, like vultures, pick him clean.
May there be no one around to help him out,
    no one willing to give his orphans a break.
Chop down his family tree
    so that nobody even remembers his name.
But erect a memorial to the sin of his father,
    and make sure his mother’s name is there, too—
Their sins recorded forever before God,
    but they themselves sunk in oblivion.
That’s all he deserves since he was never once kind,
    hounded the afflicted and heartbroken to their graves.
Since he loved cursing so much,
    let curses rain down;
Since he had no taste for blessing,
    let blessings flee far from him.
He dressed up in curses like a fine suit of clothes;
    he drank curses, took his baths in curses.
So give him a gift—a costume of curses;
    he can wear curses every day of the week!
That’s what they’ll get, those out to get me—
    an avalanche of just deserts from God.

21-25 Oh, God, my Lord, step in;
    work a miracle for me—you can do it!
Get me out of here—your love is so great!—
    I’m at the end of my rope, my life in ruins.
I’m fading away to nothing, passing away,
    my youth gone, old before my time.
I’m weak from hunger and can hardly stand up,
    my body a rack of skin and bones.
I’m a joke in poor taste to those who see me;
    they take one look and shake their heads.

26-29 Help me, oh help me, God, my God,
    save me through your wonderful love;
Then they’ll know that your hand is in this,
    that you, God, have been at work.
Let them curse all they want;
    you do the blessing.
Let them be jeered by the crowd when they stand up,
    followed by cheers for me, your servant.
Dress my accusers in clothes dirty with shame,
    discarded and humiliating old ragbag clothes.

30-31 My mouth’s full of great praise for God,
    I’m singing his hallelujahs surrounded by crowds,
For he’s always at hand to take the side of the needy,
    to rescue a life from the unjust judge.